ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

หลังเลิกเรียน อรรถพรเดินมาพร้อมกับพุฒิชัยตรงมาที่ลานจอดรถ

"ขับรถกลับดีๆนะกัน"

"อืมนายด้วยนะพุฒิ"อรรถพรยืนมองพุฒิชัยขับรถออกไปเขาจึงเดินมาที่รถ เเต่จู่ๆเขาก็ถูกใครคนบางคนชนจนล้ม

"เห้ยเดินไม่ดูทางวะ"

"ขอโทษครับ"

"คิดว่าขอโทษเเล้วกูต้องยกโทษให้มึงเหรอ"เขาคนนั้นจงใจหาเ๹ื่๪๫กระชากคอเสื้อคนร่างเล็ก

ตึกคณะวิศวะฯ

"ปิงเว้ย"

"เหี้ยอะไร"

""เหี้ยอีกเเระไม่เปรียบเทียบคำอื่นบ้างวะเช่นไอ้หล่อ,ไอ้น่ารักอะไรเเบบนี้"

"ให้กูพูดเเบบนั้นเอาเท้ากระทืบหน้ามึงง่ายกว่า"ปรมะเอ่ยมองเพื่อนอย่างหมันไส้

"เออ กูกลับเเล้ว ขับรถดีๆนะไอ้ปิง"

"อืมไปล่ะ"ทั้งคู่เเยกกันตรงนั้นปรมะเดินเตร่จนมาถึงลานจอดรถคณะนิเทศฯ

"ตกลงมึงจะอย่างไง"

"ผมขอโทษ"

"ขอโทษเเต่มันไม่พอ ชนกูก็ต้องมีอะไรให้กูหน่อย"เขาดึงคอเสื้อเเล้วกระชากเอากระเป๋าเงินออกมา

"อย่า ...เอาของผมคืนมา"ทั้งคู่ยื้อกันจนอรรถพรถูกหมัดตรง ต่อยเข้าที่หน้าทำให้ล้มทั้งยืน ปรมะผ่านมาเห็นพอรู้ว่าคนถูกทำร้ายคือใครก็รีบเข้ามาช่วย เขาเดินมาผลักคนหาเ๱ื่๵๹อย่างเเรง

"เห้ยมึงทำอะไรวะ"

"พี่ปิง"

"มึงอย่าเสือกเพื่อนเขาจะคุยกัน"

"เพื่อนพ่อมึงกูเห็นมึงต่อยมันเเล้วในมือมึงก็ถือกระเป๋าตังค์มันอยู่"

"อย่าเสือก"เขาเอ่ยทำท่าจะวิ่งหนีเเต่ถูกปรมะคว้าคอเสื้อกระชากกลับจนล้มเเล้วใช้เท้ากระทืบเหยียบอกคนก่อเ๹ื่๪๫

"ไอ้กันมันไม่ใช่เพื่อนมึงใช่มะ"เขาถามกดเเรงเท้าไว้ อรรถพรส่ายหัวปฏิเสธ เท่านั้นล่ะเท้าเขาก็กระทืบเตะไม่ยั้งไปที่ตัวโดยไม่ให้คนที่ถูกเหยียบตั้งตัวเเล้วกระชากกระเป๋าเงินคืนมาได้อรรถพรรีบเข้ามาห้าม

"พี่ปิงพอเถอะครับ"อรรถพรจับเเขนเขาคนที่ถูกกระทืบเเละถูกเตะไม่ยั้งจุกจนพูดอะไรไม่ออก ปรมะดึงคอเสื้อไว้ พูดใส่หน้ามองเข็มที่อก

"เด็กเกษตรศาสตร์ฯอย่าให้กูเห็นหน้ามึงอีกนะ กูเอามึงตายเเน่"ปรมะเอ่ยเเล้วจับมืออรรถพรเดินออกไประหว่างทางที่เดินมาด้วยกัน

"มึงเป็๞อะไรปะ ไปหาหมอดีมั้ย"

"ไม่เป็๲ไรครับถูกต่อยเเค่หมัดเดียวเองตรงนี้"คนตัวเล็กชี้ไปที่มุมปาก ปรมะมองเรียวปากคนตัวเล็กเเล้วก้มหน้าพูด

"เจอมึงเเต่ละทีมีเเต่เ๹ื่๪๫ไม่เป็๞อะไรก็ดีเเล้ว"ปรมะเอ่ยยังจับมือคนตัวเล็กไว้ อรรถพรเหลือบมองเป็๞พักเเล้วพูดออกมา

"พี่ปิงครับมือพี่"เขาเอ่ยยกมือขึ้นเหมือนบอกเขาว่าเมื่อไหร่จะปล่อยมือ

"โทษทีว่ะ จับเพลินมือมึงนี่ก็นิ่มเนอะ"เขาเอ่ยเเก้เก้อทำเป็๞ดึงหน้าตึงเเล้วหันไปทางอื่นอรรถพรยิ้มๆเเล้วพูดออกมา

"พี่ปิงครับ"

"อะไร เรียกทำไม"

"ขอบคุณนะครับ ถ้าพี่ไม่มาช่วย ผมเเย่เเน่"

"เเค่กูบังเอิญเดินผ่านมาเว้ย ไม่ต้องขอบคุณเเล้วรถมึงจอดตรงไหน"

"จอดตรงที่พึ่งมีเ๱ื่๵๹อะครับ"

"เออ งั้นเดี๋ยวกูไปส่ง รถมึงจอดไว้นี่ล่ะไม่ต้องย้อนไป เดี๋ยวมันตามพวกมารุมกระทืบมึงเอา"

"ก็ได้ครับ"

"งั้นมึงพักที่ไหน"

"หอใกล้ๆนี่ล่ะครับ"

"อย่าบอกนะมึงพักที่หอกล้วยไม้"

"ครับพี่รู้ได้ไง"อรรถพรถามอย่างเเปลกใจมองเขา

"กูก็พักที่นั้นอ่ะอยู่ชั้น4"

"บังเอิญจังครับผมพักอยู่ชั้น3"

"เออ ถึงที่จอดรถกูเเล้วขึ้นรถดิ"เขาเอ่ยนำคนตัวเล็กขึ้นรถเเล้วขับออกไป

หอพักกล้วยไม้

เขาจอดรถที่ลานจอดรถเเล้วเดินลงมา

"หิวว่ะหาไรกินป่ะ"เขาเปิดประเด็นเเววตาเ๽้าเล่ห์เเปลกๆ

"พี่ปิงจะเลี้ยงผมเหรอครับ"อรรถพรถามออกมา

"มึงเลี้ยงกูดิ ตอบเเทนที่กูช่วยมึง"

"ครับเอางั้นก็ได้"ปรมะเดินนำหน้าคนตัวเล็กเขายิ้มๆสบายใจ

"กินไรครับพี่ปิง"

"อะไรก็ได้ที่ไม่เผ็ด"

"พี่ปิงไม่ไปซื้อเหรอครับ"

"หึ มึงนั่นล่ะไปซื้อมึงกินอะไรก็กินเเบบมึงเเต่ขอย้ำว่าไม่เผ็ด"ปรมะเอ่ยสั่งคนตัวเล็กมองเขายิ้มๆก่อนจะพูดออกมา

"ผมก็ไม่กินเผ็ดงั้นเดี๋ยวผมสั่งก่อนนะ"

"เออ"เขาพูดสั้นๆมองคนตัวเล็กที่เดินไปด้วยสายตาเเปลกๆบางอย่าง...เหี้ย เป็๞ไรอีกว่ะใจเต้นโคตรเเรงเลย....ปรมะคิดจับตรงที่หน้าอกยังคงสับสนกับสิ่งที่กำลังก่อเกิดในใจอย่างประหลาด

"มาเเล้วครับข้าวผัดปูร้านนี้อย่างเด็ด"

"ไหนลองชิมก่อน"เขารับมาเเล้วเป่าตักเข้าปากเคี้ยวเเล้วทำสีหน้าพอใจ

"อร่อยใช่มั้ยอ่ะพี่ปิง"

"ก็โอเค"

"ดีใจนะครับที่พี่ปิงชอบ"อรรถพรยิ้มเเฉ่งมองเขา

"เออ"

"เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำนะพี่เอาอะไรครับ"

"ชาเขียว"

"กินตามผม"

"มั่วเเล้วมึง กูชอบของกูเอง เดี๋ยวกูไปซื้อเองดีกว่ามึงนั่งกินไป"เขาเปลี่ยนเ๹ื่๪๫รีบลุกเดินไปอรรถพรงงๆมองเขาเเต่ก็ยังแอบยิ้มเล็กๆ...เวลาพี่เค้าดึงหน้าทำเข้มก็น่ารักดีเเฮะ....คนร่างเล็กคิดยิ้มๆรู้สึกปลื้มในตัวรุ่นพี่ไม่น้อยไม่นานปรมะก็ถือน้ำกลับมา2แก้ว

"อ่ะนี่ของมึง"

"ขอบคุณครับ"

"25บาท"

"เอ้าผมนึกว่าพี่ปิงจะเลี้ยงซะอีก"เขาเอ่ยทำเสียงออ่ย

"ล้อเล่นกูเลี้ยง"เขายื่นให้ยิ้มๆรู้เอ็นดูคนตรงหน้าเขานั่งลงกินข้าวกันไปเรื่อยๆจนทานข้าวเสร็จเตรียมขึ้นหอระหว่างเดินขึ้นตามชั้น

"วันนี้โคตรอิ่มเลยขอบใจมึงมาก"

"ครับ"

"เเล้วพรุ่งนี้มึงไป มอ อย่างไง"

"เดี๋ยวผมโทรให้พุฒิมารับก็ได้ครับ"

"พรุ่งนี้ไปกับกูก็ได้"

"ผมไม่อยากรบกวนพี่ปิงอ่ะครับ"

"พรุ่งนี้7โมงห้ามสายห้ามช้า"ปรมะเอ่ยเเล้วรีบเดินขึ้นไป

"เอ้าพี่ปิง"เขาเอ่ยมอง

ตามอย่างงงๆ...อะไรของเขาเนี๊ยะเดินทิ้งไปเฉยๆเลย...อรรถพรคิดเดินเเยกเข้าห้องไป