ณ ห้าง สรรพสินค้าชื่อดังใจกลางกรุงเทพฯ สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่แวะเวียนกันมาพักผ่อน ช็อปปิ้ง และเดินเล่น เสียงหัวเราะ บทสนทนา และเสียงเพลงคลอเบาๆ จากลำโพงลอยมาตามลมเย็นสบาย ทำให้บรรยากาศดูคึกคักและมีชีวิตชีวา แต่ท่ามกลางความวุ่นวายเ่าั้ ‘คิริน’ กลับรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เขาเดินอย่างช้าๆพร้อมกับเหม่อมองไปไกล ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและสงบนิ่งขัดแย้งกับความวุ่นวายภายนอกที่รายล้อมรอบตัวเขา
"ทำไมมันถึงกลายเป็แบบนี้ไปได้..." คิรินคิดในใจ พร้อมกับถอนหายใจลึก รสขมของความเศร้ายังคงติดอยู่ในอก เขาถูกไล่ออกจากงานประจำที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อแลกกับเงินเดือนมานานเกือบ 7 ปีอย่างไม่ยุติธรรม มันเพียงแค่เกิดจากความถือดีของผู้บริหารคนใหม่ที่บังเอิญเป็ญาติสนิทกับประธานบริษัทที่ขอให้ไล่คิรินออกเพียงเพราะสาวฝึกงานที่ตัวเองส่งเสียค่าเทอมมาจีบเขา
ในตอนนั้นคิรินพยายามคิดหาทางออก แต่ทุกอย่างกลับไร้ความหมาย
เขาเดินทอดน่องไปตามทางเดินของห้างสายตาเลื่อนลอยและไร้ปลายทาง
ขณะที่คิรินเดินปล่อยสมองให้โล่งอยู่นั้นเอง เสียงคนขายคอร์สดังขึ้นเบาๆ ข้างหูเขา
“พี่ครับ สนใจร่วมลงทุนที่ให้ผลตอบแทนสูงถึง 200 เปอร์เซ็นภายใน 3 เดือนกับทาง ‘จิไปร่อน’ ไหมครับ?”
คิรินไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินผ่านคนขายคอร์สนั้นไปโดยไม่หันไปมอง เขายังคงจมอยู่ในโลกของตัวเอง
เมื่อเดินมาถึงจุดๆหนึ่ง คิรินก็พบว่ามีกลุ่มไทยมุงกำลังดูอะไรบางอย่างอยู่ เขาหยุดเดินและเงยหน้าขึ้นมองจอขนาดใหญ่ที่แสดงภาพประโยคสั้นๆว่า ‘ประกาศการสร้างซีรีส์สยองขวัญเื่ใหม่ ผลิตโดยค่าย ACN’ พร้อมกับฉายภาพฉากมืดสลัวและตัวละครเอกที่นำแสดงโดยนักแสดงชื่อดังของช่อง ให้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความน่ากลัวดึงดูดสายตาของเขาไว้ชั่วขณะ
"มันน่ากลัวดีนะ...แต่คงไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าชีวิตตอนนี้ของเราหรอก" คิรินเอ่ยกับตัวเอง
ขณะนั้นเอง เสียงการสนทนาของผู้หญิงสองคนที่ยืนคุยอยู่ใกล้เขา
“ฉันได้ยินจากเพื่อนที่ทำงานใน ACN บอกมาว่าตอนนี้เขากำลัง้านักแสดงสมทบหน้าใหม่! เห็นว่าคนที่แคสติ้งผ่านและได้บทสมทบในซีรีส์เื่นี้ไปจะได้ค่าตอบแทนอย่างต่ำตอนละ 20000 ล่ะ” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“จริงเหรอ? บทนักแสดงสมทบส่วนใหญ่ก็ออกมา 2-3 ตอน ได้ 60000 ก็คุ้มแล้วนะสำหรับหน้าใหม่ แต่โทนหนังมันดูน่ากลัวอยู่นะ” ผู้หญิงอีกเอ่ยตอบเพื่อนพลางนับนิ้วคำนวณ
คิรินมองตามสายตาของสองสาวไปยังห้องที่ถูกจัดขึ้นโดยเฉพาะเพื่อใช้เป็พื้นที่ให้ผู้ที่มาแคสติ้งแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่โดยไม่ถูกรบกวน ผู้คนจำนวนมากต่างต่อแถวรอคอยการแคสติ้ง สายตาของพวกเขาต่างมองตรงไปยังเวทีด้วยความหวังและความตั้งใจที่จะทำตามความฝัน ทำให้คิรินรู้สึกสนใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
“60000 งั้นเหรอ ลองดูซักหน่อยดีมั้ย?" ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของเขา
คิรินตัดสินใจที่จะไปยืนต่อแถวพร้อมกับรับบทที่สตาฟยื่นให้อ่าน
“บททายาทเศรษฐีที่ตัวจริงคือฆาตกรต่อเนื่องงั้นเหรอ สมกับเป็การแคสบทซีรีส์สยองขวัญจริงๆ” คิรินขมวดคิ้วขณะเปิดอ่านบทไปเรื่อยๆ
เมื่อเวลาผ่านไป คิรินที่อ่านบทเสร็จเงยหน้ามองแถวแคสติ้งที่ค่อยๆ ขยับเข้าไปหาห้องแคสทีละก้าว ทุกครั้งที่มีคนเข้าไปและออกมาจากห้องหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นในทุกๆครั้ง ความรู้สึกแปลกประหลาดเกิดขึ้นในใจของเขา มันเป็ส่วนผสมระหว่างความหวาดกลัวและความตื่นเต้น คิรินไม่เคยแสดงละครมาก่อนเลยในชีวิต แต่เมื่อมองนักแสดงคนอื่นที่กำลังพยายามแสดงบทบาทอย่างจริงจัง เขาก็คิดในใจว่า
‘ฉันมาทำอะไรที่นี่?’
และระหว่างที่เขายังงงกับตัวเองอยู่นั้น ในที่สุดก็ถึงตาของเขา
“คนต่อไปเชิญครับ ถ้าแสดงตามบทเสร็จแล้วสามารถเดินออกเพื่อให้คนต่อไปเข้ามาได้เลยนะครับ” สตาฟออกมาแจ้งคิริน
‘เอาวะ! ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว คิดซะว่าได้ลองอะไรใหม่ๆ อย่างมากก็โดนบ่นว่าแสดงห่วยแค่นั้น’ คิรินสูดลมหายใจลึกก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องแคสติ้ง สิ่งแรกที่เขามองเห็นคือกล้องที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ส่วนกรรมการที่นั่งสัมภาษณ์เขาอย่างผู้กำกับโปรดิเซอร์ นักเขียนบทและทีมงานที่เกี่ยวข้องนั่งล้อมรอบห้องเป็รูปตัว U โดยมีป้ายบอกตำแหน่งวางอยู่บนโตีะด้านหน้าแต่ละคน ตอนนี้ทุกคนในห้องกำลังมองมาทางเขาเป็ตาเดียว แม้บรรยากาศในห้องแคสติ้งจะเงียบสนิท แต่คิรินกลับรู้สึกถึงความกดดันที่มองไม่เห็นแต่ััได้อย่างชัดเจน
“เอ่อ สวัสดีครับ ผมคิรินครับ” คิรินแนะนำตัวเบาๆพร้อมกับโค้งตัวเล็กน้อยเพื่อทักทาย
"ยินดีที่ได้เจอครับ" ผู้กำกับพยักหน้าตอบรับเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"แอคชั่น!"
ทันทีที่สิ้นเสียงของผู้กำกับ อยู่ๆความรู้สึกของคิรินก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สภาพแวดล้อมที่เคยเป็ห้องแคสติ้งและมีทีมงานรายล้อม ได้กลายมาเป็ห้องนอนในคอนโดหรูใจกลางเมือง สีหน้าเปลี่ยนจากเรียบเฉยกลายเป็แข็งกระด้าง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็เย็นเยียบปนบ้าคลั่ง ตอนนี้คิรินพบว่าตอนนี้เขากำลังจ้องมองไปที่ร่างของหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่นอนอยู่ตรงหน้าในท่าที่ข้อมือทั้งสองถูกมือซ้ายของเขาจับรวบชูขึ้นไปที่หัวเตียง ดวงตาเธอเบิกกว้างเต็มไปด้วยน้ำตา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ปากของเธออ้าออกเพื่อจะกรีดร้องมันกลับถูกขังอยู่ภายในลำคอเพราะถูกมือข้างขวาของคิรินบีบอยู่จนหน้าแดงก่ำเพราะเืไม่ไหลเวียน ทำให้ตอนนี้เธอต้องอ้าปากเพื่อพยายามหายใจแทน
ขณะที่เธอดิ้นรนหนีจากความทรมานนี้ เสียงเ็าที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วกระดูกก็ดังขึ้น
“จุ๊ๆๆ อย่าดิ้นเยอะสิ เดี๋ยวองศาคอจะไม่สวยเอานะ...” คิรินเหยียดยิ้ม ดวงตาของเขามีแววของความเสียสติและความเ็า
กร๊อบ!
มือขวาของคิรินที่กุมคอหญิงสาวอยู่บิดไปด้านซ้ายอย่างแรงจนเธอสิ้นใจในทันที
“อา…พอเป็แบบนี้แล้วค่อยสวยขึ้นมาหน่อย” คิรินมองร่างไร้ิญญาของหญิงสาวด้วยสายตาอ่อนโยนต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว ก่อนจะก้มลงไปจูบร่างนั้นด้วยความสเน่หา
"คัต!"
31K
