บทที่ 1 เ้าพูดได้ !
ณ สวนแห่งหนึ่งมีหญิงคนนึงกำลังคลอดลูกคืนนี้ เป็คืนที่มีเมฆฟ้า ร้อง และฝนตก เปรี้ยง ฟ้าผ่าดังสนั่น
คุณ หญิง พยายามอีกนิดนะคะ หมอตำแยกำลังพยายามช่วยคุณหญิงให้คลอด บุตรน้อยออกมา ผ่านไปไม่นาน หญิงผู้นั้น ก็คลอดบุตร ออกมาได้สำเร็จ
พบว่า เป็บุตรชาย ในขณะนั้นเอง ก็มีชายคนนึงเดินข้ามา แล้วก็พูดขึ้นมาว่า ไหนๆ บุตรข้า หลังจากที่พูดเขาก็เดินเขามาแล้วขอรับบุตรจากหมอตำแยที่อุ้มบุตรของเขาไว้และแสดงความดีใจออกมาผ่านรอยยิ้ม ที่ เต็มไปด้วย ความดีอกดีใจ ปลิ้มปลิ่ม แต่หลังจากผ่านไปสักพักทุกคนก็นึกขึ้นมาได้ว่า เด็กทารก เมื่อคลอดออกมาจะมีเสียงร้องโวยวาย
แต่ทุกคนก็ต้องใเนื่องจาก ทารกน้อยไม่มีเสียง ความกังวลจึงเกิด ขึ้นในใจทุกคน กังวลว่าเด็กน้อยจะมีปัญหา
ชายที่พึ่งเข้ามาที่ดูเหมือนว่าจะเป็บิดาของบุตรคนนี้ก็ได้เรียก
หมอประจำตระกูลให้มาตรวจสอบแต่ก็ไม่พบความปกติใดๆ ในเมื่อ เ้าเงียบขรึมยามเกิด ไม่ร้องเหมือนเด็กคนอื่นๆข้าจะตั้งชื่อเ้าว่า เว่ยอัน(1) ก็แล้วกัน
หลังจากนั้นผ่าน 12 ปีผ่านไป ณ สวนแห่งหนึ่ง มีเด็กคนหนึ่งเด็กคนนี้ เป็ชาย ผิวขาว รูปร่าง ดูอ้อนแอ่น ตัวผมบาง ผมสีดำขลับ เด็กคนนี้ ก็คือ เว่ยอัน
ที่ผ่านมาเขา เขาเงียบไม่เคย พูด มาตลอด เพราะ เขามัวแต่คิดถึง อดีต ที่เขาจำได้เนื่องจาก เกิดมาเขามีสติสัมปชัญญะครบถ้วน และรู้ว่าชาติที่แล้ว เขาชื่อว่า ไต๋เผิงเป็หนึ่งในผู้แข่งขันที่จะแย่งตำแหน่งเ้าสำนักของตำหนักปฐี
ตำหนักปฐี เป็สำนักที่มีความทะเยอทะยานสูง คิดจะทั้งมหาปฐี ในสมัยนั้น เขาเป็ อัจฉริยะ
ที่ยิ่งใหญ่คน หนึ่ง แต่เขาไม่ค่อยสนใจโลกภายนอกสักเท่าไหร่และด้วยความลับ์ที่เขาได้พบเมื่อชาติที่แล้วทำให้เขาคนพบว่าตัวเองเป็คนที่ไม่มีมีโชคเอาเสียเลยแต่ดันมีพร์เหนือล้ำ
เขาจึงทุ่มเวลาทั้งหมดเพื่อสำนักและฝึกวิชา หลอมศาสตรา สร้างค่ายกลและวิชาปรุงยา แต่สุดท้ายด้วยความสามารถที่โดดเด่นทำให้ผู้คนต่างอิจฉาและผู้แข่งขันเพื่อเป็เ้าสำนักทุกคนจึงเห็นเขาเป็ศัตรูตัวฉกาจในการแย่งตำแหน่งและสุดท้ายแล้วเขาก็จบชีวิตลงเนื่องจากโดน เม่ยอวี้ คนรักเขาลอบสังหาร
ั้แ่เกิดใหม่มาเขาจึงนั่งคิด ข้าผิดตรงไหนกันนะ "เม่ยอวี้เ้าถึงได้สังหารข้าต่อให้เ้าเป็สายลับที่คนอื่นส่งมาั้แ่แรก แต่ความรักที่ข้ามีให้เ้านั้นไม่มีเพียงพอหรือข้าดูแลเ้าไม่ดีหรือ"
เขาได้แต่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสิ่งที่เขาทำพลาดไปว่ามันคือสิ่งใดกันแน่เขาทำพลาดไป ทั้งที่เขารักนางเพียงคนเดียวทั้งชีวิตเขาแต่สุดท้ายเขาก็โดนนางทรยศ หักหลังมาสังหารเขาทำให้ 12 ปีมานี้เขาเงียบขรึมคิดแต่เื่นี้มาตลอดเวลาไม่พูดกับผู้ใดเลยแต่ก็สื่อสารผ่านท่าทางอื่นเป็ปกติแต่ในที่สุดเขาก็ทำใจได้และตัดสินใจที่จะเปลี่ยนตนเอง
เมื่อก่อน เขาเป็คน มั่นใจ กล้าหาญ รักศักดิ์ศรี ยิ่งกว่า สิ่งใด แต่สุดท้ายเขาก็ต้องจบชีวิตลง ชีวิตนี้ของเขาจึงคิด ผ่อนผันสิ่งเลานั้นลงและเปลี่ยนตัวเอง
ในขณะที่เขานั่งอยู่นั้นทันใดเสียง ก็ดังขึ้น เว่ยอันข้าจะไปตกปลาเสียหน่อยฝากเ้าดูแลกบเพลิงบงกชด้วยนะ ชายผู้พูดเป็ชาย ที่มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ มีเขลาเล็กน้อย
ชายคนนี้ คือ บิดาของเว่ยอัน ชื่อของเขาคือ เว่ยจาง หลังจากที่เขาพูด เสร็จ เสียงของตอบรับของเว่ยอัน ก็ดังขึ้น ได้เลยขอรับ หลังจากที่ได้ยินเสียงนั้น
เว่ยจางก็ ตกตึงตา และรู้สึก ประหลาดใจ และพูดขึ้น จจจจ เ้าพูดได้!
(1) อัน แปลว่า สงบ