ฤารักเล่นกล

ตอนที่ 4 หนีตาม

        หลังจากนั้นไม่กี่วันต่อมาคิมหันต์ได้ให้คนของตนส่งฤกษ์แต่งงานที่จะจัดขึ้นในอีก 3เดือนข้างหน้ามายังคฤหาสน์เกษมมนตรี

              กุลนารีมีท่าทีร้อนรนอย่างเห็นได้ชัดเธอเริ่มลังเลกับการตัดสินใจที่เผลอพลั้งปากออกไป หญิงสาวเดินวนไปวนมาอยู่กับความคิดที่ยังคงไม่มีทางออกที่ดีนักสำหรับตนเอง

        ในขณะที่คุณอัศวินและคุณมาลาต่างก็กลุ้มอกกลุ้มใจไม่แพ้กันหากต้องให้ลูกสาวไปแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่รัก ชีวิตนี้เธอคงหาความสุขได้ยากยิ่งหัวอกคนเป็๲พ่อแม่จะทนเห็นลูกสาวต้องเดือดร้อนเพราะตนเองได้อย่างไรกัน

              “ลูกแม่มาทานข้าวก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคิดหาทางออกกันอีกที”คุณมาลากล่าวเรียกหญิงสาวที่ยังคงเดินวนไปมาจนน่าเวียนหัว

              ป้าพริกที่จัดเตรียมสำรับอาหารที่หญิงสาวถูกปากไว้อย่างมากมายหวังให้นายหญิงของตนเจริญอาหารได้บ้าง

              “แม่คะแอ้ควรทำอย่างไรดี แอ้ไม่อยากแต่งงาน แอ้รักเข็มทิศแอ้ไม่อยากให้เข็มทิศต้องผิดหวัง” หญิงสาวระบายความอัดอั้นออกมา

              “พ่อผิดเองลูกพ่อไม่น่าทำให้ครอบครัวเราต้องเดือดร้อนเลย ถ้าลูกไม่อยากแต่งพ่อกับแม่จะไม่บังคับ เราลองไปเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งก็ได้”คุณอัศวินกล่าวเสียงเศร้า

              กุลนารีได้ฟังยิ่งทอดถอนใจหญิงสาวเดินเข้าไปโอบกอดคุณอัศวินอย่างปลอบโยน

              “พ่ออย่าโทษตัวเองสิคะแอ้ไม่มีทางให้พ่อแม่ต้องลำบากหรอก” กุลนารีกล่าวเพื่อให้ทั้งสองสบายใจแต่สีหน้าและแววตากลับหม่นหมองอย่างยิ่ง

              บ่ายวันดังกล่าวเข็มทิศได้มาหากุลนารีที่บ้านชายหนุ่มหายหน้าไปหลายวันรู้สึกเป็๞ห่วงหญิงสาวอย่างยิ่งแต่ด้วยงานที่จำเป็๞ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดด่วน อีกทั้งพื้นที่ที่ไปยังอับสัญญาณโทรศัพท์ทำให้เขาไม่ได้แม้แต่จะล่ำลาเธอ

              “แอ้ผมคิดถึงคุณมากนะ คุณเป็๲อย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มรีบกอบกุมมือหญิงสาวทันทีที่พบหน้า

              “เอ่อ...แอ้ดีขึ้นแล้วทำไมเข็มทิศหายไปตั้งหลายวัน แอ้ใจคอไม่ดีเลย” กุลนารีกล่าวอย่างตัดพ้อออกมาก

              “ผมมีงานด่วนจริงๆ แอ้ อย่าโกรธผมเลยนะ” ชายหนุ่มรีบแก้ตัวทันที

              “ช่างมันเถอะค่ะแอ้มีเ๹ื่๪๫ต้องบอกคุณ” กุลนารีเอ่ยปากอย่างลำบากใจหญิงสาวชั่งใจอยู่นานก็จะเอ่ยออกมา

              “แอ้จำเป็๲ต้องแต่งงานกับคุณคิมหันต์เพื่อรักษาบ้านหลังนี้ และเพื่อพ่อแม่แอ้ เข็มทิศ....คุณ...” หญิงสาวหยุดเอ่ย

              “ผมไม่ยอมนะทำไมคุณต้องแต่งงานกับเขา เรารักกันนะแอ้ ถึงแม้ผมจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ผมจะดูแลคุณอย่างดี” ชายหนุ่มประท้วงทันที

              “แล้วพ่อแม่แอ้ละคะพวกท่านอายุมากแล้ว จะทนลำบากได้อย่างไร ไหนจะป้าพริกอีกจะให้แอ้และครอบครัวเป็๲ภาระคุณคนเดียว แอ้จะยอมได้อย่างไรกันแอ้เอาเปรียบคุณขนาดนั้นไม่ได้หรอก” หญิงสาวแย้งออกมา

              “เอ่อ...ผม...”เข็มทิศหมดคำพูดเขารู้ดีว่าฐานะอย่างเขาจะเลี้ยงดูทั้งครอบครัวคงเป็๞การยากพอสมควร

              “มันต้องมีทางสิแอ้มันต้องมีทาง” ชายหนุ่มเพ้อออกมาทั้งที่หมดหนทาง

              ระหว่างนั้นคุณอัศวินและคุณมาลาที่ได้ยินทั้งสองพูดคุยกันต่างมองหน้าอย่างขมขื่นภาพลูกสาวตัวน้อยที่ยอมกรีดข้อมือหนีปัญหาทั้งหลายยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจทั้งคู่

              “ลูกทั้งสองหนีไปเถอะพ่อกับแม่ดูแลตัวเองได้ไม่ต้องห่วงหรอก” คุณอัศวินตัดสินใจโพล่งขึ้นมาพวกเขาทั้งคู่แก่มากแล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ แต่กุลนารีนั้นยังเด็กนักหากต้องเอาความสุขทั้งชีวิตมาทิ้งไว้เพื่อพวกเขา มันคงไม่ยุติธรรมสักเท่าไหร่

              “คุณพ่อ”

              “พ่อคะ”ทั้งคู่อุทานขึ้นมาพร้อม ๆ กัน

              “พ่อพูดจากใจจริงนะลูกถ้าลูกทั้งสองรักกัน รีบหนีไปเถอะ หนีไปให้ไกลจากคุณคิมหันต์ เขามีอิทธิพลมากถ้าหากเขารู้เ๹ื่๪๫เข้าคงไม่ยอมปล่อยลูกทั้งสองแน่ ๆ” คุณอัศวินเตือน ชายแก่รู้ดีว่านิสัยอย่างคิมหันต์ไม่มีวันยอมเสียเหลี่ยมใครแน่ ๆ และเขาจะไม่หยุดหากไม่ได้สิ่งที่หวังไว้

              คุณมาลาเดินเข้ามากอบกุมมือทั้งสองไว้แน่นน้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตา

              “แม่ขอให้ลูกทั้งสองมีความสุขนะเข็มทิศฝากดูแลยายหนูแทนพวกเราด้วย ไม่ต้องห่วงทางนี้ยังไงเราสองคนจะรับหน้าคุณคิมหันต์เอง” คุณมาลาเอ่ยอวยพรเป็๞ครั้งสุดท้ายเธอทำใจไว้แล้วว่าคงยากที่จะได้พบเจอลูกสาวสุดที่รักของเธออีกครั้ง

              ป้าพริกที่ได้ยินรีบวิ่งไปจัดแจงกระเป๋าเดินทางให้หญิงสาวทันทีเธอจัดเตรียมเสื้อผ้าต่าง ๆพร้อมทั้งข้าวของที่จำเป็๲รวมถึงเครื่องประดับมีราคาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก่อนจะรีบลุกไปหยิบซองเงินเก็บที่เธอมี สอดไว้ในเสื้อผ้าหญิงสาวหวังให้เป็๲ทุนรอนสำหรับเธอ ป้าพริกเป็๲คนเก่าคนแก่ที่นี่เห็นหญิงสาวมาแต่อ้อนแต่ออก รักใคร่ดูแลเธอดุจดั้งลูกหลานก็ไม่ปาน

              หลังจากเก็บข้าวของเสร็จป้าพริกรีบยกกระเป๋ามาให้กุลนารี

              “ป้าเก็บข้าวของที่จำเป็๲ให้คุณหนูแล้วต่อไปคุณหนูต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ คุณหนูไม่ต้องห่วงคุณท่านทั้งสองป้าพริกจะดูแลพวกท่านให้เอง” ป้าพริกกล่าวน้ำตาคลอ

              กุลนารีสวมกอดป้าพริกแน่นก่อนจะหันไปสวมกอดพ่อแม่ของเธอ น้ำตาหญิงสาวไหลรินไม่หยุด

              “แอ้...แอ้ขอโทษค่ะแอ้เป็๲ลูกอกตัญญู” หญิงสาวต่อว่าตนเองอย่างหนัก

              คุณอัศวินดึงตัวลูกสาวก่อนจะค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่นองหน้า

              “แอ้พ่อกับแม่อยากให้หนูมีความสุขนะลูก ขอเพียงหนูมีชีวิตที่ดีแค่นี้พ่อกับแม่ก็ดีใจมากแล้ว อย่าโทษตัวเองเลยลูก” คุณอัศวินปลอบโยนลูกสาว

              “ไปเถอะแอ้รีบไปก่อนที่คุณคิมหันต์จะรู้เ๹ื่๪๫ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”

              เข็มทิศประคองหญิงสาวไปยังรถของตนก่อนจะขับพาเธอออกจากคฤหาสน์หลังงามออกไป

         กุลนารีมองเหลียวหลังไปยังพ่อแม่และป้าพริกจนสุดสายตาแลน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง อย่างเ๯็๢ป๭๨หัวใจสิ่งที่เธอกำลังตัดสินใจทำนั้นถูกแล้วหรือไม่...