แสงสีทองและสีดำที่ผสานกันเป็หนึ่งเดียว พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรุนแรง พลังแห่งรักแท้ของ หลี่มี่เยว่ (เยว่ซิน) และ มู่เหยียน (เหยียนอู่) หลอมรวมเข้าด้วยกัน สร้างม่านพลังอันแข็งแกร่งที่พุ่งเข้าปะทะกับคลื่นพลังแห่งความโกลาหลที่กำลังแผ่ขยายไปทั่วโลก
คลื่นพลังทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนฟ้า แสงสว่างจ้าเข้ากลืนกินความมืดมิด เสียงกรีดร้องของผู้นำกลุ่มนักฆ่าดังก้องเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะสลายหายไปในพริบตา
หลี่มี่เยว่ และ มู่เหยียน หลับตาลงอย่างแแ่ พวกเขาััได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในกาย พลังแห่งความโกลาหลที่เคยทำลายล้าง บัดนี้กลับถูกชำระล้างด้วยพลังแห่งความรักของพวกเขา และมันได้ถูกผนึกกลับเข้าไปในมิติที่ไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้อีก
เมื่อทุกอย่างสงบลง แสงสว่างก็จางหายไป ความมืดมิดที่เคยปกคลุมท้องฟ้าพลันสลายไปสิ้น แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาอีกครั้ง ผืนดินที่เคยสั่นะเืก็กลับคืนสู่ความสงบ
หลี่มี่เยว่ และ มู่เหยียน ลืมตาขึ้นช้า ๆ พวกเขายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของสำนักบำเพ็ญเพียร ดวงตาประสานกันด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความโล่งใจ
"เรา... เราทำสำเร็จแล้ว" หลี่มี่เยว่ กล่าวเสียงแ่
มู่เหยียน ยิ้มให้เธอ เป็รอยยิ้มที่อ่อนโยนและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ใช่... เราทำสำเร็จแล้ว เยว่ซิน"
ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีขาวนวลก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน ล้อมรอบร่างของทั้งสองเอาไว้ พวกเขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดขึ้นไปในอากาศ พลังงานบางอย่างกำลังนำพาพวกเขากลับไปยังภพภูมิของตนเอง
"นี่คือ... ทางกลับบ้านของเราหรือเ้าคะ" หลี่มี่เยว่ ถามด้วยความตื่นเต้น
มู่เหยียน พยักหน้า "ดูเหมือนอย่างนั้น"
ร่างกายของพวกเขากำลังสลายกลายเป็แสง และในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่ก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายไป พวกเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบจากเบื้องบน เสียงที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
'พวกเ้าได้พิสูจน์แล้วว่า รักแท้ เหนือกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง คำสาปที่ผูกมัดพวกเ้าไว้ได้ถูกปลดเปลื้องแล้ว บัดนี้พวกเ้าสามารถเลือกเส้นทางเดินของตนเองได้'
แสงสว่างเจิดจ้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิดลงอีกครั้ง
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลี่มี่เยว่ ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงหินอ่อนอันคุ้นเคยในตำหนักวารีแห่งแดน์ พลังเซียนที่เคยถูกกดทับ บัดนี้กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ และแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม เธอลุกขึ้นนั่งสำรวจตัวเอง ชุดอาภรณ์เซียนสีขาวบริสุทธิ์ของเธอกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดเป็เพียงความฝัน
แต่ภาพความทรงจำที่ชัดเจนในหัวของเธอ รวมถึงความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ก็เป็เครื่องยืนยันว่าเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน
"มู่เหยียน..." เธอพึมพำ เธอรีบเดินออกจากตำหนักวารีทันที ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวลว่าเขาจะกลับมายังแดนอเวจีได้อย่างปลอดภัยหรือไม่
ในขณะเดียวกัน ที่ดินแดนอเวจี มู่เหยียน ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน เขาอยู่ในห้องบรรทมอันมืดมิดของปราสาทจอมมาร พลังมารอันมหาศาลไหลเวียนอยู่ในกาย เขาพยายามรวบรวมพลังดู และพบว่ารอยแผลเป็ที่หน้าอกของเขาได้หายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
"เยว่ซิน..." เขากระซิบชื่อเธอ พลังมารในกายของเขาไม่ได้มีร่องรอยของพลังชั่วร้ายที่เคยกัดกินิญญาอีกต่อไป มันบริสุทธิ์และแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เคยเป็มา
ทั้งสองกลับมายังภพภูมิของตนเองแล้ว แต่โลกใบนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป คำสาปที่เคยผูกมัดพวกเขา ได้นำพาพวกเขาไปสู่การค้นพบความจริง และความรักที่แท้จริง
1K
