ตอนที่ 2 หลุมดำ
สายตาของกริชเพชรมองดูเบื้องล่าง ขณะดวงจิตของตนเองเดินทางพุ่งสู่นภา เหมือนมันมีเส้นทางที่แน่นอนเขาค่อยๆ ล่องลอยเป็เส้นตรงขึ้นไป ชายหนุ่มเห็นแผนที่ประเทศไทย ห่างออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายเป็โลกทั้งใบ ปกคลุมด้วยสีฟ้า มีลวดลายสลับเขียวบางจุดเป็สีขาว ลูกกลมๆ ที่คุ้นชินค่อยๆ เล็กลงคล้ายผลส้มใบหนึ่ง สร้างความตกตะลึงให้กับกริชเพชร จนอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก
มันเท่ากับว่าโลกทั้งใบ ที่ชายหนุ่มเคยอยู่อาศัยไกลลิบมากขึ้น เขาเห็นโลกเล็กลง ทดแทนด้วยดาวทั้งเก้าดวง กำลังหมุนรอบดวงอาทิตย์ เป็ภาพสุริยจักรวาล ที่กริชเพชรเรียนมาั้แ่ชั้นประถม น้ำตาเขาแทบจะไหลริน ชายหนุ่มััถึงความเวิ้งว้าง ในห้วงอวกาศ
สายตากริชเพชร จ้องมองมันเป็ภาพสุดท้าย สุดแสนจะอาลัยอาวรณ์ โลกที่ได้เกิดมาเพียงไม่กี่ปี เขาเหน็บหนาวในหัวใจ คิดว่าดวงิญญาตนเองออกจากร่าง ล่องลอยสู่์ชั้นฟ้า หรือนรกอเวจี ไม่อาจจะรู้ได้ในตอนนี้ คิดเพียงอย่างเดียว คือตนสิ้นชีวิตอย่างกะทันหัน ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
วูบ! วูบ!!
“ไม่! ไม่! ไม่นะ”
ตกลงว่าสภาวะ ที่เขากำลังเผชิญอยู่นี้ มันเรียกว่าความตายรึ ดวงิญญาของเขา กำลังหลุดลอยออกจากร่าง มุ่งสู่วิมานฉิมพลีอย่างนั้นรึ ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อและยินยอมกับสิ่งที่เกิดขึ้น
กริชเพชรร่ำร้องแต่คำว่า ไม่ ไม่ ออกมาดังก้องไปทั่วทุกส่วนประสาท แต่มันเปล่าประโยชน์ สำหรับเขาภาพที่เห็น เป็ครั้งสุดท้าย คือดวงอาทิตย์ ที่ส่องแสงริบหรี่สุดแสนไกลโพ้น โลกที่เคยอยู่อาศัยมาั้แ่กำเนิด กลับกลายเป็ ไม่เห็นแม้แต่เสี้ยวเดียว
ชีวิตที่มีความปรารถนาอันแรงกล้า ในการผจญภัยในโลกกว้าง มันหายวับไปกับตา อายุยี่สิบห้าปีของเขา เท่ากับสูญเปล่า เมื่อเจอกับสภาพ ตกตายกะทันหันแบบนี้ เสียงที่ร่ำร้องของชายหนุ่มอย่างโหยหวน แม้ว่าไม่มีใครในจักรวาลได้ยิน เขาเลยสักคน กริชเพชรยังคง ตะเบ็งเสียงร้องจนเหนื่อยหอบ
“ง่ะ..”
กริชเพชรมีความรู้สึกผิดปกติเกิดขึ้นทันที เมื่อรู้ว่าตัวเองเหนื่อยหอบ เขาตายไปแล้วทำไม? ยังเหนื่อยหอบอยู่ หรือว่าตนยังไม่ตาย ชายหนุ่มรู้สึกสับสน ตั้งสติเบิกตามองไปรอบๆ ปรากฏว่าด้านหน้า ที่ดวงจิตของเขากำลังพุ่งตรงไป มันเป็เมฆหมอกสีดำ คร้ายพายุไซโคลน กลางห้วงอวกาศ
ครืน! ครืน!! .....
วูบๆ ๆ! วูบ! ..
มีดวงสว่างหลากสี กำลังถูกมันดึงดูด รวมทั้งตัวกริชเพชรด้วย หรือว่ามันไม่ได้ดึงดูด แต่กลับเป็ดวงจิตของเขา มุ่งตรงไปหามันเองต่างหาก ห้วงหลุมดำในอวกาศ เปิดอ้าปากกว้างใหญ่มหึมา รับลูกไฟนับแสน นับล้านดวง กลืนหายเข้าไป
วูบๆ ๆ!! วูบ!! ...
ตึก ตึก!! ตึก ตึก!!
กริชเพชรมองดูด้วยหัวใจที่ตื่นเต้น เขาไม่รู้ว่าข้างหน้า เป็แดน์หรือนรกกันแน่ แต่ช่างมันเถอะ เป็อะไรก็ช่าง ยังไงสติสัมปชัญญะของเขา ก็ยังครบถ้วนคงอยู่ แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่รึ อย่างน้อยมันก็เป็เครื่องพิสูจน์ว่า เขามีิญญาคงอยู่ ไม่ได้ดับสูญสลาย หายไปในจักรวาล
วูบๆ ๆ ๆ! ควับๆ ๆ ๆ! วูบ!!
อื้อ! อื้อ! อื้ออออ..
ชายหนุ่มกลั้นหายใจ รู้สึกตื่นเต้น เมื่อดวงจิตของเขา พุ่งผ่านเข้าไปในหลุมดำ เสียงลูกไฟทั้งมวลดังอื้ออึง ก้องเข้าไปในหูกริชเพชร เหมือนกับว่า มันกำลังแข่งขันกัน ไปที่ใดที่หนึ่ง ลูกไฟสีเขียวอ่อน วิ่งประกบคู่กับเขา เหมือนจะลอยแข่งขัน ไปที่ไหนสักแห่ง
พรึบ!!
ความมืดมิด ห่อหุ้มรอบๆกริชเพชร ฉับพลัน เหมือนชายหนุ่ม พลัดหลงเข้าสู่อุโมงค์มืดมิด แบบไม่ทันตั้งตัว
่เวลาผ่านไปช้าๆ เขารู้สึกอึดอัดใจ กับการที่พุ่งตรงไปข้างหน้า แบบไม่รู้จุดหมาย เหมือนกริชเพชร โดนขังในห้องมืด ที่ไม่สามารถ ช่วยเหลือตัวเองได้ สุดแสนทรมานอึดอัด จนแทบอยากกลั้นใจตาย จากสภาวะเช่นนี้ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
ฉับพลัน ดวงตาของชายหนุ่ม ก็เห็นแสงรำไรอยู่ด้านหน้า คล้ายแสงสุดท้ายในอุโมงค์ ดวงจิตกริชเพชร พุ่งตรงเข้าไปหามัน อย่างอัตโนมัติ เขาเริ่มมองไปรอบๆ เห็นดวงไฟหลากสี คล้ายดาวตก กระจัดกระจายลอย เข้าหาลำแสงแบบสุดเชื่องช้า มันให้ความรู้สึก รอลุ้นใจแทบขาด
“อ้า”
กริชเพชรร้องอย่างดีใจ เมื่อดวงจิตของเขา หลุดพ้นเข้าสู่ห้วงอวกาศอีกครั้ง คราวนี้ มันมีแสงสว่างริบหรี่ อยู่ด้านหน้าไกลๆ จนเขาแทบดูไม่ออก ว่ามันเป็แสงอะไร ชายหนุ่มตั้งตามองอย่างใจจดใจจ่อ เพราะว่าดวงไฟทุกดวง ที่พุ่งกระจายเหมือนดาวตก ล่องลอยไปหา ดวงสว่าง สุดท้ายมันก็เริ่มค่อยๆชัดขึ้น กริชเพชรต้องร้องดีใจ เพราะมันคือดวงอาทิตย์ อย่างไม่ต้องสงสัย
‘หรือเรา จะกลับมาเกิดใหม่ ในโลกอีกครั้ง อย่างนั้นหรอ? ’
กริชเพชรคิดในใจ พร้อมกับมีความรู้สึกยินดี หรือว่าเขายังไม่ถึงเวลาตาย เหล่าเทวดา จึงส่งเขากลับมา ยังโลกมนุษย์อีกครั้ง ดวงจิตกริชเพชร พุ่งตรงเข้าหาดวงอาทิตย์ เขาเบิกตากว้าง มันไม่ใช่สุริยจักรวาล ที่ชายหนุ่มเคยเห็น มันมีดาวเคราะห์สามดวงเท่านั้น ที่หมุนวนรอบดวงอาทิตย์ ไม่ใช่เก้าดวงอย่างที่เขาเรียนรู้มา
“ง่ะ ..”
‘ตกลงว่าตัวเรา มาที่ไหนกันแน่’
ดวงไฟ ที่พุ่งกระจายไล่ตามกันมา นับหมื่นนับแสนดวง พุ่งตรงไปที่ดาวเคราะห์สีฟ้า ดวงที่สาม ซึ่งห่างไกล จากดวงอาทิตย์มากที่สุด ดวงจิตชายหนุ่ม เดินทางมุ่งตรงไป ดาวเคราะห์ดวงนั้นเหมือนกัน
เขาเริ่มเห็นมันชัดขึ้นเรื่อยๆ ลูกกลมใหญ่สีฟ้า ปกคลุมแบ่งออกเป็ฟ้าอ่อน ที่กว้างใหญ่ถึงหนึ่งในสามส่วน และสีเขียวปกคลุมอีกหนึ่งส่วน สีแดงกลับพาดผ่านอยู่ตรงกลาง กั้นเป็ทางยาว เกือบรอบสีฟ้าและสีเขียว สีขาวสีดำ กระจายกันเป็หย่อมๆ ทั่วดาวเคราะห์ดวงนั้น
กริชเพชรรู้สึกโล่งอก เขาเข้ามาอยู่ ในชั้นบรรยากาศของโลกใบนี้แล้ว แม้นว่ามันจะดูแตกต่าง จากโลกที่จากมา แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกอุ่นใจ เขามาที่นี่ มันต้องมีจุดประสงค์แน่ๆ ตนจะมาเกิด ที่ดาวเคราะห์ดวงนี้รึ เป็คำถามที่กริชเพชรคิดขึ้นได้ตอนนี้
ดวงไฟสีเขียวอ่อน กับดวงไฟสีเหลือง ลอยขนาบไปกับเขา มันตรงเข้าไปที่ผิวพื้นโลก ใบนั้นด้วยกัน
“คุณพระช่วย ”
กริชเพชรเผลอร้องออกมา อย่างใ บนพื้นพิภพ หลากหลายไปด้วย สัตว์ประหลาดมากมาย บางตัวใหญ่โต เหมือนตึกเจ็ดชั้นบางตัวก็เล็กกระจ้อยร่อย เทียบเท่ากับจิ้งหรีดตัวหนึ่ง
91
