ในตอนนี้เอง เวลส์ที่เจอตำรวจมารับเสียทีก็เงยหน้ามองเหล่าพนักงานภาคพื้นดินที่ทำอะไรไม่ถูก กำลังพูดคุยกับตำรวจน้อยตาโตคนนี้ เขานั้นทั้งเหนื่อยและหัวเสีย เพราะหงุดหงิดจากการสื่อสารไม่ได้
ทุกครั้งเวลาออกไปทำงานนอกประเทศ สิ่งที่ทุกคนกลัวมากที่สุดคือการพบกับเหตุการณ์แบบนี้ แล้วเขาก็ดันพบเหตุการณ์นี้เข้าจนได้ เวลส์งับหูกระเป๋าเดินทางเดินไปเงียบๆ โดยพยายามไม่ให้เป็จุดสนใจมากที่สุด
ตำรวจน้อยคนนั้นลอบมองเขาอยู่บ่อยครั้ง จากนั้นก็เบนหน้าหนีด้วยสายตาเลิ่กลั่ก สมเป็มือใหม่จริงๆ ซ่อนสีหน้าไม่เป็เลยหรือไง แล้วจะทำงานด้านนี้ได้อย่างไร
พวกเขาเดินวนรอบๆ เขตเฉพาะพนักงานที่ภายในมีกลิ่นตีกันคละคลุ้งอยู่นาน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงลานจอดรถใต้ดินอันเหม็นอับ ทางด้านเวลส์อดทนไม่ถอนหายใจ และพยายามไม่สูดอากาศเข้าปอดไปมากกว่านี้ ระบบระบายอากาศห่วยแตกขนาดนี้ คนพวกนี้ทนเข้าไปได้อย่างไรกัน
ตำรวจน้อยทั้งขอโทษทั้งขอบคุณรวมถึงยิ้มกลบเกลื่อนให้พนักงานภาคพื้นดิน แต่เมื่อลับสายตาคนเ่าั้ ใบหน้าของร่างบางก็แข็งค้าง เอ่ยถามด้วยความกระวนกระวายและอับจนหนทางว่า “ผม...ผม...ผมช่วยยกกระเป๋าขึ้นรถนะครับ”
เอาเถอะ เอาเถอะ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็เด็กที่ไม่เคยผ่านเื่แบบนี้มาก่อน พวกเราเหล่าตำรวจรุ่นพี่ต้องคอยดูแลและปกป้องพวกรุ่นหลังๆ เวลส์ปลอบใจตัวเอง จากนั้นปล่อยหูกระเป๋าเดินทางที่คาบไว้ในจังหวะเดียวกัน
แต่เมื่อเข้ามานั่งในรถแล้ว เวลส์ก็ถอนคำพูดในทันที
โคตรสกปรก! รถตำรวจนี่เลี้ยงหมูเอาไว้หรือไง!
ถึงแม้จะดูออกว่าผ่านการเก็บกวาดมาแล้ว ไม่มีขยะและของจุกจิกให้เห็น แต่แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าภายในสิบห้าชั่วโมงนี้ มีอย่างน้อยห้าคนเข้ามากินคุกกี้ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เนื้อวัวตากแห้ง แล้วยังมีกลิ่นบุหรี่แรงรวมอยู่ด้วย เอ่อ แถมยังมีคนเคยถอดรองเท้าเอาไว้ที่เบาะข้างคนขับอีก!
เวลส์ซึ่งรับรู้เื่นี้รู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ที่จะต้องใช้ปากคาบเข็มขัดนิรภัยจริงๆ แต่เพราะติดเป็นิสัยเลยต้องคาดไอ้เ้าของสกปรกแบบนี้
“เรามาคาดเข็มขัดนิรภัยกันเถอะครับ” ตำรวจน้อยโน้มตัวประชิดคอของเขาแล้วดึงเข็มขัดนิรภัยช่วยเขาล็อก เวลส์ได้กลิ่นน้ำยาซักผ้าจางๆ โดยไม่มีกลิ่นน้ำหอมตีกัน มีเพียงกลิ่นน้ำยาซักผ้าและกลิ่นแดดที่สุดแสนจะเรียบง่ายมาจากร่างของตำรวจน้อย ทำให้ความว้าวุ่นในใจสงบลงได้มาก จากนั้นตำรวจน้อยก็พูดว่า “ถนนเป็ร้อยเป็พันสาย ต้องปลอดภัยไว้ก่อน คุณอาจจะไม่ชินนะครับ เข็มขัดนิรภัยอาจออกแบบมาไม่ค่อยเหมาะเท่าไร แต่ก็ต้องคาดเอาไว้ มันเป็กฎจราจรใหม่ที่ประเทศของผมเพิ่งประกาศใช้เมื่อปีที่แล้ว...”
ครับผม ครับๆ เคารพกฎหมาย มีระเบียบถือเป็เื่ดี แต่ฉันรู้เื่พวกนี้มาก่อนแล้ว นายไม่ต้องอธิบายให้ฟังหรอกน่า เวลส์ลอบบ่นอยู่ในใจ
แต่ตำรวจน้อยไม่ได้ยินคำเหล่านี้ เมื่อรถเริ่มวิ่งลงถนน เวลส์รู้สึกว่าคนที่มารับเขานั้นคงจะไม่ใช่ตำรวจหรอก แต่เป็คนนำเที่ยวต่างหาก
“นี่คือโรงละครโอเปราแห่งใหม่ที่เพิ่งสร้างเมื่อปีก่อน สไตล์โค้งมน....ส่วนตรงนั้นคือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ตอนนี้เหมือนจะมีนิทรรศการใหม่ๆ...ส่วนตรงนี้เคยเป็ที่ตั้งเมืองหลวงเก่า แต่ก็ปรับปรุงใหม่แล้ว...”
เวลส์ที่แต่เดิมก็เหนื่อยมากอยู่แล้ว แต่ตำรวจน้อยคนนี้ก็ยังพูดเป็ต่อยหอยไม่เลิกเหมือนพระสวดมนต์ก็ไม่ปาน เมื่อเขาหันไปมองคนอ่อนวัย สายตาก็สื่อเป็นัยว่า ‘ช่วยกรุณารีบหุบปากเสียที’ ทว่าทุกครั้งที่ตำรวจน้อยเผลอหันหน้ามาเป็อันต้องรีบร้อนหลบสายตาหนีราวกับใ ข้อความที่เวลส์สื่อเลยถูกลมเย็นๆ ที่เป่าจากช่องลมแอร์พัดหายไปในห้องโดยสารรถเหม็นหึ่ง
แต่ราวกับว่าตำรวจน้อยััได้ถึงความเบื่อหน่ายของเขา ดังนั้นจึงเปลี่ยนเื่พูดด้วยสีหน้าเศร้าซึม “วันนี้ผมมาสาย ผมขอโทษ ผมเพิ่งมาอยู่ CIB[1] ได้สามเดือนเท่านั้น ยังเป็นักเรียนนายร้อยตำรวจอยู่ ประสบการณ์ทำงานยังน้อย...ผมไม่ได้แก้ตัวนะครับ ปัญหาอยู่ที่ผมคนเดียว แต่ผู้กำกับจ้าวให้ความสำคัญกับการมาของคุณมากๆ นะครับ...เมื่อผมพาคุณไปถ่ายโอนงานเรียบร้อยแล้ว เขาจะหาตัวตำรวจ CIB ชั้นยอดมาช่วยงานคุณแน่ๆ ครับ...”
เ้าเด็กนี่มีทัศนคติตั้งใจและรับผิดชอบงานดีอยู่หรอก แต่ติดพูดมากไปหน่อย เวลส์คิดอย่างจนใจ
เขาหันไปทางนอกหน้าต่าง แล้วแอบกลอกดวงตาที่แทบมองไม่เห็นตาขาว เนื่องจากอยากเมินคำพูดเรื่อยเปื่อยของตำรวจน้อย จึงตั้งอกตั้งใจคิดว่าต่อไปจะถ่ายโอนงานให้หัวหน้าของอีกฝ่ายอย่างไรดี แต่เพราะมีประสาทหูไวต่อเสียง จึงได้ยินการแนะนำทิวทัศน์ทั้งหมดที่ไม่จำเป็เข้า
เวลส์จึงทำได้เพียงหลับตา จัดท่าให้สบายแล้วงีบหลับ เขาคิดว่า ‘ทำอย่างนี้แล้ว นายควรจะหยุดพูดได้แล้วมั้ง’
ในที่สุดห้องโดยสารก็ตกอยู่ในความเงียบ พร้อมกับความง่วงและความเหน็ดเหนื่อยก็ถาโถมเข้ามาประหนึ่งดันูเาพลิกทะเล เวลส์ที่คิดจะแกล้งหลับก็ได้หลับไปจริงๆ ทั้งอย่างนั้น
เวลส์ที่หลับลึกได้ยินเสียงคนเรียกเขาแว่วๆ ถึงเริ่มรู้สึกตัวแต่ก็ยังลืมตาไม่ขึ้น หากไม่ใช่เพราะยังหลงเหลืออาการาเ็จากการปฏิบัติภารกิจครั้งก่อน เขาคงไม่ต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์กระอักกระอ่วนเช่นนี้
จู่ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนก็รดปลายจมูก เขาได้ยินเสียงกลืนน้ำลายชัดเจน ตามมาด้วยมีอะไรนุ่มๆ มาััแก้ม เขานึกอยากจะขยับ แต่คล้ายว่าร่างกายถูกอะไรบางอย่างมัดเอาไว้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขานึกย้อนไปถึงภารกิจครั้งก่อนที่นักฆ่าสาวสวยใช้เสน่ห์ล่อลวง
เวลส์เงยหน้าขวับ ปากใหญ่ที่ซี่ฟันแหลมคมอ้าปากตามสัญชาตญาณ เสียงขู่คำรามดังขึ้นมาจาก่อกและลำคอ
“ผะ ผะ ผะ ผมแค่อยากจะปลุกคุณเท่านั้น...ว่าถึงแล้วครับ พวกเรามาถึงสอบสวนกลางแล้ว...” น้ำเสียงละล่ำละลักของตำรวจน้อยดังขึ้น เวลส์รีบหยุดปล่อยจิตสังหารของตัวเองในทันที แต่มันอาจจะสายไปเสียแล้ว เพราะใบหน้าของตำรวจน้อยเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและรู้สึกผิด
แค่เริ่มต้นก็ทุลักทุเลแล้วสิ ไม่เพียงระหว่างทางส่งเสียงหนวกหู เพื่อนร่วมงานยังเข้ากันไม่ได้อีก มันน่าหงุดหงิดนัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีก เวลส์ประเมินการทำงานนอกประเทศครั้งนี้ในรอบแรก
เชิงอรรถ
^ ย่อมาจาก Central Investigation Bureau ชื่อภาษาไทย คือ กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง