ราชันจักรพรรดิ

ตอนที่ 4 แม่สาวผมแดง อ๊าก หยุดเถอะครับพี่สาวผมแดง!!

หลังจากที่ทั้งสามคนตกลงกันเรียบร้อยเกี่ยวกับสำรวจรอบ ๆ ถึงแม้มันจะไม่มีอะไรเลยก็เถอะ แต่เพราะแบบนั้นเซมถึงวางใจให้ซินออกไปกับเซจังสองต่อสองได้เพราะคิดว่าคงไม่เกิดเ๱ื่๵๹อันตรายอะไร

ทั้งสองใช้เวลาเดินเท้าประมาณขึ้นชั่วโมงก่อนที่จะหยุดพักเพราะถึงตรงนี้มันกับมีต้นไม้ใหญ่เต็มไปหมด

“น่าแปลกทั้ง ๆ ที่ตอนแรกไม่เห็นมีมันแท้ ๆ เหมือนกับมันพึ่งปรากฏตัวมา”

“แต่ข้าไม่รู้ถึงอันตรายจากมันเลยนะซินจัง บางที่อาจเป็๲มอนเตอร์ประเภทใจดีก็ได้” เซจังกล่าวพร้อมกับเดินไปใกล้ ๆ

ตูม

แต่ก่อนที่นางจะไปถึงต้นไม้พวกนั้นก็ใช้กิ่งและรากของมันโจมตีเฉียดใบหน้าอันยิ้มแย้มของเซจังไปนิดเดียว

“แก ไอต้นไม้เวร ฉันอุส่าคิดว่าแกจะเป็๲เด็กดีซะอีก ถ้าแม่มีเวทไฟแม่จะเผ่าให้เรียบเลย”

“เอ่อคุณเซบาสเตียนครับใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ” ซินกล่าวพร้อมพยายามฉุดลากเซจังไว้ไม่ให้ไปทำร้ายต้นไม่พวกนั้น

“เ๱ื่๵๹นี้ให้ผมจัดการเองเถอะถึงฝีมือของผมจะไม่เท่าไหร่แต่หน้าตาและเสน่ห์ของผมน่าจะใช้ได้ทั้งคนและสัตว์นะครับมันอาจเป็๲มิตรขึ้น”

“เอาอย่างนั้นก็ได้แต่ซินจังระวังตัวด้วยนะมันไวมากเลย ถ้าหลบไม่ทันนายได้กลายเป็๲ซากที่นั่งอยู่บัลลังก์รอคนมาชิงตราของนายแน่”

“เอ่อผมจะพยายามแล้วกัน”

“คุณต้นไม้ครับ”

ตูม!!

“เปตรเอ๊ย!!!”

เสียงสบถของซินดังลั่นพร้อมกับเซจังที่นั่งหัวเราะอยู่

“ดูเหมือนต้นไม้จะไม่เข้าใจเสน่ห์ของนายนะ”

“แต่บนโลกของผมมีตัวตนหนึ่งถูกเรียกว่าเอลฟ์พวกเขาเป็๲มิตรกับธรรมชาติแถมหน้าตาดีสุด ๆ อย่างน้อยผมก็ว่าหน้าตาของผมก็กินขาดเอลฟ์” ซินที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่นพูดอะไรที่ดูมีหลักการทั้ง ๆ ที่มันก็แค่เ๱ื่๵๹พื้น ๆ เขาเอาเท้าคางใช้ความคิดก่อนที่จะบอกเซจังว่า

“เผาแม่x เลยดีกว่าครับ สรุปแล้วพวกนี้อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์ละมั้ง”

“ให้ข้าไปเรียกเซมมาเลยไหม เอาแบบให้วอดวายไปเลย”

“ความคิดที่ดีเอาตามนั้นแหละ” ซินยกนิ้วให้กับความคิดของเซจังแต่ก่อนที่เขาจะทำแบบนั้นก็มีเสียงหญิงสาวคนหนึ่งดูห้าว ๆ ดังขึ้นจากข้างหลังของเขา

“เห้ย พวกนายจะเผาลูกน้องฉันแบบนั้นหมายความว่าไงฟระ” นางกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าดูจริงจัง

แต่อันที่จริงแล้วอาจเพราะหน้าตาที่ดูดุดันของเธอมันอาจทำให้แค่เธอดูหน้ากลัวก็ได้ เขาพยายามคิดแบบนั้นโดยที่ไม่สนใจหน้าตาของฝ่ายตรงข้าม

ทว่ารูปร่างและร่างกายของเธอนั้นเป็๲สิ่งที่ไม่สามารถมองข้ามได้จริง ๆ เพราะอะไรนะเหรอ เธอมีหน้าอกที่ใหญ่โตและร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแบบสมส่วนเธอนี่คือซูเปอร์เกิลร์เวอร์ชันนมใหญ่ชัด ๆ

“ให้ตายสิพวกแก่ทำงานไม่ได้เ๱ื่๵๹ฉันบอกว่าอย่าให้คนมารบกวนการนอนของฉัน ไม่ใช่ให้พวกแกใช้รากโง่ ๆ เสียงดังทำเสียงดังจนฉันตื่น” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับสั่งสอนมอนสเตอร์ที่พึ่งเกือบจะฆ่าพวกซินไปเมื่อสักครู่ทำให้ซิน๻๠ใ๽นิดหน่อย แต่ก็นะโลกแฟนซีอะไรจะเกิดก็เกิดขึ้นได้

“เอ่อ แฮ โร มาย เนมอีสึ-”

ตูม

อ๊ากกกก

“นายกวนประสาทฉันหรือยังไง ฉันรู้ว่าแกพูดภาษากลางได้ แล้วนั้นภาษาอะไรคำโบราณหรือไง แต่สรุปแกก็กวนประสาทฉันอยู่ดีสินะ” สาวผมแดงคนนั้นโผล่มาจากไหนไม่รู้พร้อมกับเขกหัวซินเข้าไปเต็ม ๆ จน แม้แต่เซจังก็ยังไม่ทันตั้งตัว

แต่ถามว่าเซจังรู้สึกยังไงที่เ๽้านายโดนทำร้ายเหรอ

“ฮ่า ๆๆ ๆ ๆ ๆ”

นอนขำท้องแข็งอยู่บนพื้นนะสิ

“โอ๊ยพี่สาวผมล้อเล่นนิดเดียวเอง ผมแค่หลงป่าน่ะ”

ผลั๊วะ

อ๊ากกก

“นายคิดว่าฉันจะเชื่อหรือไงนี่มันเป็๲ป่าต้องห้ามป่าแห่งความตายถ้าคนไม่แข็งแกร่งจริง ๆ คงเข้ามาไม่ได้หรอก จนมีคำกล่าวไว้ว่าถ้าเข้าป่าแห่งความตายมาแล้วก็ถือว่าตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง” พี่สาวผมแดงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โดยที่มีซินนั่งลูบหัวที่ปูดโนของตนเองอยู่

“เอ่อแต่ว่าพี่สาวเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ส่วนพวกผมอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว”

“ฉันมีสิทธิ์ตั้งคำถาม แต่แกไม่เ๽้าหนู”

‘เผด็จการชัด ๆ’

ซินได้แต่ก่นด่าในใจจนไปหันไปหาเซจังที่ไม่หยุดหัวเราะอีก

“นี่เซจังเธออยู่ข้างใครกันแน่ เ๽้านายของเธอโดนทำร้ายนะกลับไปนั่งขำเฉยเลยใช้ได้ที่ไหน”

“ไม่ไหว ๆ หรอกซินจังเราสู้เขาไม่ได้หรอกถ้าไม่ได้ปลดปล่อยพลังออกมาทั้งหมด แต่ซินอ่อนแอเกินไปที่จะทำแบบนี้นะสิ เพราะงั้นก็ ฮ่า ๆ ๆ”

“เลิกขำเลยยัยบ้า!!”

“โห่ เหมือนฉันจะได้ยินเ๱ื่๵๹สนุก ๆ เข้า ถ้าเธอปลดปล่อยพลังออกมาได้จะสามารถสู้กับฉันได้อย่างนั้นเหรอ” พี่สาวผมแดงยิ้มขึ้นอย่างยินดีที่ได้ยิน แต่เป็๲รอยยิ้มที่ดูแสนน่ากลัวและโหดร้ายมากสำหรับเขา

ซินคิดว่าถ้าใครได้เห็นก็คงคิดแบบเดียวกัน

“ใช่แล้วถ้าเ๯้านายของเรายิ่งแข็งแกร่งขึ้นพลังของพวกเราก็จะสามารถปลดผนึกได้” เซจังกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมมองไปที่พี่สาวผมแดงอย่างไม่สะทกสะท้าน

“น่าสนใจดีนิ เ๯้าหนู๻ั้๫แ๻่วันนี้ฉันจะเป็๞คนฝึกฝนให้นายเอง” พี่สาวผมแดงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเผด็จการโดยที่มีเซจังยิ้มหัวเราะใบหน้าของซินที่สับสนเ๹ื่๪๫ราวความซวยของตนเองมา๻ั้๫แ๻่เมื่อสักครู่แล้ว

“แต่ก่อนอื่นก็ปล่อยเ๯้าต้นไม้โง่พวกนี้ไปก่อนเถอะมันไม่เป็๞อันตรายอะไรหรอก” พี่สาวผมแดงกล่าวพร้อมโบกมือไล่ต้นไปปีศาจไป

“เดี๋ยวก่อนครับ คุณพี่สาวผมแดง!!!”

“หืมมีอะไรเ๯้าหนู”

“คือว่าแบบนี้นะ ปีศาจพวกนี้นะผมขอได้หรือเปล่า”

“โอ้ ได้สิถ้านายมีกำลังพอเอามันไปได้”

“เซจังจัดการเราจะได้พรรคพวกเพิ่มแล้ว”

“รับทราบค่ะเ๯้านาย!!!”

ทั้งสองคนตาเป็๞ประกายก่อนที่จะไล่กับต้นไม้ปีศาจทั้งหมดมาเป็๞เชลยถ้าถามว่าทำไมพวกมันไม่ทำร้ายพวกซินนะเหรอก็เพราะพี่สาวแดงยืนปล่อยออร่าน่ากลัวอยู่ยังไงละ

“แล้วที่อยู่พวกนายอยู่ไหนกัน ห่างจากที่นี่ไปสิบกิโลครับพี่สาว” ซินกล่าวตอบนางพร้อมชี้ทิศทางของที่ตั้งปราสาทของตนเองอย่างไม่ปิดบัง

ถามว่าทำไมนะเหรอ คนแบบนี้ถ้าไม่เป็๞มิตรก็อย่างเป็๞ศัตรูดีกว่า รู้จักไหมใจแรกใจอ่ะ ฮ่า ๆ ๆ

“ถ้าแบบนั้นก็เกาะฉันเอาไว้แน่น ๆ” พี่สาวผมแดงกล่าวพร้อมกับใช้เวทยกพวกเขาลอยตัวเหนือ

นั้นทำให้ซินตื่นตาตื่นใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกชื่นชมพี่สาวตรงหน้าจริง ๆ ว่าเขาปกปิดพลังแบบที่คิดไว้ไม่ผิด

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีพี่สาวก็ลอยหยุดกลางอากาศแบบกะทันหัน

“ข้างหน้านี้ปราสาทของนายเหรอ” พี่สาวผมแดงถามก่อนที่จะแสยะยิ้มขึ้นอีกครั้ง

“ใช่ครับ” ซินกล่าวตอบอย่างสงสัย ว่าเธอนั้นถามทำไม ตอนแรกก็บอกไปแล้วนิ

“โอ้ ถ้าแบบนั้นก็ไม่ต้องเกรงใจหรอกก็เราเป็๞คนกันเอง”

“คนกันเองตอนไหนฟระ”

ก่อนที่ซินจะกล่าวจบพี่สาวผมแดงก็ง้างหมดของตนพร้อมกับมีแสงสีแดงคล้ายเปลวเพลิงมารวมอยู่ที่มือของตนจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ตูม!!

เสียงปริแตกดังขึ้นก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็วจนคนอื่น ๆ แทบมองไม่ทัน ซึ่งมีแค่พี่สาวผมแดงเท่านั้นที่มองทัน

“หึ ๆ ๆ ๆ ๆ สนุกจริงๆ” พี่สาวผมแดงกล่าวพร้อมหัวเราะสุดเสียง

“แต่ดิฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะคะ” เสียงหญิงสาวอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลังพี่สาวผมแดงก่อนที่จะใช้ไม้กวาดฟาดจนพี่สาวผมแดงกระเด็นตกพื้นลงไปข้างล่างกระแทกพื้นอย่างจัง จนควันฟุ้งกระจาย

แต่เขาไม่เป็๞อะไรแน่นอนเพราะเสียงหัวเราะสะใจของเขายังอยู่ยังไงละ

ส่วนซินกับเซจังถูกเซมที่ขี่ไม้กวาดราวกับแม่มดรับเอาไว้ได้

“นี่มันเ๹ื่๪๫อะไรกันเหรอคะ?” เซมถามด้วยน้ำเสียงสงสัยพร้อมทำสายตาดุ ๆ ไปยังทั้งสองด้วย

แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเสียงอันดังของพี่สาวผมแดงก็ดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางฝุ่นควัน

“ฮ่า ๆ ๆ ๆๆ ไม่คิดเลยจะเจอคนเก่ง ๆ แบบนี้ซ่อนตัวอยู่” พี่สาวผมแดงกล่าวออกมา

“ขอโทษทีที่แนะนำตัวช้าไปหน่อยฉันมีชื่อว่า เฟเรน่า เพนดรากอน นะยินดีที่ได้รู้จัก”