So Bad....รักร้ายของนายสารเลว
Chapter................................10
ควันบุหรี่สีขาวถูกพ่นออกจากปากของผม ผมกำลังนั่งอัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า หลังจากที่รู้ความจริงทั้งหมดเื่ของน้ำอุ่น วันนี้ปุยนุ่นนอนค้างกับผมเพราะน้ำอุ่นต้องไปทำงานต่อ นี่ผมเข้าใจผิดมาตลอดสินะว่าเธอมีลูกมีสามีแล้ว แท้ที่จริงปุยนุ่นเป็ลูกของพี่สาวเธอซึ่งหน้าตาเหมือนกันราวกับฝาแฝด เื่ที่ทำให้ผมอึ้งยิ่งกว่านั้นก็คือ พี่สาวของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ เธอไม่มีทั้งพ่อและแม่ มีพี่สาวเพียงคนเดียว แต่แล้วอุบัติเหตุก็มาพรากสิ่งสุดท้ายที่เธอมีไปอย่างไม่มีวันกลับ ยังดีที่เธอยังเหลือปุยนุ่น แล้วเธอก็ทำหน้าที่แม่ได้แทนพี่สาวออกมาดีทีเดียว อย่างน้อยผมคนนึงแหละที่เชื่อว่าน้ำอุ่นกับปุยนุ่นเป็แม่ลูกกัน ทำไมผมโง่แบบนี้ ผมยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว ก้นบุหรี่โยนทิ้งลงบนพื้นทันที ผมเดินเข้ามาในห้องนอนอาบน้ำแต่งตัวเพราะเกรงว่ากลิ่นบุหรี่จะทำให้เด็กน้อยเหม็น ผมทิ้งร่างลงนอนข้างๆเด็กอ้วนที่ผมรักนักหนา
"ฟอดดด ปุยนุ่นอยากไปหาคุณย่ามั้ยครับ" พรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะกลับบ้านสักหน่อย เพราะ่นี้เื่งานยุ่งเหยิงไปหมด พรุ่งนี้ว่างพอดีกะว่าจะพาปุยนุ่นไปป่วนคนแก่ที่บ้านสักหน่อย ผมคิดว่าแม่คงจะรักเด็กคนนี้เหมือนกันกับที่ผมรักและทะนุถนอมอย่างแน่นอน ผมนอนหลับตาเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว
.........................................................
เช้าวันต่อมา
หลังจากที่ฉันบอกความจริงเื่ที่ปุยนุ่นไม่ใช่ลูกแท้ๆของฉันออกไป เขาก็มีท่าทีปกติ ไม่ค่อยพูดค่อยจากับฉันเหมือนอย่างเดิม ปกติก็ไม่ค่อยจะคุยอยู่แล้วด้วย
แอดดดดด
"แม่อุ่นขา วันนี้เราจะไปหาคุณย่ากันค่ะ"
"คุณย่า" ย่าที่ไหนกัน เด็กน้อยแต่งตัวด้วยชุดเ้าหญิงในแบบที่ปุยนุ่นชอบ คงจะไม่ใช่ใครที่แต่งให้ เ้าของห้องเดินออกมาจากห้องนอน สองคนนี้จะไปไหนกันแต่เช้า
"จะพาปุยนุ่นไหนคะ"
"ไม่ใช่แค่ปุยนุ่น เธอด้วย" เขาชี้มาที่ฉัน ฉันส่ายหน้าไปมาทันที
"แม่อุ่นไปนะคะ นะคะๆๆๆ" ปุยนุ่นรีบวิ่งมาเขย่าแขนฉันพร้อมกับทำน้ำเสียงออดอ้อน มารยาเด็กแสบที่ฉันจะต้องยอมซะทุกครั้ง
"อุ่นขอไม่ไปได้มั้ยคะ อุ่นแต่งตัวไม่เรียบร้อย" ฉันก้มมองสภาพตัวเอง กางเกงยีนต์ขายาวสีซีดกับเสื้อยืดที่แสนจะธรรมดา ผมเผ้ายุ่งเหยิงมัดรวบๆไว้เป็จุกเดียว ฉันจะไม่ไปบ้านเขาในสภาพนี้เด็ดขาด
"ฉันไม่ได้แคร์อะไรมากขนาดนั้น แค่เธอไปด้วยก็พอ" รู้สึกดีจังกับประโยคนี้ ฉันยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว
"จะยืนยิ้มอีกนานมั้ย " ฉันรีบหุบยิ้มทันที
.........................................
"ว้าวว บ้านป๊ะป๋าสวยจังเลยค่ะ "
"น่าอยู่มั้ยครับ" ปุยนุ่นทำหน้าทำตาตื่นเต้นหนักมาก แต่มันก็จริงอย่างที่ปุยนุ่นว่าจริงๆ นี่บ้านหรือว่าวัง เคยเห็นแต่ในทีวี ไม่คิดว่าของจริงมันจะสวยมากขนาดนี้
"น่าอยู่ค่ะ ป๊ะป๋าคุณย่าใจดีมั้ยคะ"
"คุณย่ารักเด็กมากๆครับ แล้วยิ่งเป็เด็กน่ารักอย่างลูกของป๊ะป๊า คุณย่ายิ่งรัก "
"หรอคะ ดีใจจังปุยนุ่นจะมีคุณย่าแล้ว" สองพ่อลูกคุยกันงุ้งงิ้งโดยที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็อากาศไปในทันที
......................................
"สวัสดีครับแม่"
"หวัดดีลูก แล้วไหนหล่ะหลานแม่" แทนที่จะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบลูกชายก่อน แม่ผมเลือกที่จะถามหาเด็กอ้วนก่อนเป็อันดับแรก ผมเล่าเื่ของปุยนุ่นให้แม่ฟังทั้งหมดแล้ว ท่านดีใจยกใหญ่ที่จะได้มีหลานอุ้มกับเขาสักที คงจะหวังกับผมไว้มาก
"อยู่ในรถหน่ะครับ แล้วนี่พ่อไปไหนครับ"
"พ่อแกบินด่วน งานที่ญี่ปุ่นมีปัญหา แม่ก็เลยต้องอยู่คนเดียว " พ่อผมเป็จำพวกบ้างาน ตอนนี้ก็ใกล้เวลาที่ท่านจะวางมือแล้ว คนที่จะสานต่อก็คงต้องเป็ผม
"ปุยนุ่น มานี่มาลูก มาหาคุณย่าเร็วๆ" ผมเปิดประตูแล้วพาเด็กน้อยตัวอ้วนออกมาสวัสดีคุณย่าที่กำลังยิ้มแก้มแทบแตกยืนรออยู่ข้างๆรถ
"สวัสดีค่ะคุณย่า"
"ไหว้พระเถอะลูก เอ็นดูจังเลย " แม่ผมทรุดตัวลงมานั่งข้างๆเด็กน้อย
"แม่ครับนี่น้ำอุ่นครับ แม่ของปุยนุ่น"
"สวัสดีค่ะ"
"หวัดดีลูก ป่ะเข้าข้างในกันแม่เตรียมของกินไว้เพียบเลย" ผมไม่คิดเลยว่าแม่ผมจะดีใจมากขนาดนี้ ท่านสั่งให้แม่บ้านเตรียมอบขนมเบอเกอรี่ไว้มากมาย แต่ละอย่างเป็ของที่ปุยนุ่นชอบทั้งนั้น อีกทั้งยังเตรียมของเล่นเด็กผู้หญิงไว้อีก ผมจะค้างที่บ้านหนึ่งคืนซึ่งผมก็บอกกับน้ำอุ่นแล้ว เป็จังหวะพอดีกับที่เธอไม่ได้รับงานไว้
"คุณย่าต้องใส่แบบนี้ค่ะ "
"แบบนี้หรอลูก"
"ใช่ค่ะๆ" ผมนั่งมองสองย่าหลานที่กำลังผลัดกันแต่งตัวกันอย่างสนุกสนาน ในบ้านมีสีสันและเสียงหัวเราะเพราะปุยนุ่น ไม่ใช่แค่ผมที่มีความสุข ผมแอบเห็นสายตาของน้ำอุ่นที่มองไปยังลูกสาวตัวอ้วนของเธอ ผมรู้เลยว่าเธอมีความสุขมากที่เห็นปุยนุ่นยิ้ม
"วันนี้ฉันจะไปบ้านเพื่อน ไปเป็เพื่อนหน่อยได้มั้ย" วันนี้บ้านไอ้คิมจัดงานปาร์ตี้ สาวเพียบอีกตามเคย ผมไม่อยากอยู่นานเลยจะชวนน้ำอุ่นให้ไปเป็เพื่อน ถ้าไม่ติดว่าเป็ไอ้คิมชวนผมก็คงไม่ไป
"ปุยนุ่นหล่ะคะ"
"ไม่ต้องห่วงหรอก ดูสิ" ผมพยักหน้าไปทางเด็กตัวอ้วนที่กำลังหัวเราะร่าโดยที่ไม่สนใจคนเป็แม่เลยสักนิด ปุยนุ่นเข้ากับคุณย่าได้เร็วกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก
"แต่ อุ่นไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าสวยๆมานี่คะ อุ่นไม่อยากให้คุณมิกิอายคนอื่นเขา"
"ฉันชอบที่เธอแต่งแบบนี้ ทำไมต้องแคร์สายตาของคนอื่นด้วย" ผมไม่เคยมองว่าเธอแต่งตัวไม่ดีเลยสักครั้ง ผมชอบที่เธอเป็แบบนี้ เป็ตัวของตัวเอง ไม่เคยห่วงสวยทั้งๆที่เธอเป็ผู้หญิงคนนึงที่สวยมาก แต่เธอเลือกที่จะสนใจสิ่งรอบข้างนั่นก็คือปุยนุ่นรวมทั้งงานมากกว่าตัวเธอเอง
...........................................
แอดดดดด
"ชู่วววววว" แม่ผมหันมาทำสัญญาณมือบอกว่าให้เงียบเพราะกลัวเด็กที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงจะงัวเงียตื่นขึ้นมา
"ผมจะพาอุ่นไปบ้านคิมนะครับแม่"
"อย่ากลับดึกหล่ะ เดี๋ยวแม่ดูแลปุยนุ่นให้เอง"
"ครับ"
"มิกิ แม่ชอบน้ำอุ่นนะ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปหล่ะ" ผมคิดไว้แล้วว่าต้องเป็ไปตามนั้น ผมไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้านน้ำอุ่นคือคนแรก ผมใช้เวลาพอสมควรกว่าจะรู้จักเธอ
"ครับแม่"
.............................................
624
