ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

        ลุงผินพาเธอมาดูพื้นที่ก่อสร้างฟาร์มหมู ฟาร์มหมูถูกตั้งอยู่ที่หมู่บ้านขุนเขา มันอยู่ในหมู่บ้านถัดไปของหมู่บ้านเขาเขียวนี่เอง ที่ดินของหมู่บ้านขุนเขาว่างเยอะ ชาวบ้านขายที่กันมาก ลุงผินจึงตัดสินใจซื้อที่ดินในหมู่บ้านนี้ให้ม่านฟ้า อีกอย่างมันก็ตรงตามความประสงค์ของม่านฟ้าด้วย ยังไงฟาร์มหมูนี้ก็ห่างไกลบ้านเรือนคน แถมยังอยู่ในที่อากาศถ่ายเทมีลมพัด นับว่าทิศทางดี

        ตอนนี้ม่านฟ้าสามารถซื้อเครื่องจักรแปรรูปหกเครื่องได้แล้ว เมื่อวานน้าพายเอาทองแท่งมาให้เธอที่โกดัง เธอจึงเก็บใส่มิติ เหลือแค่รอซื้ออย่างเดียว

        การก่อสร้างเป็นรูปเป็นร่างและเห็นโครงอาคารของมันแล้ว

        “ใหญ่โตจริงๆเลย” ม่านฟ้าพูด

        “ก็ใครกันล่ะที่ชอบเล่นใหญ่” ลุงผินว่า

        “แหม…ไหนๆก็ทำแล้วนี่คะ จะทำเล็กๆไปทำไม ได้ข่าวว่าฟาร์มหมูอนุมัติเร็วมาก”

        “ใช่สิ แค่ทางการรู้ว่าหนูจะก่อสร้างใหญ่โตและดีขนาดนี้ พวกเขาก็แทบไม่ต้องคิดเลย แถมทางเจ้าเมืองจังหวัดดีใจด้วยซ้ำที่หลานของพระยาเดชาดำรงศักดิ์มาลงทุนฟาร์มหมู”

        “ตาของหนูสุดยอดจริงๆ ไม่เสียแรงที่ให้อยู่บ้านด้วย”

        “ถ้าท่านได้ยินหนูพูดแบบนี้ มีโดนเขกหัวอีกแน่ๆ”

        “ฮี่ๆ” ม่านฟ้าไม่กลัวสักนิด ท่านตาของเธอแพ้เด็กน่ารักและฉลาดแบบเธอนี่นา

        “ตอนแรกหนูคิดว่าท่านตาจะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องธุรกิจของหนูเพราะหนูเป็นเด็กซะอีก”

        “ท่านเห็นว่าหนูฉลาด ท่านย่อมมองดูหนูห่างๆ อีกอย่างหนูก็มีลุงกับน้าพายคอยช่วยเหลืออยู่ มันย่อมไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว”

        “ก็จริงค่ะ”

        วัชระเดินมาหาทั้งสองคน “ไม่เจอกันนานเลยนะหนูม่าน”

        “ค่า ก็น้าวัชมาทำไกลถึงนี่เลยนี่คะ”

        “ไกลที่ไหน แค่อยู่ข้างๆหมู่บ้านนี่เอง”

        “การก่อสร้างมีปัญหาอะไรไหมคะ?”

        “อาจจะช้าหน่อย เพราะฟาร์มหนูใหญ่มาก วัสดุบางตัวต้องรอนำเข้ามาหลายเดือน กว่าจะเสร็จก็ใกล้ปีใหม่โน่นแหละ แต่น้าสั่งรวมโรงงานแปรรูปแล้วนะ  พอวัสดุมาครบ น้าจะไปหาคนงานมาเพิ่ม เราจะได้เริ่มทำกิจการเร็วขึ้นไง ดีไหม?”

        “ดีค่า เรื่องค่าแรงไม่ต้องกังวลนะคะ หนูจ่ายไหว”

        วัชระหัวเราะชอบใจ “แหม…น้าล่ะชอบลูกค้าแบบนี้จริงๆ”

        ลุงผินส่ายหัวให้กับม่านฟ้า “รวยจริง ไม่แปลกที่มะเฟืองลูกสาวลุงจะบ่นถึงหนูทุกวัน”

        “มะเฟืองว่าหนูขี้อวดรวยสินะคะ”

        “ใช่แล้ว ฮ่าๆ” 

        ทั้งสามคนหัวเราะกันอย่างครึกครื้น

        ลุงผินพาม่านฟ้ามาส่งที่บ้านช่วงบ่ายโมง พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับสมยศไปเดินเล่นในสวน แม้จะบอกว่าเดินเล่นแต่แท้จริงแล้วคือไปช่วยตรวจดูสวนให้หลานสาวนั่นเอง ม่านฟ้ากลับมาเร็วพร้อมอากาศที่ร้อนเปรี้ยงๆ เธอจึงชวนลุงผินให้พักดื่มน้ำก่อน ระหว่างเธอเดินเข้าไปในครัว เธอก็เห็นโจรที่กำลังขโมยอาหารอยู่บนโต๊ะพอดี เจ้าโจรที่ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีตาดำกลมโต หงอนและเหนียงหนาสีแดง  มันตัวเล็กกลม มีขนสีขาว และมันหมูแดดเดียวอยู่ในปากของมันคาตาเธอเลย!

        ม่านฟ้าตะโกน “แกเองสินะ ที่เป็นโจรขโมยของในหมู่บ้านนี้!”

        ในปากไก่แจ้ตัวนั้นยังเคี้ยวหมูแดดเดียวอยู่ สายตาของมันมองมาทางม่านฟ้าอย่างตกใจ

        ถึงจะตกใจที่โดนจับได้ แต่ก็ไม่คิดจะคืนอาหารให้หรอกนะ สุดหล่อขอบอกไว้เลย!

        ลุงผินที่ได้ยินม่านฟ้าตะโกนว่ามีโจร เขาก็มาเห็นไก่แจ้ที่ทำตัวเป็นโจรน่าไม่อายอยู่ ม่านฟ้าวิ่งจะไปจับ มันก็กระโดนตีปีกพั่บๆ วิ่งไปทางสวนหลังบ้าน ม่านฟ้าตามไปติดๆ

        “คิดจะหนีเหรอ มันไม่ง่ายหรอกนะ”

        ติ๊ง! ระบบ: คุณต้องการจะจับสัตว์เลี้ยงหรือไม่?

        “ระบบ! ฉันต้องการจับไก่ตัวนี้” 

        ระบบ: กรุณาเล็งเป้าหมาย

        หน้าต่างสำหรับจับสัตว์ขึ้นมาบนหน้าเธอ เธอใช้ตาจับจ้องไปที่ไก่แจ้กำลังวิ่งหนีอย่างชัดเจน

        ระบบ : ทำการล็อคเป้าหมายแล้ว ไก่แจ้ ประเภทสัตว์เลี้ยงความสวยงาม การต่อสู้ ท่าไม้ตายคือการจิก สติปัญญาระดับ 5 เชี่ยวชาญเรื่องการเอาตัวรอด ความสามารถพิเศษคือการขโมย อุปนิสัยหลงตัวเอง

        ม่านฟ้าเห็นคำอธิบายของระบบโผล่มา เส้นเลือดบนหน้าผากของเธอกระตุกขึ้นมาทันที

         อุปนิสัยหลงตัวเอง! แหม…เหมือนฉันไม่มีผิด

        ไม่ผิดแน่ๆเจ้าตัวนี้คือขโมย!

        ม่านฟ้าสบตากับลุงผิน ลุงผินวิ่งไปอีกทางเพื่อดักมัน ส่วนเธอก็ไล่มันให้ไปทางลุงผินที่ดักรอ เจ้าไก่แจ้หัวขโมยวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต ในใจก็สบถออกมาไม่หยุด ทำไมมนุษย์มันไม่เหนื่อยกันเลยวะเนี่ย สุดหล่อตัวนี้ต้องวิ่งอีกนานแค่ไหน?

        ลุงผินเห็นจังหวะก็รีบยืนดักมัน เจ้าไก่แจ้ชะงักตกใจ

        ม่านฟ้าเห็นว่าได้จังหวะ  “ระบบทำการจับ!”

        ม่านฟ้าเห็นสายฟ้าเข้าไปในตัวของไก่แจ้ตัวนี้ ตอนนี้ไก่แจ้ตัวสีขาวนิ่งแล้วสลบไปแล้ว

        ม่านฟ้าอุ้มมันขึ้นมา

        “ทำไม จู่ๆมันถึงนิ่งสลบไปเสียดื้อๆล่ะ” ลุงผินไม่เห็นสายฟ้าบางๆจากมิติของเธอ

        “เพราะสิ่งนั้นแหละค่ะ” ม่านฟ้าตอบ

        “หืม… มีเรื่องให้แปลกใจอยู่เสมอเลย”

        “หนูก็เพิ่งรู้ว่าสามารถทำแบบนี้ได้ด้วย”

        หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เจ้าไก่แจ้ก็ตื่นขึ้นมา มันมองไปรอบๆห้องก็เห็นม่านฟ้าเป็นอันดับแรก ม่านฟ้ากำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่บนเตียง ม่านฟ้ารู้สึกมีอะไรมองอยู่ เธอจึงเห็นว่าเจ้าไก่แจ้ตัวน้อยกำลังดูเธออยู่

        “โอ้ ตื่นแล้วสินะ” ม่านฟ้าวางหนังสือลงแล้วขยับตัวลงมาจากเตียง

        เธอนั่งลงบนพื้น

        ม่านฟ้าสังเกตเห็นว่าตามตัวของมันมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด เธอเอาน้ำพุให้มันดื่ม

        “กินสิ น้ำนี่อร่อยนะ” แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่ามันรู้เรื่องที่เธอพูดรึเปล่า แต่ดูจากท่าทางของไก่ตัวนี้ที่มองเธออย่างระแวดระวัง เธอบอกได้เลยว่าไก่ตัวนี้ฉลาดมาก แต่ที่ผ่านมามันคงจะมีชีวิตมาอย่างยากลำบากน่าดู

        ไก่แจ้มองน้ำพุในมือของเธอด้วยสีหน้าดีใจ มันรู้สึกว่าน้ำนี่น่าจะอร่อยมากๆ มันเหลือบมองหน้าม่านฟ้า ม่านฟ้ายังคงยิ้มอย่างใจดี

        “เอาสิ ดื่มเลย”

        ไก่แจ้ยืนแล้วยื่นหัวออกมาจะดื่ม แต่ดื่มไม่ได้เพราะติดปากขวด ม่านฟ้าตีหน้าผากตัวเอง ลืมไปเลยว่าปากขวดมันแคบเกินที่เจ้าตัวนี้จะดื่มได้ ม่านฟ้านำแก้วของเธอมาตั้ง จากนั้นก็เทน้ำพุจนหมดขวด 

        ไก่แจ้มองน้ำในแก้วด้วยสายตาเป็นประกาย มันก้มหน้าดื่มทันที

        ระบบ: ระดับสติปัญญาเพิ่มเป็นระดับหก ร่างกายของสัตว์เลี้ยงของท่านกำลังฟื้นฟู

        ม่านฟ้าสังเกตเห็นว่าแผลที่ขาของไก่แจ้ตัวนี้ค่อยๆจางลง มันสุดยอดเลยนี่หว่า!

        ไก่แจ้ตัวนี่ดื่มเสร็จก็แสดงสีหน้าอย่างขอบคุณพร้อมทำตาปริบๆ

        “ฉลาดขึ้นกว่าเดิมอีก ฮ่าๆ แกมาอยู่ที่นี่กับพวกฉันไหม? หากอยู่ที่นี่จะได้ไม่ต้องไปขโมย ที่นี่มีอาหารให้แกกินตลอดเลยนะ”

        กระต๊าก กระต๊าก จริงเหรอ สุดหล่ออยู่ได้จริงหรอ?

        “ถ้าแกจะอยู่ จงผงกหัวแบบนี้นะ ฉันฟังแกไม่รู้เรื่อง”

        ไก่แจ้ผงกหัว เอาสิ มีบ้าน มีอาหาร ใครจะไม่อยากอยู่

        “ตั้งแต่วันนี้ แกเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันแล้วนะ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาฆ่าแกกิน”

        กระต๊าก กระต๊าก สัญญาแล้วนะ! ห้ามฆ่า! ห้ามเอาสุดหล่อไปกินนะ!

        “เอาล่ะ สัญญาแล้วไม่ทำหรอกน่า ถ้าแกไม่ดื้อนะ”

        กระต๊าก กระต๊าก สุดหล่อจะเป็นเด็กดี

        ม่านฟ้าพยักหน้าอย่างพอใจกับความฉลาดของมัน เพียงเท่านี้ชาวบ้านก็จะอยู่อย่างสงบสุข ไม่ต้องหวาดระแวงเพราะโจร

        แหม…ใครจะไปคิดว่าโจรจะเป็นเจ้านี่

        “เอาล่ะมาตั้งชื่อกันแกกีกว่า ให้ตั้งชื่ออะไรดีนะ?”

        กระต๊าก กระต๊าก เค้าชื่อสุดหล่อ!

        “เจ้าขาว?”

        กระต๊าก กระต๊าก บอกว่าชื่อสุดหล่อไงเฟ้ย!

        “เจ้าโชค?”

        กระต๊าก กระต๊าก สุดหล่อไม่เอาชื่อนี้มันเชย ชื่อซ้ำเยอะ

        ม่านฟ้ามองไก่แจ้สีขาวในห้องนอนของเธอพร้อมกระทืบเท้าทั้งสองอย่างไม่พอใจ

        “เป็นไก่ที่เรื่องมากจริงๆ”

        “เบโธเลนี่เป็นไง ชื่อนี้อินเตอร์ดีนะ”

        กระต๊าก กระต๊าก ชื่อพิลึกกึกกือยาวๆอะไรนั่น สุดหล่อไม่อ๊าววว!

        ม่านฟ้าส่ายหัว มันตีปีกพั่บๆไม่พอใจอีก อืม…จะว่าไปในระบบบอกว่ามันมีอุปนิสัยหลงตัวเอง ม่านฟ้าก้มมองท่าทีของมัน มันกำลังยกอกอย่างเชิดๆ ปีกของมันก็ลูบหงอนตัวเองเหมือนกับท่าทางสางผม ที่สำคัญเจ้านี่มันเป็นตัวผู้

        “สุดหล่อเหรอ? แกอยากได้ชื่อสุดหล่อใช่ไหม?”

        กระต๊าก กระต๊าก ใช่แล้วเจ้านาย เค้าชื่อสุดหล่อ ดูขนสวยๆกับอกล่ำๆของเค้าสิ!

        ม่านฟ้าเห็นเจ้าสุดหล่อยืดอกเดินโชว์ตัวโชว์ขนไปมา

        เธอเริ่มรู้สึกคิดผิด นี่ฉันเอาไก่สติไม่ดีมาเลี้ยงหรือเปล่า?

        “ห้ามขโมยของอีกนะ เข้าใจไหม? ไม่งั้นได้กลายเป็นไก่ย่างแน่ๆ”

        กระต๊าก กระต๊าก จ๊ะ สุดหล่อจะเป็นไก่ที่ดี

        ม่านฟ้าเห็นมันผงกหัว เธอก็ถอนหายใจแล้วอุ้มมันออกไปนอกห้อง

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ สมยศ และตาพวงเห็นเธออุ้มไก่ออกมาด้วย

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ถาม

        “วันนี้เราจะทำไก่กินรึ? แต่ตัวมันเล็กไปหน่อยนะ”

        เจ้าสุดหล่อได้ยินพระยาเดชาดำรงศักดิ์พูดไม่เข้าหูก็ออกอาการประท้วงทันที

        กระต๊าก กระต๊าก ห้ามเอาสุดหล่อไปกินนะ

        แถมมันเอาปีกชี้หน้าพระยาเดชาดำรงศักดิ์ด้วย

        ม่านฟ้าลูบหัวมันให้ใจเย็นๆ “เจ้านี้หนูจะเลี้ยงค่ะ มันฉลาดมากเลย มันฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วยนะคะ หนูตั้งชื่อให้มันว่าสุดหล่อค่ะ”

        ตาพวงสงสัย “ฉลาดขนาดนั้นเลยรึหนูม่าน?”

        ม่านฟ้าอุ้มมันลงพื้นแล้วพูดกับสุดหล่อ “ไหนลองเดินจากตรงนั้นมาตรงนี้ซิสุดหล่อ”

        เจ้าสุดหล่อได้รับคำสั่งก็เดินตามที่เจ้านายสั่ง มันเดินไปมาสองสามรอบเป็นการแถม ท่าทางมันเชิดๆ ดูหลงตัวเองมาก โอ้...มีหมุนตัวพร้อมโพสต์ท่าเสยหงอนปิดท้ายด้วย

        สมยศหัวเราะลั่น “ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นไก่ตลกๆแบบนี้ ผมว่าเจ้าสุดหล่อต้องติดเชื้อตลกมาจากคุณหนูม่านแน่ๆ”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์พูด “เจ้านายเป็นยังไง สัตว์เลี้ยงก็เป็นแบบนั้น”

        ตาพวงพูด  “มันฉลาดจริงๆด้วย มันฟังภาษาคนรู้เรื่องดีเกินไปแล้ว”

        ม่านฟ้าเล่า “มันคือหัวขโมยที่ช่วงนี้ชาวบ้านกำลังพูดถึงค่ะ เมื่อตอนบ่ายโมงหนูกับลุงผินไปเจอเจ้าสุดหล่อตอนมันกำลังขโมยหมูแดดเดียวอยู่พอดี หนูเลยจับมันมา เห็นว่ามันฉลาดเลยอยากเลี้ยงมันไว้”

        ตาพวงถาม “มันจะไม่ขโมยของกินในบ้านเหรอ?”

        “เอาอาหารให้มันก็ได้แล้วค่ะ หนูสั่งสอนมันแล้ว”

        “มันจะขี้ในบ้านรึเปล่า” ตาพวงกังวล

        ม่านฟ้าหันไปพูดกับสุดหล่อ “แกห้ามขี้เยี่ยวในบ้านเข้าใจไหม? ไม่งั้นโดนย่างแน่ๆ”

        สุดหล่อพยักหน้าหงึกๆ กระต๊าก กระต๊าก เข้าใจแล้ว  สุดหล่อจะขี้เวลาเข้าห้องน้ำ สุดหล่อกดชักโครกเป็นนะ!

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์แปลกใจในความฉลาดของเจ้าสุดหล่อ

        สมยศเดินมาอุ้มมันแล้วลูบหัว “มันฉลาดจริงๆขอรับ”

        ตาพวงเห็นว่าสุดหล่อมันรู้เรื่องจริงๆ เขาก็โล่งใจ ถ้าเลี้ยงในบ้านมันอาจจะสกปรกได้ ถ้ามันรู้เรื่องแบบนี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว

        “นี่เจ้าสุดหล่อ แกห้ามแอบไปกินผักผลไม้ในสวนนะ กินได้แต่หนอนและแมลงก็พอ”

        สมยศพูดกับสุดหล่อ เขารู้สึกว่าเขาต้องเข้ากับมันได้แน่ๆ เพราะมันเป็นไก่ตลก

        เจ้าสุดหล่อยอมให้สมยศอุ้มแต่โดยดี 

        “ดูท่าลุงสมยศจะชอบมันนะคะ หนูคงเป็นหมาหัวเน่าแน่ๆ”

        “พูดอะไรอย่างนั้นล่ะขอรับคุณหนู ยังไงคุณหนูก็เป็นที่หนึ่งในใจสมยศเสมอ”

        “ดีจัง ที่ลุงสมยศยังรักหนู ฮี่ๆ”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ส่ายหัวให้กับความขี้อิจฉาของหลานสาว ในบ้านนี้คนที่รักม่านฟ้าที่สุด คือตาของเธอต่างหากล่ะ ความรักของสมยศรึ จะเทียบเท่ากับเขาได้ เฮอะ!