อี้สี่ใมากเมื่อเห็นหลัวจ้งซีเมาเธอคิดว่านี่มันออกจะไม่ปกติเกินไปแล้วอามีและเฉินจั่วชวนยังมีคนจากเบื้องหน้าอื่นๆ อีกนอกเหนือจากพวกเขาจะหัวเราะเยาะที่หลัวจ้งซีเมาแล้วพวกเขาก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ ไม่แม้แต่จะคิดช่วยหลัวจ้งซีที่คอพับไปด้วยซ้ำ
“ปล่อยให้เขานอนอยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาตื่นเขาก็ออกไปเองได้”อามีพูด จริงๆ แล้วที่เธอพูดถูกก็ถูกด้วยยังไงก็ตามมันเป็ร้านอาหารที่ตัวเขาทำงานอยู่
“แบบนั้นมันแย่เกินไปไหม ไม่มีใครดูแลเขาเลยเหรอ? แล้วถ้าเขาอ้วกล่ะ?” ฉีเสี่ยวิ่กังวลเล็กน้อยอย่างไรเสียเธอก็เป็ผู้หญิง จึงมีความเห็นอกเห็นใจมากกว่า “ดูแลทำไม? ถ้าเขาอ้วกก็ปล่อยให้เขาอ้วกไปสิ อย่างมากก็แค่นอนอ้วก” อามีพูดเสริม“ถ้ากลัวเขาจะเป็หวัดก็ใช้ผ้าปูโต๊ะคลุมเขาเอาไว้สิ”
“ไม่ใช่ว่าเคยมีคนที่เมาอ้วกออกมา แล้วหายใจเอาอ้วกเข้าปอดโดยไม่ได้ตั้งใจจนหายใจไม่ออกตายหรอ ไม่มีใครดูเขาจะโอเคเหรอ?” เฉินจั่วชวนพูด
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาผ้าปูโต๊ะสีขาวคลุมมาเขาั้แ่หัวจรดเท้าก็ได้แล้วสะดวกจะตายไป” อามีหัวเราะเสียงดัง แม้ว่าคนส่วนใหญ่ที่นี่จะอายุยี่สิบถึงสามสิบแต่นิสัยแย่ๆ แบบเด็กๆ ก็ยังคงมีอยู่
จินอิ๋นถอนหายใจ“ไม่คิดว่าพี่หลัวจะดื่มไม่เก่งขนาดนี้ พรุ่งนี้เป็วันหยุดพวกคุณอยากกลับก็กลับไป อยากไปหาสาวก็ไปหา ผมจะดูแลเขาเอง”เมื่อมีคนมาทำเื่น่าเบื่อหน่ายนี้แทนแล้วทุกคนก็ต่างไหลไปตามสิ่งที่ควรเป็และแยกย้ายกันไป จินอิ๋นพูดกับอี้สี่ว่า“รอผมแป๊บหนึ่ง หลังจากที่ผมทำงานเสร็จแล้วจะส่งเขากลับบ้านก่อนแล้วค่อยไปส่งคุณ” อี้สี่พยักหน้า
จริงๆแล้วเฉินเจี้ยนฉวินรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เห็นอี้สี่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังแต่ฉีเสี่ยวิ่ที่ยังมีสติอยู่สามสิบเปอร์เซ็นต์และเมาเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เอาแต่บ่นว่าเหนื่อย ดังนั้นเขาจึงไม่อาจปล่อยให้เธอกลับไปตามลำพังได้
“ผมจะเรียกรถให้และคอยดูจนคุณขึ้นรถเรียบร้อยตกลงไหม?” เฉินเจี้ยนฉวินพูดกับอี้สี่อี้สี่มองแก้มของฉีเสี่ยวิ่ที่แดงก่ำ ร่างกายที่อ่อนแอพิงเฉินเจี้ยนฉวินแม้ว่าพวกเขาจะแค่พิงกัน แต่สัญญาณบนร่างกายของพวกเขานั้นชัดเจนมาก เห็นได้ชัดว่าฉีเสี่ยวิ่ก็มีความรู้สึกต่อเฉินเจี้ยนฉวินเหมือนกันเพียงแค่เธอเก็บมันเอาไว้เท่านั้นและตอนนี้ร่างกายของเธอก็กำลังตอบสนองต่อการไล่ตามจีบของเขาด้วยความเมามายอี้สี่จึงรู้ได้ว่าฉีเสี่ยวิ่มีใจอย่างแน่นอน
อี้สี่โน้มตัวไปใกล้ใบหูของเฉินเจี้ยนฉวินแล้วกระซิบว่า“รอจินอิ๋นไปส่งฉันกลับก่อน ฉันไม่อยากพูดตรงๆ กับคุณเท่าไหร่วันนี้คุณสามารถนอนกับเธอได้แน่ๆ แต่ถ้าคุณไม่ทำ คุณก็จะต้องเสียหน้า เื่นี้ก็จะล่าช้าต่อไปอีก”
“พวกคุณกำลังพูดถึงเื่อะไรอยู่?” ฉีเสี่ยวิ่ถือโอกาสขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจริงๆ แล้วเธอมีความประทับใจที่ดีต่อเฉินเจี้ยนฉวินและทุกครั้งที่เข้างานเธอก็ชอบมากเวลาเห็นเฉินเจี้ยนฉวินมาคอยดูแลเธอการที่มีเชฟที่คอยเอาใจใส่คุณ คอยพยายามช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่พยายามอย่างหนักเพื่อคุณ ช่วยป้องกันสิ่งต่างๆ ที่สามารถป้องกันได้ให้คุณ มันเป็ความรู้สึกที่ดีมากแต่เมื่อพูดถึงว่าชอบคนคนนี้ไหม ฉีเสี่ยวิ่เองก็ยังไม่แน่ใจแต่คืนนี้เมื่อเธอเห็นว่าเฉินเจี้ยนฉวินใส่ใจอี้สี่เป็อย่างมากในใจจึงรู้สึกค่อนข้างอึดอัดเมื่อเห็นทั้งสองกระซิบข้างหูกันเธอก็ดันทุรังเข้าไปฟังว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน
“ไม่มีอะไร ผมถามเธอว่าจะกลับยังไง และเธอก็บอกว่าจินอิ๋นจะไปส่ง”เฉินเจี้ยนฉวินพูดกับฉีเสี่ยวิ่
“ว้าว จินอิ๋นเหรอ! ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องกังวลแล้วเธอมีคนคอยดูแลไม่ขาดสายเลย” ฉีเสี่ยวิ่พูดไม่รู้ว่าทำไมอี้สี่ถึงได้รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้แต่ก็คิดว่าฉีเสี่ยวิ่เมาแล้ว ก่อนที่เฉินเจี้ยนฉวินจะจากไปเขาก็หันกลับมามองอี้สี่ด้วยแววตาที่เป็กังวลฉีเสี่ยวิ่ดูเหมือนจะจับความกังวลของเขาได้ก็ยิ่งไปกระตุ้นความรู้สึกของเธอเข้าหญิงสาวจึงจับมือของเฉินเจี้ยนฉวินให้แน่นกว่าเดิม
หลังจากที่ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปก็เป็เวลาดึกแล้วบรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ ยกเว้นเสียงทำความสะอาดและเก็บข้าวของที่บาร์และในครัวหลัวจ้งซีตอนนี้ดูเหมือนจะนอนหลับสนิท อี้สี่ััลูบผมของ คิ้ว ขนตาและหนวดเคราจางๆ ที่กำลังเพิ่งงอกขึ้นมา มีผมหงอกเล็กน้อยแต่นุ่มมาก ระหว่างคิ้วร่องลึกสองเส้นซึ่งก็พอบ่งบอกได้ว่าเขามักกังวลบ่อยๆรอยดำใต้ตาเข้มมากคงเพราะนอนน้อยมากทำไมคนที่ดูร่าเริงและมีเพื่อนเยอะมักจะขมวดคิ้ว? อี้สี่ถามในใจซึ่งไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เฝ้าดูเขาหลับแต่เธอมักจะรู้สึกเสมอว่าเวลาเขาหลับเขาจะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ซึ่งแตกต่างจากอารมณ์ร่าเริงและมั่นใจเมื่อตอนที่ตื่นเลยภาระอะไรกันที่หนักหนาอยู่ภายในหัวของเขากัน?
“รู้สึกไม่ชินเหรอ?” จินอิ๋นมายืนอยู่ข้างหลังอี้สี่เป็ครั้งคราว“อันที่จริงคุณไม่ได้รู้จักเขาเลย”
“ฉันก็ไม่รู้จักคุณดีเหมือนกัน” อี้สี่พูด จินอิ๋นหัวเราะไม่ตอบเขายกหลัวจ้งซีขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้วถามอี้สี่ว่า “พวกเราพาเขากลับบ้านก่อนว่าแต่บ้านของเขาอยู่ที่ไหน?”
อี้สี่ชะงัก“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าบ้านของเขาอยู่ที่ไหน”เมื่อคิดอย่างจริงจังแล้วเธอนั้นมีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับคนคนนี้นอกจากที่รู้ว่าเขาเป็พ่อม่ายแล้ว อี้สี่ก็ไม่รู้อะไรเลย เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วเธอสนิทกับจินอิ๋นมากกว่า
ราวกับว่าจินอิ๋นรู้คำตอบอยู่แล้วเขาจึงพาหลัวจ้งซีขึ้นแท็กซี่แล้วพูดว่า “ผมจะพาเขาไปพักที่บ้านผมก่อนแล้วผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน” บ้านของจินอิ๋นอยู่ไม่ไกลจากโฮบาร์นัก นั่งรถไปไม่นานก็ถึงแล้วหลัวจ้งซีเมามากจนหลับไปโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเขาได้ถูกลากออกไปแล้วจินอิ๋นอุ้มเขาขึ้นพาดบ่า ซึ่งโชคดีที่มีลิฟต์ ทันทีที่เขามาถึงห้องจินอิ๋นก็โยนเขาลงบนเตียงอย่างไม่อ่อนโยนเลย ทำให้หลัวจ้งซีกระแทกอย่างแรง
“ลำบากคุณแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะเมาขนาดนี้ คนคนนี้เมาโดยไม่มีสัญญาณอะไรเลย”อี้สี่พูด
“เขาไม่ได้เมาจริงๆ หรอก” เขาพูด อี้สี่มองไปที่จินอิ๋นด้วยความประหลาดใจ
“ผมแค่ใส่ยานอนหลับฤทธิ์แรงเศษหนึ่งส่วนสี่เม็ดลงในเครื่องดื่มของเขาเขาจะต้องนอนกับผมไปจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ แน่นอนว่าเดี๋ยวเขาก็ตื่นขึ้นมาเอง มาเถอะผมจะพาคุณกลับบ้านก่อน” จินอิ๋นพูด ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างไรก็ตามอี้สี่เองก็เคยเห็นท่าทางแบบนี้แล้ว เขาถอดเสื้อทำงานออกอย่างสบายๆแล้วเปลี่ยนเป็เสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่ใส่สบาย
“โอ้พระเ้า! คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง?” อี้สี่พบว่ามันน่าเหลือเชื่อมากใน่ชีวิตเธอไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลย
“เขาใส่ใจคุณมากกว่าที่ผมคิด ถ้าวันนี้เขาไม่หลับไปก่อนความหึงหวงของเขาคงจะทำให้เราทั้งสามคนอับอาย” จินอิ๋นพูดนิ่งๆภายในใจอี้สี่รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่จินอิ๋นพูดนั้นถูกต้องแต่ระหว่างทางกลับบ้านเธอรู้สึกโกรธเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงไม่อยากคุยกับเขาแท็กซี่เลี้ยวอีกครั้งก็มาถึงบ้านของอี้สี่ อี้สี่พูด “คุณนั่งรถคันเดิมกลับเลยฉันขึ้นไปเองได้”
“ผมไม่ได้จะกลับบ้านผมผมจะอยู่บ้านคุณ”
“ฉันไม่ได้บอกว่าคุณอยู่บ้านฉันได้ และก็ไม่ได้ชวนคุณเข้าบ้านด้วย”จะมีคนหน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไง
“ผมไม่สน ถ้าคุณไม่ให้ผมไปบ้านของคุณผมก็แค่กลับไปอุ้มหลัวจ้งซีไปวางที่ข้างถนน ใครอยากได้ก็หยิบไปได้”จินอิ๋นยิ้มจนเขี้ยวเล็กๆ สองข้างและลักยิ้มเผยออกมาเป็รอยยิ้มที่ทำให้ไม่รู้สึกอันตราย “หลัวจ้งซีจะไม่เป็ไรจริงๆ เหรอ?” อี้สี่ถามอย่างกังวล แน่นอนว่าการที่เธอถามแบบนี้จินอิ๋นก็รู้ว่าเธอไม่ได้โกรธอีกต่อไปแล้ว
“กินยานอนหลับไปเศษหนึ่งส่วนสี่เม็ดไม่ได้เป็อะไรแค่ช่วยให้เขานอนหลับสบายคุณรู้ไหมว่าตอนนี้ไม่มีใครฆ่าตัวตายด้วยการกินยานอนหลับแล้วเพราะยาพวกนี้กินยังไงก็ไม่ตาย” อี้สี่เปิดประตู ทันทีที่ประดูอ้าออกเพียงเล็กน้อยจินอิ๋นก็แทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอ ด้วยกลัวอย่างยิ่งว่าเธอจะกลับคำพูดจึงปิดประตูลงล็อก
ห้องชุดของอี้สี่เรียบง่ายมากทันทีที่เดินเข้าไปก็จะเจอห้องน้ำที่อยู่ด้านซ้ายของทางเดินโต๊ะทำอาหารยาวหนึ่งฟุตทางด้านขวา เคาน์เตอร์มีขนาดเล็กมากและเป็เตาไฟฟ้าโดยใต้เตาไฟฟ้ามีตู้เย็นเล็กๆ พอเดินเข้าไปอีกก็เจอเตียงนอนข้างเตียงมีกล่องกระดาษแข็งที่ยังไม่ได้เปิดหลายกล่องจากตอนที่เธอย้ายออกจากบ้านของหวังจงเหยียนอย่างรีบร้อนซึ่งกระเป๋าหลายใบของเธอก็ยังไม่ได้ถูกเปิดเลย แต่ชีวิตในร้านอาหารก็ยุ่งมากหากไม่มีอะไรต้องใช้ อี้สี่จะไม่ยุ่งกับมันเลย บนพื้นมีโต๊ะกาแฟเรียบๆ ตั้งอยู่ส่วนบนผนังมีทีวีติดอยู่ แม้ว่าพื้นที่จะเล็กกว่าของจินอิ๋นมากแต่ก็มีอุปกรณ์ครบครัน
อี้สี่หนีบผมของเธอด้วยกิ๊บติดผมรูปฉลามหยิบชุดนอนมาและเตรียมตัวอาบน้ำ จินอิ๋นเดินเข้ามาพูดว่า “ผมอยากอาบน้ำกับคุณ”
“ห้องน้ำเล็กเกินไปและฉันก็เหนื่อยด้วย” เธอเลี่ยงจินอิ๋นโดยเดินเข้าห้องน้ำไปแต่จินอิ๋นก็เดินมาขวางทางเธอ “ให้ผมอาบด้วยนะ อีกอย่างพรุ่งนี้ก็เป็วันหยุดคุณคิดว่าผมจะมาที่นี่เพื่อนอนจริงๆ งั้นเหรอ?”
“คุณมันนิสัยไม่ดีมากจริงๆ” เธอจ้องมองเขา แต่ในดวงตาไม่มีร่องรอยความโกรธเลยแค่ทำอะไรไม่ค่อยถูกมากกว่า
“ผมก็ไม่เคยเสแสร้งแกล้งทำเป็คนดีนี่”จินอิ๋นจับมือเธอมาวางบนหน้าอกของเขา แม้ว่าหน้าอกจะไม่ได้ใหญ่แต่ก็กระชับแน่น“ถึงแม้ห้องน้ำจะเล็ก แต่หน้าอกของผมก็เล็ก เราสองคนก็เบียดกันยืนอาบน้ำได้และผมจะช่วยคุณถูสบู่ที่หน้าอกคุณเอง” เขาพูดช่างเป็คำพูดที่จริงจังมากจนอี้สี่ะเิเสียงหัวเราะออกมา
ห้องน้ำของอี้สี่แม้จะเล็กแต่ก็ดูดีมากเขาก้มตัวลงจูบเธอ ดันอี้สี่เข้ากับผนังทันใดนั้นพื้นที่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกเล็กอีกต่อไปจินอิ๋นวางสบู่บนมือทั้งสองข้าง ถูกับอกเธอจนเกิดฟองปกคลุมไปทั่วก่อนจะใช้น้ำอุ่นฉีดใส่เพื่อกระจายฟองให้ทั่วร่างกายของอี้สี่ยอดอกของเธอชูชันเพราะร่างกายของเขา เขาจึงใช้ประโยชน์จากความลื่นของฟองใช้ร่างกายถูไถปัดป่ายยอดอกของเธอไปมามือที่เต็มไปด้วยสบู่ลูบไล้มาถึงระหว่างบั้นท้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านส่วนล่างร่างกายของอี้สี่และขยับเลื่อนไปบนกลีบสาวแต่ละกลีบ เธอตัวสั่น มีของเหลวร้อนไหลออกมาและนั่นทำให้ส่วนล่างยิ่งลื่นกว่าเดิม
อี้สี่ไม่ได้เตี้ยเธอสูงอย่างน้อยหนึ่งร้อยหกสิบเิเส่วนจินอิ๋นสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเิเ ร่างกายของเขาไม่ได้บึกบึนมากนักแต่กำลังแขนของเขาแข็งแกร่งมากซึ่งแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนเมื่อตอนที่เขายกหลัวจ้งซีขึ้นเขาอุ้มอี้สี่ขึ้นมาแล้วผลักเข้ากับกำแพง อี้สี่กอดคอเขาตวัดขาเกี่ยวพันรอบเอวสอบไว้ด้วยความกลัว ััได้ถึงแท่งร้อนของเขาที่จ่ออยู่ตรงปากทางเข้านุ่มพอดี
“คุณอยากทำเหรอ? แต่คุณยังไม่ได้ใส่ถุงยาง”อี้สี่สะดุ้ง
“ไม่ยุติธรรมเลย เขาสามารถทำกับคุณได้โดยไม่ต้องใช้ถุงยางแล้วทำไมผมทำไม่ได้” จินอิ๋นพึมพำอยู่ข้างหูของเธอ“ผมได้กลิ่นของเขาที่ติดอยู่บนตัวคุณ และผมก็ได้กลิ่นยาที่คุณกินมาได้ด้วย”
“คุณอย่าทำแบบนี้” อี้สี่พยายามดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ทันทีที่ขยับดิ้นกายสาวที่ค่อนข้างชุ่มแฉะเล็กน้อยก็ได้พาแท่งร้อนของเขาผลุบหายเข้าไปแล้ว
“พระเ้า! ไม่มีถุงยางแล้วรู้สึกดีจริงๆ” จินอิ๋นเกร็งสะโพกดันตัวเข้าไปคลายแขนเล็กน้อย ทันใดอี้สี่ก็ขยับกดกายลงมาจนรับแท่งร้อนของเขาเข้าไปได้ทั้งหมดอี้สี่กลัวหล่นมากจึงกอดคอเขาเอาไว้แน่น ท้องน้อยเกร็งจนสุดกำลังซึ่งกายสาวเองก็บีบตัวตนเขาแน่นเช่นกัน
จินอิ๋นรู้สึกดีมากเขาหลับตาลงแล้วดันเธอเข้ากับผนัง ขยับกระแทกตัวตนตอกเข้าไปในตัวเธอเขาหอบหายใจถี่และสีหน้ามึนเมาของเขาก็เซ็กซี่มาก
อี้สี่ไม่เคยลองท่านี้มาก่อนเพราะว่าเธอไม่ได้ตัวเล็กผู้ชายต้องแข็งแกร่งมากถึงจะสามารถรักษาตำแหน่งนี้ไว้ได้ด้วยความกลัวเธอจึงทำได้แค่เกาะเขาให้แน่นเท่านั้นทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่าตัวกำลังจะไหลลงมา จินอิ๋นก็จะยกตัวเธอขึ้นเล็กน้อยและเนื่องจากแรงโน้มถ่วงเธอจึงรู้สึกว่าตัวตนของจินอิ๋นได้แทรกผ่านเข้าไปในตัวเธอลึกขึ้นทุกครั้งเธอรู้สึกราวกับว่าความเสียดเสียวในร่างกายของเธอเพิ่มขึ้นไปอีกระดับหนึ่งการถูกชำแรกเข้ามาสุดลึกเช่นนี้ก็แทบจะทำให้ในหัวเธอขาวโพลน ทันทีที่ถึงจุดสุดยอดเธอรู้สึกว่าสติสัมปชัญญะของเธอได้ถูกดึงกระชากออกไป
จินอิ๋นวางเธอลงปล่อยให้เธอยืนอยู่บนพื้น จินอิ๋นดึงตัวตนออกมาแล้วเอนพิงกำแพงพลางหอบหายใจ
“ฉันตัวหนักเกินไปหรือเปล่า?” อี้สี่รู้สึกอายแต่เธอก็รู้สึกดีมากแข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว ทำได้เพียงพิงเขาเท่านั้น
“ไม่นะ” จินอิ๋นจับตัวเธอหันหลังยันกำแพงไว้จับเอวของเธอแล้วดันตัวตนเข้ามาจากด้านหลัง “งั้นถ้าผมดึงออกไม่ทันผมจะปล่อยข้างในนะ” เขาหายใจเข้าแล้วดันเข้าไปอีกครั้งอี้สี่ยังคงค้างในรสรักอยู่ ซึ่งมันรู้สึกดีกว่าครั้งไหนๆความสุขเริ่มกลับมากองรวมกันอีกครั้ง ขาของเธอสั่นเทา ในท่านี้ทำให้ทั้งคู่รู้สึกดีมากจินอิ๋นขยับเร็วขึ้น ทั้งสองต่างก็ร้องครางออกมา จนสุดท้ายจินอิ๋นก็รีบถอนกายออกมาและของเหลวร้อนก็ฉีดรดไปบนบั้นท้ายของอี้สี่
หลังจากที่จินอิ๋นทำความสะอาดให้อี้สี่แล้วเขาก็อุ้มเธอไปนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง
“ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเราเริ่มไม่ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว”อี้สี่ถอนหายใจ
“อยากได้ความชัดเจนเหรอ? คุณอยากได้ความสัมพันธ์ที่ชัดเจนจริงๆงั้นเหรอ? ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ” จินอิ๋นพูด“นอนค้างกับคุณก่อน พอรุ่งสางผมก็จะกลับไปหาหลัวจ้งซี”
“คุณจะไม่ทำร้ายเขาใช่ไหม?” อี้สี่กังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับคนสองคนนี้
“ตราบใดที่เขาไม่ทำผมนะ คุณแค่เป็ห่วงเขาเท่านั้นเหรอ?” จินอิ๋นััได้นิดๆ
“เฮ้! จินอิ๋น ในความสัมพันธ์ของพวกเราคุณ้าอะไร?” อี้สี่ถาม
“ให้ตายเถอะ” จินอิ๋นพูด คำตอบนี้ทำให้อี้สี่สับสนมากจริงๆ ทำให้อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
“ในตอนนี้ความปรารถนาเป็ของจริงส่วนความรักเป็เพียงน้ำตาลเคลือบที่ฟังดูดีเท่านั้น คุณ ผมและเขาต่างก็เหมือนกันทุกคน” จินอิ๋นพูด
ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็ปรัชญาชีวิต
อี้สี่ขบคิดเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างเธออยากจะพูดคุยเกี่ยวกับเื่บางอย่างต่อ แต่ความเหนื่อยล้าก็มาเยือนด้วยเหมือนจะต้องใช้ความพยายามมากในการคุยเื่นี้เพิ่มเติม
ขณะที่เธอกำลังจะหลับก็รู้สึกว่าจินอิ๋นลูบแก้มของเธออย่างระมัดระวังและพึมพำแ่เบาราวกระซิบเบา “ผมรอคุณมานานแล้ว...ในที่สุดคุณก็กลับมา...”
1K
