เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第四十一章

        ไห่เปียวเหริมเกริมหนักขึ้นเพราะคิดว่าจื่อหลงยอมร่วมมือด้วย อีกทั้งนิสัยบุรุษเรื่องเช่นนี้ย่อมยากจะต่อต้านได้โดยง่าย เขาบดสะโพกลงกับแท่งเนื้อร้อนผ่าวของจื่อหลงเพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายเร่าร้อนไปพร้อมกับเขา และจงใจให้รอยแยกหนีบปลายแท่งร้อนที่กำลังเริ่มอวดความใหญ่โตแข็งแกร่งของมัน โดยไม่รู้ว่าเกิดจากอารมณ์ข้างในหรือยาที่จื่อหลงได้กินเข้าไปกันแน่ ทว่านั่นไม่ใช่เหตุผลสำคัญ เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าคือไห่เปียวมิอาจยับยั้งชั่งใจตนเองได้อีกแล้ว เขาแอ่นอกที่มีแต้มจุดสีแดงชูชันสองข้างทาบกับอกหนาจื่อหลง เขาไม่ได้เอนกายหนีออกห่าง กลับใช้มือหนาเกลี่ยนวลแก้มเบาๆก่อนจะวางมือลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้างของไห่เปียวเอาไว้แน่น

        "เป็นอะไรไป"จื่อหลางถามเสียงเบา ไห่เปียวไม่ตอบคำ ได้แต่ส่ายหน้าซับสีไปมา ก่อนจะประทับริมฝีปากบางลงตรงซอกคอของจื่อหลง

        "ทะ..ท่าน เลิกทรมานข้าเถอะ ท่านก็รู้ว่าสิ่งที่ข้าต้องการคือสิ่งใด"น้ำเสียแหบเครือเอ่ยขึ้นเบา จื่อหลงสายตาแข็งกร้าวขึ้นทันที

        "สิ่งใดที่เจ้าอยากได้"

        "ท่านยังให้ข้าต้องเอ่ยคำออกมาอีกหรือ ในเมื่อเรื่องเช่นนี้ท่านก็เคยผ่านมาแล้วกับฟ่านเสวียน โอ๊ย!"ไห่เปียวร้องเสียงหลงเพราะถูกจื่อหลงบีบมือลงบนหัวไหล่จนเจ็บแปลบ

        "เจ้ากล้าพูดถึงคนคนนั้น ช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลย"จื่อหลงพูดเสียงกร้าว

        "ตะ..แต่ว่า อ๊ะ!จื่อหลง ข้าเจ็บ"

        "เจ็บงั้นหรือ สิ่งที่เจ้าเอ่ยออกมาว่าเจ็บมันเทียบเท่ากับเขาหรือ"

        "ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอะไร"ไห่เปียวนิ่วหน้า

        "เปล่า ข้าไม่ได้หมายถึงสิ่งใด ช่างเถอะ จริงสิข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า"

        "ทะ...ท่านปล่อยมือก่อนจะได้หรือไม่ ข้าเจ็บ"จื่อหลงคลายแรงบีบจากมือตัวเองแต่ไม่ยกมันออกจากไหล่

        "เจ็บมากหรือเปล่า"จื่อหลงทอดเสียงอ่อนลงก้มหน้าลงใช้ริมฝีปากร้อนๆแนบกับรอยมือบนผิวเนื้อสีขาวนั่น

        "ท่านจะถามสิ่งใดจากข้า"

        "ข้ารู้สึกกระวนกระวายยามที่เจ้าไม่ได้อยู่ใกล้ให้เห็นหน้า อีกอย่างในกายข้าปั่นป่วนจนเกือบจะระงับอารมณ์ไม่อยู่...เจ้าให้อะไรข้ากินหรือ"ไห่เปียวได้ยินประโยคแรกก็ยินดีจนอดแย้มริมฝีปากยิ้มออกมาไม่ได้

        "แค่ท่านไม่เห็นหน้าข้า ท่านก็คิดถึงงั้นหรือ"

        "อ่า....ข้าไม่เห็นหน้าคนงามข้าย่อมต้องคิดถึง"

        "เช่นนั้น..หากข้าบอกให้ท่านกระทำสิ่งใดท่านจะทำตามข้าหรือไม่"ไห่เปียวนั่งคล่อมตักของจื่อหลงใช้สองขาเกี่ยวบั้นเอวด้านหลังเอาไว้ เอนกายให้ออกห่างจากอกหนาเพื่อจะมองหน้าคนที่อยู่ตรงกันข้ามถนัดถนี่ขึ้น สองมือบอบบางยันแผ่นอกกว้างเอาไว้ จ้องสบตาคมด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

        "แน่นอนหากคนที่ข้ารักเอ่ยปาก ข้าย่อมไม่ขัด"จื่อหลงมองสบตาด้วยสายตาที่ดำลึกยากจะหยั่งถึงว่าเจ้าตัวคิดสิ่งใดกันแน่ ไห่เปียวได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้มกว้าง

        "ท่านรักข้าหรือ"สิ่งที่จื่อหลงทำกลับก้มลงใช้ริมฝีปากไหล่จากหัวไหล่จนถึงลำคอขาวใกล้สันกราม ดวงตาที่มองผิวเนื้อขาวๆแข็งกร้าวดุดัน หากปู้เฉินมาเห็นเข้าคงอยากหนีไปให้ไกลพันลี้เป็นแน่

        "บอกข้าได้หรือยังว่าเจ้าใส่อะไรลงไปให้ข้าดื่ม"จื่อหลงกระซิบเสียงกระเส่าข้างหูสีชมพู

        "ยาที่จะทำให้ท่านเชื่อฟังข้า รักข้า ตามใจข้ายังไงล่ะ"ไห่เปียวตอบเสียงเบาใช้ปลายนิ้วเรียวลากจากลูกกระเดือกใหญ่ไล่ลงไปจนถึงหน้าท้องน้อยที่จมอยู่ในน้ำ จากนั้นค่อยกางมือออกกำรอบแท่งใหญ่ที่แข็งขึงดุดันนั่นจากนั้นเริ่มหยอกล้อมันราวกับของเล่นถูกใจ จื่อหลงไม่ได้ห้ามปราม

        "เจ้าชอบข้าหรือ"

        "ข้ารักท่านต่างหาก มันเลยจากความชอบไปแล้ว"ไห่เปียวก้มลงมองภาพสั่นไหวที่ผิวน้ำ เห็นเป็นภาพไม่ชัดเจนเมื่อมือขาวขยับไปมาพร้อมกับแท่งหยกของจื่อหลง

        "รักข้ามากหรือไม่"

        "อ่า...เรื่องนี้...อ๊ะ!"ไห่เปียวอุทานเพราะมือของจื่อหลงบีบก้อนเนื้อแน่นสองก้อนจนเจ้าตัวเจ็บ

        "แน่นอน ข้ารักท่านมาก ครั้งแรกที่ข้าเห็นท่านหัวใจของข้าสั่นไหวจนเจ็บไปหมด"

        "แล้วเจ้าเอายานี่ให้ข้ากินไม่กลัวว่ายาจะสิ้นฤทธิ์หรอกหรือ"

        "ไม่มีทางหรอก ดูอย่างท่านอาจารย์สิ เขาดื่มยานี่เพียงสามครั้งยังเชื่อฟังข้าเสียขนาดนี้ ท่านดื่มมาไม่รู้กี่ครั้งแล้วนอกจากท่านจะเชื่อฟังข้าแล้ว สิ่งนี้ก็ยังเชื่อฟังข้าอีกด้วยนะ"ไห่เปียวออกแรงบีบแท่งร้อนในมือแรงขึ้นประกบริมฝีปากตนเองเข้ากับริมฝีปากหนาได้รูปส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายลิ้นสากไล่ล่ามันราวกับกระหายเหยื่อ จื่อหลงคว้าหัวไหล่ขาวเอาไว้บีบมันจนแน่นปล่อยให้ลิ้นเล็กหยอกล้อปลายลิ้นเขาไปมา เนิ่นนานจนต่างฝ่ายหายใจไม่ออกไห่เปียวจึงยอมปล่อยริมฝีปากหนาออกเกิดใยสีเงินยืดตามจากการถอนมันออก เขาแลบปลายลิ้นขึ้นเลียน้ำสีใสนั้นเหนือริมฝีปาก

        "รักข้าสิจื่อหลง"จื่อหลงแย้มริมฝีปากยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยดวงตาวาววับ เขาก้มลงกัดริมฝีปากบวมน้อยๆจากการบดเบียดจนเลือดซิบ

        "ให้ข้ารักเจ้าแล้วเจ้าจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ"

        "ข้าจะให้ท่านหมดทุกอย่างตามที่ท่านปรารถนา ชื่อเสียงของตระกูลท่าน อำนาจในมือ ทหาร เงินทอง ล้วนข้าจะเป็นภูผาอยู่เบื้องหลังให้ท่าน"ไห่เปียวดึงริมฝีปากออกจากฟันของจื่อหลงแล้วเอ่ย จงใจบดร่องจีบลองกับแท่งเนื้อ

        "เจ้าช่างรู้ใจข้าจริงๆไห่เปียว"จื่อหลงใช้้นิ้วเกลี่ยดอกเบญจมาศนั้นไปมาแหย่ปลายนิ้วเข้าไปเล็กน้อย ไห่เปียวหอบฮักร้อนรุ่มจนต้องกดสะโพกตัวเองรับนิ้วนั้น แต่ทว่าเขาต้องหยุดออกแรงกดเพราะนิ้วนั่นกลับกลายมาเป็นเกลี่ยนริมฝีปากเขาแทน

        "ท่าน!.."ไห่เปียวทั้งอึดอัดทั้งโมโห ดูเหมือนจื่อหลงจะหยอกเย้าอารมณ์ของเขาไม่หยุด

        "อย่าใจร้อนสิ มาเถอะ น้ำในอ่างนี่เย็นแล้วเจ้าจะไม่สบายเอาได้ง่าย"จื่อหลงผุดลุกยืนจงใจอวดร่างกายล่ำสันไปด้วยมัดกล้ามและบาดแผล อกกว้างมันวาวไปด้วยน้ำที่เกาะผิวสีคร้ามไหลลงตามแผงอกจนถึงเอวและหน้าท้อง สายตาของไห่เปียวไล่ลงไปจนถึงแท่งใหญ่ชูชัน เขายิ้มน้อยๆส่งมือให้จื่อหลง จงใจคล้ายมิจงใจจื่อหลงหันหลังให้พอดีเขาก้าวขาลงเหยียบพื้นคว้าเสื้อคลุมสีดำมาสวมโดยไม่หันกลับไปด้วยซ้ำเดินไปยังตั่งเตียงนั่งนิ่ง ไห่เปียวลงจากอ่างก้าวเดินไปทั้งเนื้อตัวเปือยเปียกชื้น โผเข้าหาจื่อหลง สองขาควบลงบนตัก

        "ท่านก็ยังเฉยเมยเย็นชาเช่นเคย ทั้งที่เจ้านี่มันอยากจะหาทางออกแทบแย่อยู่แล้ว

        "เจ้าอยากได้ก็หาทางเอามันไปสิ"จื่อหลงยิ้มแค่ปาก

        "อย่าดูถูกข้านะ"ไห่เปียวหัวเราะเสียงใส เขาจับมันเพื่อให้ตั้งตรงแล้วยกสะโพกตัวเองขึ้นก่อนจะกดสะโพกลงไป เหยื่อเริ่มหยดพราวบนใบหน้าเพราะเพียงแค่ปลายยอดก็ทำให้ตนเองเจ็บไม่น้อยพอพ้นปลายหยักไปได้เพียงหนึ่งชุ่น เอวบางก็รู้สึกเจ็บแปลบเพราะแรงบีบจากมือใหญ่ที่รั้งสะโพกเขาเอาไว้

        "หึหึ! อยากได้ข้ามากเช่นนี้เชียวหรือ"

        "ใช่! ข้าปรารถนาในตัวท่าน"ไห่เปียวนิ้วหน้าเล็กน้อยสิ่งที่คาอยู่ไม่ยอมขยับลึกเข้าไปและไม่ยอมขยับออก ค้างคาอยู่เช่นนั้น

        "อย่าทรมานข้าจื่อหลง"

        "ข้าหรือทรมานเจ้า เป็นเจ้าต่างหากที่ทรมานข้า"จื่อหลงยกมือข้างหนึ่งขึ้นบีบคอของไห่เปียวทั้งที่ยังค้างคาอยู่เช่นนั้น จงใจออกแรงบีบจนอีกฝ่ายต้องยกมือขึ้นพยายามดึงมือหนานั้นออก

        "หายใจไม่ออกหรือ ทรมานหรือเปล่า"ไห่เปียวแม้แต่เปล่งเสียงยังลำบากได้แต่อึกอักอยู่ในลำคอ

        "ทะ..ท่าน"

        "เจ้ามันร้ายกาจจนข้าคิดไม่ถึง กล้ากระทั่งทำร้ายคนรักข้า กินดีหมีใจเสือมาหรือ"

        "ขะ..ข้า ปล่อยนะ"ไห่เปียวออกแรงดึงมือข้างเดียวของจื่อหลงให้คลายออกพอให้ตัวเองมีอากาศหายใจ

        "นี่ท่านไม่ได้โดนพิษหรอกหรือ"

        "นอกจากโง่เขลาแล้วยังมั่นใจในตัวเองอีกด้วย คนเช่นข้าหรือจะต้องพิษได้ง่าย ถึงโดนมันก็ไม่อาจทำให้ร่างกายข้าเสียหายได้หรอก"จื่อหลงกัดกรามแน่น เขาใช้ฝ่ามือฟาดลงตรงหน้าอกขาวนั่นจนร่างกระเด็นลงไปกองกับพื้น

        "ปู้เฉิน! ปู้เฉิน"จื่อหลงตะโกนเสียงดังลั่น ไม่นานปู้เฉินก็พุ่งกายเข้ามาด้านใน เขาเบิกตากว้างมองร่างกายเปลือยเปล่าของไห่เปียวที่กองอยู่กับพื้นก่อนจะหันมามองนายตนที่ยืนเปลือยกายไม่ต่างกับคนด้านล่าง ทว่าใบหน้าคมเข้มแดงก่ำจากการขับพิษ

        "นายท่าน"ปู้เฉินเรียกด้วยความกังวล จื่อหลงส่ายหน้าเล็กน้อย ปู้เฉินก้าวขาไปกระชากร่างเปลือยขึ้นมา

        "เจ้าทำอะไร"

        "ทำอะไรงั้นหรือ"

        "ทำในสิ่งที่ท่านเดาเอาไว้แล้วน่ะสิ"

        "เจ้าคนชั่ว!"ปู้เฉินผลักร่างนั้นจนเซด้วยความรังเกียจ

        "เอาเถอะถึงข้าจะไม่สมปรารถนาเรื่องจื่อหลง แต่เรื่องของฟ่านเสวียนก็ทำให้ข้าดีใจขึ้นมาบ้าง..อั่ก!"สิ้นประโยคก็ต้องกระอักเลือดข้นออกมา จื่อหลงกระแทกฝ่ามือฝ่าอากาศส่งกำลังภายในของตนไปยังไห่เปียวจนภายในบอบช้ำ

        "เจ้าทำสิ่งใดกับเขา"

        "ท่านจะสนใจไปทำไม ป่านนี้คงกลายเป็นศพเย็นชืดไปแล้ว"ปู้เฉินถึงกับฟาดฝ่ามือไปตรงอกไห่เปียวเต็มแรง

        "ปากโสมม"ปู้เฉินตวาดก่อนจะหันกลับไปมองนายตน

        "ข้าดีขึ้นแล้ว เจ้าส่งคนไปหาท่านอาจารย์และส่งหมอเหยียนไปตามไป จากนั้นเจ้ากับข้าคงมีเรื่องเจรจากันแล้ว"จื่อหลงบอกเสียงเรียบ ปู้เฉินเดินผ่านไปหยิบเสื้อคลุมสีดำที่ตกอยู่บนผ้าปูมาสวมให้ จื่อหลงจ้องไปยังร่างเปลือยทืี่ทรุดลงกับพื้น

        "อย่าคิดจะขยับ รู้หรือไม่ฝ่ามือที่ปู้เฉินฟาดเจ้านั้นสามารถทำให้กระดูกของเจ้าทะลุอวัยวะจนเลือดตกภายใน อย่าคิดว่ามันจะปลอดภัย ไป! ตามข้ามา"จื่อหลงสาวเท้าก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ไห่เปียวนั่งหน้าซีดกับความจริงที่ได้รู้

        "ท่านจะทำแบบนี้กับข้าไม่ได้นะจื่อหลง ท่านมันคนเลว"ไห่เปียวสะอื้นเจ็บแปลบภายในช่องอก

        "เล่ามา"จื่อหลงนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องหนังสือของตนเอง ปู้เฉินได้แต่ทำหน้าซีดเพราะรู้ว่าหากจื่อหลงต้องการคำตอบต่อให้แล่เนื้อเถือหนังเขา คนผู้นี้ก็ไม่ลังเลที่จะทำ

        "ระ..เรื่องไหนขอรับ"ปู้เฉินอึกอัก จื่อหลงตบโต๊ะเสียงดังปัง

        "พอกันทีปู้เฉิน! นี่เจ้าคิดว่าข้าโง่ขนาดไหน สิ่งที่เจ้าทำมีหรือข้าจะไม่รู้ แต่ข้าอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดเท่านั้น"

        "ตะ..แต่ว่า"

        "นี่เจ้าคิดทรยศข้าหรือ"จื่อหลงถามเสียงเข้ม ปู้เฉินตกใจกับประโยคนี้ถึงกับรีบคุกเข่าลงกับพื้น

        "หาใช่เช่นนั้นไม่ จื่อหลง ท่านอย่าได้กล่าวเหลวไหล"

        "ไม่ให้ข้าเอ่ยเหลวไหล แต่สิ่งที่เจ้าทำนั้นทำให้ข้าอดคิดไม่ได้"

        "ขออย่าได้เข้าใจผิด เรื่องจริงๆเป็นเช่นนี้ขอรับ"ปู้เฉินเล่าให้ฟังทั้งหมด จื่อหลงเมื่อได้ยินใบหน้าทะมึนราวฟ้าพยับฝน ดวงตาแข็งกร้าว

        "แล้วเจ้าก็กล้าปิดบังข้าอย่างนั้นหรือ"

        "ข้าน้อย..."ปู้เฉินก้มหน้าลงนิ่ง