ห๊ะ!!! ฉันเป็นเจ้าหญิง

ในวันเวลาร่วงโรยได้ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วนั้นอลิสก็ได้เริ่มปรับตัวกับโลกใหม่ ตัวต้นใหม่บทบาทใหม่ที่นางได้รับและได้อยู่ในฐานะ อลิสเซียเจ้าหญิงแห่งเมือง ซันฟรีเทีย ที่นางต้องยอมรับกับชะตาลิขิต...อลิส "พี่คะ...พี่"สาวใช้ "เพคะองค์หญิง..พอดีหม่อมฉันยังไม่ชินกับการที่พระองค์เรียกหม่อมฉันว่า พี่ อะไรนี่เลยนะเพคะ" สาวใช้ตัดพ้อด้วยความรู้สึกหนักใจอลิส "ฮ่า...ฮ่า..เดียวเรียกบ่อยๆก็ชินเองล่ะน่าา" อลิส "พอดีฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องนะ -//- "สาวใช้ "อะไรเพคะองค์หญิง"อลิส "อ่าาาาา..."อลิส "คือ..ว่า...ฉัน......" อลิสพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาและสายตาก็มองไปรอบๆห้องด้วยความหนักใจสาวใช้ "สั่งหม่อมฉันมาได้เลยเพคะองค์หญิง"อลิส "คือว่าฉัน.....อยากขอออกไปเดินเล่นข้างนอกบางนะ!!"สาวใช้ "ห๊าาาาาา!!!" สาวใช้ตกใจด้วยความที่เจ้าหญิงอลิสเซียนั้นไม่เคยขอนางออกไปข้างนอกมาก่อนสาวใช้ "ไม่ได้หรอกเพคะ"อลิส "ทำไหมล่ะ...ก็ฉันอยู่แต่ในกระท่อมกลางป่านี่มานานมากแล้วนะไม่เคยแม้แต่จะย่างเท้าออกจากกระท่อมหลังนี่เลยนะ" บ่นด้วยน้ำเสียงน้อยใจและครุ่นคิดกับคำพูดของสาวใช้สาวใช้ "ไม่ได้จริงๆเพคะองค์หญิง...ข้างนอกนั้นอัตรายมากนะเพคะมีสัตว์ป่าน้อยใหญ่เต็มไปหมด แม้แต่ชาวบ้านแถวนี่เองก็ไว้ใจใครไม่ได้ได้หรอกนะเพคะ ทรงเชื่อหม่อมฉันเถอะนะเพคะ" สาวใช้บอกกับเจ้าหญิงอลิสเซียด้วยความเห็นอกเห็นใจสาวใช้ "หม่อนฉันก็รู้เพคะว่าพระองค์ก็ทรงอยากออกไปดูต้นไม้ลำธารบางเพคะ"สาวใช้ "แต่ทรงเชื่อหม่อมฉันก่อนนะเพคะ..อีกไม่นานพอพระองค์อายุ 21 ปี บริบูรณ์ก็จะได้กลับเข้าพระราชวังไปเจอกับพระราชาแล้วนะเพคะ ถ้าพระองค์เกิดเป็นอะไรขึ้นมาหม่อมฉันคงมิสู้ดีนักนะเพคะ"อลิส "เห้อออออออ"ตัดพ้อเหนื่อยอกเหนื่อยใจอลิส "ก็ได้!!!...ฉันจะอยู่แต่ในกระท่อมบ้าๆนี่จนคนในวังส่งคนมารับฉัน พอใจยังล่ะหึ! -3-" ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพร้อมกับเดินขึ้นห้องของนางไปแต่ก่อนที่อลิสจะถึงห้องก็ได้คิดหาทางที่นางจะออกไปข้างนอกกระท่อมแห่งนี่ ทันใดนั้นเองก็คิดแผนดีๆออกนั้นก็ได้ลงมาบอกสาวใช้ของนางอลิส "พี่คะ...พรุ่งนี่ฉันอยากกินไก่งวงอบสมุนไพรจังเลยจ้ะ" สาวใช้ "ได้สิเพคะ..แต่ว่าไก่งวงที่กระท่อมของเราไม่มีเดียวรุ่งเช้าหม่อมฉันจะเข้าไปในหมู่บ้านไปซื้อเข้ามาทำอาหารให้นะเพคะแต่น่าจะรอสักน่อยนะเพคะ ตัวกระท่อมที่เราอยู่กับระยะห่างจากการเดินทางเข้าไปในหมู่บ้านค่อนข้างไกลนะเพคะ"อลิส "ได้จ้าาาา....ไม่เป็นไรหรอกฉันรอได้" พร้อมกับอลิสเข้าห้องไปอลิส "เฮ้ๆ คิดหรอว่าฉันจะยอมอยู่แต่ในกระท่อมเหมือนกับอลิสเซียจนคนในวังมารับตัวเข้าไปฉันจะเปลี่ยนชีวิตฉันให้ได้!!เริ่มแรกก็นี่แหละนะอุส่าได้มาอยู่ในนิยายทั้งทีอยู่แต่ในกระท่อมก็น่าเบื่อตายพอดี ถ้าคนในวังมารับตัวฉันแล้วก็อยู่แต่ในวังแล้วก็มีแต่เรื่องวุ่นวายปัญหาต่างๆที่จะเข้ามาเห้อออ ก่อนจะไปก็ขอเที่ยวเล่นนอกวังส่ะน่อยแล้วกันเถอะ" บ่นพึมพำกับตัวเองกับปัญหาที่จะต้องเจอรุ่งเช้าวันใหม่ก็มาถึง สาวใช้นั้นได้ออกเดินทางไปซื้อไก่งวงในหมู่บ้านตั้งแต่ฟ้าสางจึงเหลือเพียงแต่อลิสเท่านั้นที่อยู่ในกระท่อมเพียงลำพังในเวลาเดียวกันนั้นอลิส "ฮึ ฮืออออ ฮ่าาา ฮ่าาา ฮ่าาาาาา คิดหรอว่าเรื่องแค่นี่จะหยุดฉันได้...ไปก่อนล่ะนะ" ครุ่นคิดภายในใจแล้วในรุ่งเช้าวันนั้นหลังจากสาวใช้เดินทางเข้าหมู่บ้านไปอลิสก็ได้ออกจากกระท่อมไปเพื่อเดินเที่ยวเล่นภายในป่าชมนกชมไม้เจอสัตว์ป่าหลายชนิดและดอกไม้นานาพันธุ์ในขณะที่อลิสนั้นเพลิดเพลินกับการเที่ยวเล่นภายในป่านั้น ในเวลาเดียวกันก็มีคณะล่าสัตว์อยู่ไม่ห่างจากที่อลิสอยู่มากนัก และในจังหวะที่อลิสเดินเล่นนั้นก็ได้เจอกับกวางน้อยเข้าอลิสจึงเดินช้าๆไปที่กวางตัวนั้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กวางตัวนั้นตกใจและหนีเธอไป แต่ในจังหวะที่ไม่คาดคิดนั้นก็ได้มีลูกศรธนูพุ่งเข้ามาหาอลิสอย่างไม่ทันรู้ตัว..อลิส "ไม่นะ..อ่าาาาาา..." อลิสกรีดร้องด้วยความเสียงดัง อลิส " ฉันตายแน่...หลบไม่ทันแล้ว..ชีวิตฉันจะมาจบลงเร็วกว่าที่คิดส่ะอีกนะเนี้ยยย!!!" อลิสหลับตาเพราะทำอะไรไม่ถูกและคิดแน่ๆว่าลูกศรธนูนั้นจะเข้ามาหาตัวเธอแน่ๆและได้หมดสติไปในที่สุด"พิ้ววววววววววววว" เสียงลูกศรธนูแต่จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าม้าเร็วพร้อมกับหนุ่มรูปงามควบม้าเข้ามาขวางลูกศรธนูที่พุ่งมาทางอลิสไว้หนุ่มรูปงามนั้นใช้ดาบในมือนั้นฟันกันลูกธนูนั้นขาดอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็น The Flash -...- และช่วยปกป้องอลิสจากอันตรายนี่ได้อย่างฉุกละหุกและหนุ่มรูปงามได้ประคองมือทั้งสองโอบอุ้มอลิสไว้ในอ้อมอกแน่นๆของเค้าสักพักอลิสก็ได้รู้สึกตัวแล้วลืมตาขึ้น ใบหน้าของพวกเค้าทั้งสองใกล้ชิดกันห่างกันเพียงหยิบมือเท่านั้นอลิส "นี่มันอะไรกัน..นี่ฉันตายแล้วใช่ไหมอ่าาาดีจังเลยนะมีผู้ชายหล่อๆอยู่บนสวรรค์ด้วย" อลิสพร่ำเพ้อนึกว่าเธอตายไปแล้วหนุ่มรูปงาม "นี่เจ้า..เป็นอะไรรึเปล่าเจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่" ทักถามด้วยความเป็นห่วงอลิส "ฮืออออ เสียงก็ช่างไพเราะส่ะจริงๆ ผู้ชายอะไรน้าาดวงตาเป็นประกายดั่งอัญมณี ผมสีขาวนวลราวกับหิมะ ผิวพรรณขาวเยือกเย็นเหมือนกับน้ำแข็งขั้ว โลก แต่ก็ไม่รู้สึกเย็นชาสักนิดกับกันดูอบอุ่นเหมือนมีแต่ฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี อ่าอบอุ่นจังเลย" บ่นพึมพำด้วยความมึนงงหนุ่มรูปงาม "เจ้าว่าอะไรนะ?...ไม่เป็นอะไรใช่หรือเปล่าปลอดภัยดีนะ"อลิส "ฮึ..นี่มันเค้าถามฉันด้วย...ไม่สิ..นี่ฉันยังไม่ตาย!!"อลิส "ว้ายยยยยยยยยย" กรีดร้องเสียงดัง พร้อมกับผลักตัวเองออกจากตัวของหนุ่มรูปงามนั้นแล้วอลิสก็เอามือทั้งสองข้างจับแก้มตัวเองด้วยความเขินอายหนุ่มรูปงาม "ข้าขอโทษเจ้าด้วยข้าไม่ได้ตั้งใจจะกอดเจ้าเห้นเจ้าหมดสติไป"อลิส "อ่าาาไม่เป็นไรหรอก"อลิส "จริงๆฉันก็ชอบให้กอดอยู่อ่ะนะเจอผู้ชายหล่อขนานนี่อยากจะกรี๊ดจริงๆ อีตาบ้าเอ้ยยย" ครุ่นคิดภายในใจหนุ่มรูปงาม "ไม่ทราบบ้านเจ้าอยู่ไหนทำไหมถึงปล่อยให้หญิงงามอย่างเจ้ามาเดินตามลำพังภายในป่าอันตรายเเห่งนี่ได้"อลิส "แม้ๆ หญิงงามเขินอ่าาาคนบ้าาาาคนผีทะเล -////- " ครุ่นคิดในใจอลิส "อ่าาข้ามาหาผลไม้ป่านะ"อลิส "ว่าไปนั้นฉันแค่มาเดินเที่ยวเล่นแค่นั้นล่ะย๊ะ ใครจะคิดว่าจะมาเจอคนหล่อแบบนายได้" ครุ่นคิดในใจหนุ่มรูปงาม "แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ"อลิส "เจ้าสิเป็นใคร!!"หนุ่มรูปงาม "อ่านั้นสิข้าคงเสียมารยาทที่ไม่แนะนำตัวให้เจ้าก่อน....ข้ามีนามว่า โอลีเวอร์"อลิส "ห๊ะ!! โอลีเวอร์ เจ้าชายแห่งเมือง เนเฟรย่า ทำไหมกันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงตามจริงบท ของโอลีเวอร์กับอลิสเซียยังไม่ได้เจอกันเร็วขนานนี่ด้วยซ้ำมันเกิดอะไรขึ้นเนี้ยย" ครุ่นคิดภายในใจ

โอลิเวอร์แนะนำตัวละครโอลิเวอร์ เจ้าชายแห่งเมือง เนเฟรย่า เป็นหนุ่มรูปงามที่มีจิตใจดีรักสงบสันติชอบช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากมีจิตใจโอบอ้อมอารีชอบแข่งม้าเป็นชีวิตจิตใจด้วยความที่เค้าชอบช่วยเหลือผู้อื่นจึงทำให้สาวๆทั้งหลายพร้อมถวายตัวสวัสดีครับก็ตั้งใจเขียนสุดๆแล้วนะครับชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นจะได้พัฒนาต่อไปนะครับฝากติดตามถูกใจให้ด้วยนะครับขอบคุณทุกคนครับรออ่าน บทที่ 4 ด้วยนะ ขอบคุณครับ จะพยายามครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3 : เจ้าชาย โอลิเวอร์

นิยายแนะนำ

ห๊ะ!!! ฉันเป็นเจ้าหญิง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3 : เจ้าชาย โอลิเวอร์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้