“หนีตามชู้รัก!”
“ใช่! นางทิ้งจดหมายเอาไว้บนที่นอนพอข้าเข้าไปถึงก็ไม่เห็นนางกับ สาวใช้แล้วขอรับ!”
สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลโหยวที่รับกระดาษสีขาวมีตัวหนังสือเต็มพรืดมาอ่านแล้วมือไม้อ่อนคล้ายลมกำลังจะจับจนสามีต้องเข้ามาประคองเอาไว้
“ใจเย็นๆ ฮูหยินเ้าอย่าเสียงดังไปเื่นี้ต้องเก็บงำไว้ให้ดี แต่งงานยังไม่ถึงสามวันฮูหยินใหม่ก็หนีไปเสียแล้ว รู้ถึงที่ใดก็ขายหน้าไปถึงที่นั่น”
ใต้เท้าโหยวหันมามองหน้าบุตรชายที่สีหน้าเคร่งเครียดขยำซองจดหมายที่จ่าหน้าถึงตนเองจนยับยู่ยี่
“เสี่ยวอีเ้าเองก็ใจเย็นก่อน พรุ่งนี้เช้าเ้าขึ้นรถม้าไปจวนสกุลจ้าวทำเหมือนมีเ้าสาวไปด้วยแล้วค่อยหาโอกาสบอกกับใต้เท้าจ้าวก็แล้วกัน”
บิดาของโหยวอีเป็ขุนนางในกรมพิธีการเช่นเดียวกับใต้เท้าจ้าวทั้งสองเป็สหายสนิทจึงสัญญากันไว้ว่าหากแต่ละฝ่ายมีลูกจะให้แต่งงานกันในเมื่อลูกสะใภ้มาหนีหายไปเช่นนี้ใต้เท้าโหยวก็ไม่อยากให้เป็เื่เอิกเกริกได้แต่ส่งบุตรชายกลับไปบ้านเ้าสาวตามประเพณีเสียก่อนเื่อื่นค่อยจัดการกันทีหลัง
หัวหน้ามือปราบโหยวหยิบจดหมายที่ร่วงจากมือมารดาลงไปบนพื้นขึ้นมาอ่านอีกครั้งเนื้อหาใจความที่นางเขียนไว้เริ่มต้นด้วยการขอโทษเขา ผู้เป็สามีที่ไม่อาจจะอยู่ร่วมใช้ชีวิตในฐานะภรรยาได้เพราะนางมีใจผูกพันกับบุรุษอื่นแล้วไม่อาจจะทำใจอยู่กับเขาได้จึงขอลาไปใช้ชีวิตอย่างที่ตนเอง้าลงท้ายจดหมายนั้นนางยังรบกวนให้เขาช่วยปกปิดครอบครัวของนางให้ด้วย เพราะเกรงว่าบิดามารดาจะเสียใจที่นางทำตัวเสื่อมเสีย
“หัวหน้าโหยวเกิดอันใดขึ้นหรือขอรับ?”จั๋วเหรินหาวลูกน้องคนสนิทที่ทำงานอยู่ในหน่วยที่หนึ่งด้วยกันเข้ามาพบที่เรือนพอดีเมื่อเห็นหัวหน้าตนเอง ดูเหม่อลอยในมือยังถือจดหมายอยู่ส่วนบนโต๊ะมีซองสีน้ำตาลที่ถูกขยำทิ้งไว้ตรงเขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไปในทางที่ไม่ดี
“เ้าอ่านเองก็แล้วกัน”บุรุษที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่โต๊ะกลางห้อง ยื่นกระดาษจดหมายมาให้ลูกน้องได้อ่าน
มือปราบจั๋วรับไปอ่านจนจบก็หน้าซีดยิ่งกว่าตัวเ้าบ่าวหมาดๆเสียอีก
“นี่หมายความว่าอาซ้อนาง....”
“นางหนีไปกับชู้รักของนางแล้ว!”
จั๋วเหรินหาวได้ยินถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอไปเล็กน้อยก่อนจะคว้าเอากาน้ำชาตรงหน้ามารินใส่จอกเล็กยกขึ้นกระดกสองครั้งซ้อนเพื่อระงับความตื่นเต้นก่อนกลั้นใจถามต่อ
“หัวหน้าโหยวท่านคิดจะทำเช่นใดต่อไปขอรับ?”
“ข้าน่ะหรือ?ข้าจะทำเช่นไรได้? นอกจากต้องช่วยนางปกปิดเื่นี้อย่างน้อยครอบครัวของเราก็รู้จักกันมานานท่านพ่อของข้ากับท่านพ่อของนางก็เป็สหายกันมาั้แ่รุ่นๆ” ดวงตาของโหยวอีแดงก่ำเขารู้สึกจุกอกด้วยความแค้นเคืองที่นางทำเหมือนไม่ไยดีในตัวเขาเลยสักนิด“เ้ามาก็ดีแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะส่งคนไปลางานที่สำนักมือปราบเ้ามาดื่มสุราเป็เพื่อนข้าคลายทุกข์สักหน่อยก็แล้วกัน”
จั๋วเหรินหาวรับคำอย่างเต็มใจเขารู้สึกเห็นใจหัวหน้าของตนเหลือเกินเพิ่งแต่งงานได้เพียงสองวันภรรยาก็มาหนีไปกับบุรุษอื่น...ช่างชวนให้เจ็บช้ำน้ำใจ ยิ่งนักมือปราบหนุ่มทั้งสองพากันนั่งดื่มที่เหลาสุราหงส์ขาวด้วยความห่วงว่าโหยวอีเกิดเมาแล้วจะฟูมฟายให้อับอายผู้คน จั๋วเหรินหาวจึงได้จองห้องพัก้าที่มีระเบียงหันไปด้านบึงหงส์ขาวเพื่อให้หัวหน้าของเขาได้ร่ำสุราระบายความในใจได้อย่างเต็มที่มือปราบหนุ่มผู้เป็ลูกน้องหวังว่าบรรยากาศดีๆอาจจะช่วยให้หัวหน้าโหยวคลายทุกข์ได้บ้าง
“ข้าเจ็บใจนัก!หากมีผู้อื่นรู้เข้า...ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด? ข้ามันแย่นักหรือ? หะ! จั๋วเหรินหาว เ้าพูดสิ! ข้าดูด้อยที่ใดกัน?”
ผู้เป็ลูกน้องเห็นโหยวอีเริ่มเมาก็รู้ว่าฝ่ายนั้นต้องพรั่งพรูความโกรธเกรี้ยวและเสียใจออกมาเป็แน่เขาจึงรีบรินสุราพร้อมพูดจาเอาอกเอาใจ
“ท่านทั้งหล่อเหลารูปร่างสูงสง่า หน้าที่การงานดี ครอบครัวก็ดี ไม่มีสิ่งใดบกพร่องเลยขอรับ! เป็อาซ้อ เอ๊ย! นางเองที่มีตาหามีแววไม่!หากนางไม่เห็นว่าท่านดีก็อย่าเสียใจไปเลยท่านหย่านางเสียและมองหาภรรยาใหม่จะดีกว่า”
บุรุษผู้ถูกภรรยาทิ้งได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจที่มีผู้เข้าข้างตน
“จริงของเ้า!ข้าควรจะเลิกอาลัยอาวรณ์นางไปเสียผู้หญิงใฝ่ต่ำเช่นนี้ไม่คู่ควรให้ข้า...โหยวอี...ต้องเสียเวลาตามหาเสียอกเสียใจรอคอยนางอีก จริงอย่างที่เ้าบอกข้าจะต้อง...หย่า! หย่า! แล้วหาภรรยาใหม่ที่สวยกว่านางดีกว่านางสักร้อยเท่า!”
“ลูกพี่พูดถูก! ท่านต้อง หย่า! หย่าเสียพรุ่งนี้! แล้วไปหาภรรยาใหม่”
“ฮ่าๆๆ”เสียงหัวเราะของมือปราบทั้งสองที่เริ่มเมามายดังประสานกันอยู่ที่มุมอาคารชั้นสอง้า
โหยวอีที่ทั้งเมาทั้งเจ็บใจบีบจอกสุราแตกแล้วขว้างออกไปทางระเบียง
“นี่แน่ะ! ผู้หญิงสารเลวข้าจะทิ้งเ้าให้เหมือนกับจอกสุราสวะๆ”
พลั่ก!
“โอ๊ย!”
“ขี้เมาหน้าไหน?บังอาจปาจอกสุราใส่หัวข้า!”
เสียงแหวแหวกอากาศดังมาจากชั้นล่างจั๋วเหรินหาวที่เมาน้อยกว่า โหยวอีรีบพุ่งไปชะโงกหน้ามองจากระเบียงสาวน้อยผู้หนึ่งกำลังชูกำปั้นใส่หน้าเขาแล้วร้องท้าทาย
“นี่เ้า! แน่จริงก็ลงมาสู้กับข้าเลยสิ! ดื่มแล้วอาละวาดเช่นนี้ต้องส่งไปให้สำนักมือปราบขังลืมสักวันสองวันเสียแล้ว!”
มือปราบจั๋วใหน้าซีดเขารีบร้องขอโทษขอโพยนางในทันทีทว่าหัวหน้าโหยวที่กำลังมึนเมาได้ที่ทั้งยังโมโหเื่ภรรยาหนีก็นึกอยากจะฟาดฟันกับใครสักคนเต็มแก่ก็เดินมาที่ระเบียงและชะโงกหน้าลงไปโต้ตอบทันใด
“เ้าแน่จริง! เ้าก็ขึ้นมาหาข้าเดี๋ยวนี้เลย!”
*********************
ไรท์แนะนำ....โหลดซื้ออีบุ๊กได้แล้วนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4MDEzMyI7fQ
1K
![[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667199691_86625281.webp)
