ร่างบางที่ล้มตัวลงนอนโดยมีเขาตามมาคร่อมริมฝีหนาปิดปากแดงสดก่อนที่เธอจะทันได้ประท้วง จากจูบอ่อนโยนกลายเป็เร่าร้อนฝ่ามือเล็กที่คอยผลักให้พ้นตัว กลับดึงเขามากอดไว้
“ขอได้ไหมพี่”เขากระซิบตรงติ่งหูเล็กเสียงพร่าอย่างเว้าวอนดวงตาสวยปรือตามองตามความรู้สึกวาบวิวปั่นป่วนกายสาว ทั้งอยากให้ทำและปฏิเสธไปพร้อมกันดวงตาคู่นั้นเหมือนไฟร้อนแผดเผาให้ละลาย
“ไม่นะคราม อย่า”หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อฝ่ามือหนาลากผ่านหน้าอกอวบและบีบเฟ้นริมฝีปากหนาบรรจงจูบไหปลาร้าไหลลงต่ำเรื่อยๆสายตายังไม่ละไปจากใบหวานที่หลับตาพริ้มส่ายไปมา
เขาถกเสื้อนอนตัวบางขึ้นสูงและปลดบราเซียสีหวานให้พ้นตัวหน้าอกอวบกลมกลึงยอดอกสีชมพูปรากฏตรงหน้า ทำเขามองอย่างหลงใหลเขาตวัดกินอย่างมูมมามจนคนใต้ร่างบิดเกลียวไปมาด้วยความสะท้าน
“ให้ผมนะครับ ลูกหยี”เขาร้องขอจากเธอเสียงพร่าร่างกายอัดแน่นไปด้วยไฟร้อนปวดหนึบไปทั้ง่ล่าง ยิ่งแตะต้องััลึกซึ้งเขายิ่งหลงใหลร่างบอบบางที่หอมหวาน
“ครามอย่าเราไม่ได้เป็อะไรกัน”
สติอันน้อยนิดที่คอยประท้วงมือเล็กแทบจะไร้เรี่ยวแรงแต่ความผิดชอบชั่วดีคอยร่ำร้องต่อสู้อยู่ในใจ
“อย่าคิดมากสิทำตามใจพี่เถอะนะครับพี่หยี”
เขาเรียกชื่อเธอเสียงหวานออดอ้อนลูกหยีปลายตามองคนร่างสูงที่กำลังถอดกางเกงของเธอให้พ้นตัวเขาชำนาญในการทำให้เธอเคลิ้มตามได้ในที่สุด ถึงแม้จะไม่ได้รับคำตอบจากเธอแต่ตอนนี้คงปล่อยไม่ได้
“นะครับพี่หยี”
เขาใช้ความช่ำชองเล้าโลมจนลูกหยีเสียวซ่านไปทั้งตัวเืในกายร้อนฉ่าปรารถนาในสิ่งไม่เคย
“นะครับ”
เขาเลื่อนมือไปบดขยี้กึ่งกลางกลีบอวบที่มีน้ำออกมาจนเยิ้มดันขาเรียวบางให้แยกออกจากกันเสื้อคลุมอาบน้ำบนลำตัวแกร่งปลิวออกจากตัวลงไปนอนข้างล่างเตียง
“ไม่ ครามอย่า” ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในวินาทีสุดท้ายทำให้เธอดันตัวเขาออกสายตาของเธอเว้าวอน
“ทำไมครับพี่”เขารวบเรียวแขนเล็กไว้ไม่ยอมปล่อยสายตาที่มองเป็ประกายอบอุ่นเขากำลังหลอกล่อให้เธอเคลิ้มตามเพราะไม่อยากฝืนใจใคร
“พี่ไม่พร้อม”กำลังใจเฮือกสุดท้ายที่มีทำให้เธอผลักเขาจนพ้นตัวฝ่าเท้ารีบก้าวลงเตียงวิ่งไปห้องน้ำ
ลูกหยีขังตัวเองในห้องน้ำด้วยหัวใจเต้นระรัวเขาตามมาเคาะประตูหลายครั้งแต่เธอไม่ยอมเปิด เกือบชั่วโมงเธอจึงเดินออกมาด้วยผ้าขนหนูพันิ่เหม่เพราะไม่ได้เอาเสื้อเข้าไปเปลี่ยนมองรอบๆห้องก็ไม่มีฟ้าคราม
ทั้งคืนที่ฟ้าครามไม่กลับห้องเลยเธอเพิ่งจะหลับไปใกล้รุ่งเพราะความรู้สึกที่สับสนปนเปแสงแดงที่ลอดผ่านผ้าม่านทำให้รู้สึกตัว ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว
รอครามจนแปดโมงก็ไร้วี่แววเธอจึงกดโทรหาเขาแต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ ตัดสินใจโทรหาวรวุฒิเพื่อให้เขาส่งคนมารับไปโรงงาน
วันนี้ทั้งวันเธอยุ่งวุ่นวายกับการตรวจงานยังไร้เงาของฟ้าครามไม่แม้แต่โทรมาหาหรือโผล่หน้ามาให้เห็น เวลาผ่านพ้นจน่เย็นวรวุฒิมาส่งและพาไปทานอาหารริมทะเลใกล้โรงแรมที่พัก
“หยีเป็อะไรไปครับดูเหม่อลอย”สายตาของเขาแฝงด้วยความห่วงใยจนทำให้ลูกหยีชะงักไปบ้าง
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคิดอะไรเพลินๆ”
“เื่คุณครามหรือเปล่าครับมีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะครับ”
เขารู้เื่ของฟ้าครามลูกชายเพียงคนเดียวของท่านประธานและคาดเดาว่าหญิงสาวคงปวดหัวที่ต้องควบคุมเด็กวัยนี้ทั้งๆที่ทำงานก็คงเหนื่อยพอแล้ว
“ก็นิดหน่อยค่ะไม่มีอะไรหรอกคุณวุฒิทานข้าวเถอะค่ะ”
เธอแบ่งรับแบ่งสู้ยอมรับว่าหนักใจเื่ของครามยิ่งเกิดสถานการณ์เมื่อคืนขึ้นมา ไม่รู้จะมองหน้าเขายังไงดี แต่เขาก็หายไปเลยไม่รู้ไปไหนสาเหตุมันมาจากเธอหรือเปล่า ยิ่งคิดยิ่งร้อนใจ
ท่าทางกระวนกระวายใจทำให้วรวุฒิเอื้อมมือมาบีบให้กำลังใจหญิงสาวตรงหน้าไร้ซึ่งคำพูดมีแต่สายตาที่แสดงความห่วงใย
“กลับกันเลยไหมดูเหมือนหยีมีเื่ให้คิด”
เขาชวนเธอกลับถามอะไรเธอก็เอาแต่เหม่อลอยตอนนี้กับตอนทำงานไม่เหมือนกันเลยตอนทำงานลูกหยีตั้งใจจดจ่อกับงานจนเขาแทบจะไม่รู้เลยว่าเธอมีเื่ให้คิดเด็กครามนั่นคงจะแสบ
“หยีเลยทำให้คุณวุฒิพลอยไม่สนุกขอโทษจริงๆค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับไว้คราวหน้าผมเข้ากรุงเทพฯจะรบกวนคุณหยีสักมื้อจะเป็อะไรไหมครับ”
“ยินดีค่ะแต่หยีไม่ค่อยชำนาญเื่กินเท่าไหร่”
“ไม่เป็ไรครับ ขอเพียงได้ทานข้าวกับหยีอีกสักมื้อ”
ลูกหยีเหลือบมองหน้าวุฒิท่าทางสุภาพทำให้คิดเป็อื่นไม่ได้ทั้งที่คำพูดเหมือนจะหยอดเธอสายตาของเขาดูอบอุ่นเหมือนบุคลิก คนแบบนี้ตรงข้ามกับครามทุกอย่าง
“ส่งตรงนี้เถอะค่ะพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน”ลูกหยีบอกอย่างเกรงใจ
“ผมมารับตอนแปดโมงนะครับพรุ่งนี้”เขายิ้มให้เธออีกครั้งและมองเธอเดินขึ้นลิฟท์ลับหายไปกลับมาถึงห้องก็ยังไร้วี่แววว่าครามจะกลับมา ทั้งร้อนใจและเป็ห่วงปนกันไปหมดกดโทรศัพท์ไปหาเขาอีกครั้งครั้งนี้มีคนรับสาย
“ครามอยู่ที่ไหน”พอรับสายเธอก็รัวคำถามใส่
“อาบน้ำอยู่ มีอะไร”เสียงผู้หญิงตอบกลับมาห้วนๆ ทำให้เธอต้องเพ่งมองเบอร์มือถือก็กดไปถูกอยู่ไม่ใช่ผิดเบอร์แต่ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้รับโทรศัพท์เขาไปได้ยังไง
“เอ่อ ขอสายครามหน่อยคะ”
“มีธุระอะไรก็พูดมาดิ เดี๋ยวจะบอกให้”
“คงไม่สะดวกค่ะขอคุยกับครามดีกว่า”พูดแค่นี้สายก็โดนตัดไปทันทีโดยไม่รู้ว่าใครรับสายจะโทรไปอีกครั้งก็ไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ ฟ้าครามออกจากห้องน้ำเขาทันได้เห็นหญิงสาวที่เขาพามานอนด้วยโยนโทรศัพท์ของเขาทิ้งบนเตียง
“รับโทรศัพท์ของฉันทำไมเสียมารยาท”หน้าตาของเขาขึงขังตะคอกถามเสียงดังจนหญิงสาวหน้าเสีย
“ก็มันดังหลายครั้งมุกนึกว่าอาจจะมีเื่ด่วนก็เลยรับ”หญิงสาวตรงเข้าซบกับท่อนแขนเบียดหน้าอกอวบอิ่มเข้ากับท่อนแขนเขาอ้อนๆ เขาดันร่างบางให้ออกจากตัว
“ไม่ใช่เื่ของเธอคราวหน้าไม่ต้องเสือกอีก”
คำพูดไร้เยื่อใยทำหญิงสาวสะอึก ก็ใครมันโทรหาเธอตอนดึกๆนัดให้มาเจอกันที่นี่เธอต้องถ่อสังขารมาจากกรุงเทพฯทั้งเพลียและเหนื่อยพอมาถึงเขาก็เอาแต่ลากเธอเข้าห้องไม่รู้ว่าเก็บกดมาจากไหน
“กะอีแค่รับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนนั้นถึงกับทำให้ครามโกรธเลยเหรอ”พูดจาทำร้ายความรู้สึกกันอย่างนี้ใช้ได้ที่ไหนสีหน้าที่มองเขาจึงเหวี่ยงอย่างไม่พอใจ
“เธอทำอะไรย่อมรู้แก่ใจไม่ใช่เหรออย่าบอกว่าที่รับไม่มีจุดประสงค์อื่น”ผู้หญิงอารมณ์นี้จะมีอะไรนอกจากหึงหวงหลังนอนด้วยกันเสร็จโคตรเบื่อและรำคาญตกลงชัดเจนว่าเป็ได้แค่ไหน ยังจะมาล้ำเส้น
“พูดกับมุกแบบนี้ทีหลังไม่ต้องเรียกมาหาอีกแล้วนะ”
“ก็แล้วแต่คนอย่างฉันหาผู้หญิงนอนด้วยไม่ยาก”
เขายักไหล่ทำไม่แคร์ก็แค่้าปลดปล่อยใครก็ได้ บังเอิญว่าเธอมันง่ายกว่าเพื่อนเพราะนอนกันาหลายครั้งแล้วถึงไม่มีเธอคนอื่นก็พร้อมจะสนองให้ และเธอไม่ได้พิเศษกว่าใครทั้งนั้น
“นิสัยครามเป็แบบนี้เองเหรอพอได้แล้วก็ไม่สนใจใยดี” ต่อว่าเขาน้ำตาคลอนึกว่าจะได้ความเห็นใจกลับมาบ้างแต่ไม่มีเลยสำหรับคนอย่างกับผู้ชายคนอื่นเขายังสนใจความรู้สึกมากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า
“เธอจะคิดยังไงก็แล้วแต่สันดานผู้ชายอย่างฉันมันก็ได้แค่นี้ อย่ามาคิดให้ฉันจะเป็แบบที่เธอหวัง”
“มุกไม่ได้หวังขอแค่ใยดีกันบ้างสักหน่อยไม่ได้เหรอไง ไม่จำเป็ต้องใจร้ายแบบนี้ก็ได้ แค่พูดดีๆ”
“แล้วใครใช้ให้มายุ่งเื่ส่วนตัวคนอื่นเธอไม่ใช่แฟนเป็แค่คู่นอน ทำตัวเองแล้วเรียกร้องอะไร งี่เง่าวะ” เขาคว้าโทรศัพท์และกุญแจมาถือไว้ พร้อมกับเปิดกระเป๋าสตางค์ใบหรูหยิบธนบัตรใบละพันสิบใบมาโยนให้เธอ
“ค่ารถของเธอ”พูดแล้วก็เดินออกไปโดยไม่สนใจน้ำตาของเธอที่ไหลรินไม่ขาด
ลูกหยีเดินลัดเลาะตามแนวหาดทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างล่องลอยในหัวสับสนเื่เมื่อคืนที่เผลอใจไปกับเขาจนเกือบเลยเถิดเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่จุดหมายจนมารู้ตัวอีกที่เมื่อเบื้องหน้ามีวัยรุ่นผู้ชายกลุ่มใหญ่กำลังนั่งดื่มกันอยู่
ลูกหยีพยายามตั้งสติเมื่อเห็นสายตาของผู้ชายนับสิบคนที่มองมาด้านหน้ามีเหล้าเบียร์วางเรียงราย เธอมองไปรอบๆเห็นแสงไฟไกลๆวิบวับหาดที่เธอเดินมาค่อนข้างเปลี่ยวไร้ผู้คน
เธอถอยหลังอย่างใแต่ช้ากว่าผู้ชายสองคนที่วิ่งมาตัดหน้าเธอเท้าถอยหลังช้าๆเมื่อโดนคุคามจึงล้มลงกับพื้นทรายเมื่อจะลุกขึ้นยืนผู้ชายร่างสูงก็ขึ้นคร่อมเธอไว้
ใแทบสิ้นสติพยายามผลักเขาออกจากร่างกายทั้งขยะแขยงและรังเกลียดภายในเวลาเดียวกัน
“ช่วยด้วย”
![สังสารวัฏ [生死轮回]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601460336_76023530.webp)
893
