วันหยุดของเชนไดแต่เป็วันทำงานของเหล่าไอดอลอย่างมินามิและซากุระที่นั่งแต่งตัวอยู่ในห้องรับรองของสตูดิโอหนึ่ง มินามิแต่งคอสเพลย์หญิงในชุดกิโมโนวิกผมมัดครึ่งหัวสีดำเดินโพสท่าสวยถ่ายรูปทุกมุมห้อง ซากุระสวมวิกดำยาวหน้าม้าในชุดนักเรียนสีดำขยับวิกเหล่มองคนสวยด้านหลังที่แอบถ่ายหลังเธอ
“อามาโนะไม่มาหรอ”
“มีออกงานกับนิบบอน คู่นี้แฟนคลับก็เชียร์กันอยู่นะ”
“อืม อยากคู่กับนิบบอนบ้างแล้วสิ พ่อหนุ่มคมเข้มขวัญใจชาย”
“อ้าวแล้วชองโกวละ เห็นว่ากำลังหาเวลามาถ่ายกับเธอ”
“แหม ชองโกวนะของฉันแบบตายตัว ใครก็แย่งไม่ได้ ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ซากุระลุกขึ้นหวีวิกมองกระจกฉีกยิ้มให้มินามิที่พยักหน้ารับอัปรูปโหลดต่อ ซากุระปิดประตูเดินออกมานอกห้องมองซ้ายมองขวาเดินวนหาห้องน้ำก่อนจะหยุดกะทันหันเมื่อเห็นอีกหนึ่งสตูดิโอกำลังถ่ายนางแบบหน้าใสหุ่นดีในชุดว่ายน้ำผมสีทอง ซากุระโผล่หน้าเข้าไปดูจนเกือบเต็มตัวจนเหลือบเห็นผู้ชายที่ยืนพิงผนังด้านหลังถอนหายใจก้มหน้าห่างจากเธอไม่มาก เธอรีบมุดหน้าหลบถอยกลับไปยืนนิ่งคิด
“เคลวิน ประธานเชนไดมาทำอะไร หรือว่า...หืมมมม” ซากุระหันกลับไปยื่นหน้าดูเพื่อจะจับผิดอีกครั้งแต่ทว่า…
ผางงงง
เธอเบิกตาโตผงะถอยหลังเมื่อเจอเคลวินยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้าเธอที่ดูใเหงื่อแตก ซากุระกะพริบตาถี่ขยับวิกกลบเกลื่อน
“คือ...ห้องน้ำอยู่ตรงไหนคะ” ด้วยความเนียนถามพร้อมส่งยิ้มให้
“ซากุระ นักคอสเพลย์อันดับหนึ่ง” เคลวินเอ่ยขึ้นพร้อมมองจ้องเธอจนแทบจะกลืนทั้งตัว เธอเลิกคิ้วมองหน้าเหลอหลาทำเนียนนิ่งไม่รู้จัก
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ว่าแต่ห้องน้ำ”
“เคล...ลลล นึกว่าหายไปไหน พาไปเปลี่ยนชุดหน่อยสิ หิวแล้วด้วยเหนื่อยจังเลย” สาวสวยหุ่นดีสวมผ้าคลุมเข้ามาเรียกเคลวินอย่างขัดจังหวะพลางกอดแขนเขาความสูงของเธอเกือบเท่าเคลวินนับว่าสูงไม่น้อย
“อืม" เคลวินตอบรับเดินผ่านหน้าซากุระไปกับสาวสวยอย่างหวานชื่น ซากุระมองตามด้วยความค้างแล้วยกมือลูบคางก่อนนึกขึ้นได้บิดตัวไปมาวิ่งหาห้องน้ำต่อ
เช้าวันใหม่ที่เชนไดั้แ่ซากุระเดินเข้ามาทุกคนก็มองเหยียดซุบซิบมากกว่าเดิมไม่ว่าจะเดินไปทางไหนมีแต่สายตาดูถูกอยู่ตลอดยิ่งเดินเข้าห้องยิ่งหาที่ยืนยากต้องก้มหน้าหลบสายตานานัปการ เธอนั่งลงตรงที่ประจำก่อนจะมีกระเป๋านักเรียนเหวี่ยงผ่านหัวหลายคนจนต้องก้มหลบไปเป็แถบๆ เนเนะกับไอเดินเข้ามาหาซากุระด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
ฟิ้ววว
ซากุระผวาติดเก้าอี้เบิกตาโตทิ้งระยะจากบุคคลที่วิ่งมาไวปานแสง ยูมิเท้าโต๊ะยื่นหน้าเข้ามามองตาปริบๆ ตรงหน้าซากุระ
“รุ่นพี่เป็แฟนกับรุ่นพี่ประธานหรือคะ”
“หา...าาา อะไรนะ!! ” คำถามยูมิทำซากุระผวาเกือบหงายท้องล้มตึง
“ข่าวลือกันทั่วเชนไดแล้วว่าเธอกับประธานเป็แฟนกัน” เนเนะผลักหน้ายูมิออกฉีกยิ้มกว้างอย่างชอบใจ
“มะ ไม่จริงน่า ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ม่ายยยยย” ซากุระส่ายหน้าไปมาลุกพรวดแหกปากลั่นวิ่งออกนอกห้อง
“อะไรกันเนี้ยข่าวนี้ โอ๊ย จะบ้าตาย ทำไงดี อะไรกันหนักหนาโรงเรียนนี้” ซากุระเดินบ่นหัวเสียลงบันไดก่อนหยุดกึกประชันหน้ากับแก๊งกรรมการที่กำลังเดินขึ้นเรียนอย่างครบทีม ซากุระขมวดคิ้วจ้องหน้าเคลวินที่ขยับปลอกแขนสีแดงแล้วมองหน้าเธอกลับ
“เจอตัวจนได้สาวที่เป็ข่าวกับเคลคุง อรุณสวัสดิ์จ๊ะ” โรสทักทายด้วยรอยยิ้มที่มาพร้อมกลิ่นกุหลาบหอมฉุย ซากุระอ้าปากค้างเกาหัวงงก่อนจะชี้หน้าเคลวิน
“ประธานรู้ใช่ไหมว่าเราสองคนเป็ข่าวกันอยู่ จะไม่ทำอะไรสักอย่างเลยหรือไง”
“ข่าวอะไร ฉันเคยสนใจด้วยหรือไง ก็ดีเหมือนกันจะได้มีคนจับผิดเธอเพิ่มมากขึ้น จากความลับที่ปิดอยู่มันจะต้องถูกเปิดออก เธอจะอยู่ที่นี่ยังไงนะ” เคลวินแสยะยิ้มร้ายเอามือลูบคาง
“เล่นแบบนี้เลยหรอ” ซากุระกำหมัดแน่น
“ฉันเสียหายนะแต่ก็ช่างเถอะถ้าแลกกับการได้รู้ความลับอะไรบางอย่าง”
“ร้ายกาจที่สุดเลย! ฉันไปทำอะไรให้พวกนายทำไมต้องมาแกล้งฉันแบบนี้ด้วย! ” ซากุระตวาดลั่นวิ่งกระแทกชนเคลวินจนเซถอยหลังตามแรง เธอวิ่งมาหลบข้างโรงเรียนแล้วะโปีนรั้วออกไปทันที พวกกรรมการวิ่งตามมาแต่ไม่ทัน เคลวินกำหมัดแน่นจับกำแพงโรงเรียน
“ท่าจะยุ่งแล้วสิ” เรย์กะบอกส่งท้ายพร้อมมองหน้าเคลวินที่ขมวดคิ้วกัดฟันกำหมัดไม่พูดไม่จา โรสกอดแขนเจมิกส์ โชมองหน้ากับแฮมเมอร์ผ่อนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
ซากุระเดินคอตกออกจากสถานีไฟฟ้าเดินผ่านร้านราเมงแล้วหยุดถอนหายใจเดินแยกไปอีกทาง บ้านปลูกแบบชนบทติดๆ กันอยู่กับความเก่าแก่ที่คงทน เธอผลักประตูไม้เก่าๆ เดินเข้าไปที่สวนหน้าบ้านร่มรื่นโล่งตามีหินอ่อนวางเรียงเป็ช่องทางเดิน
ฉึบ!!
ซากุระชะงักมองตาปริบๆ ด้วยความอึ้งเมื่อลูกธนูผ่านหน้าเธอแบบเฉียดฉิวไปปักลงที่ต้นไม้อย่างแม่นยำตรงกลางเป้าที่แขวนไว้
“อยากตายหรือไง! ” เสียงดุสบถลั่นจากปากชายวัยกลางคนก่อนตัวจะเดินสวมชุดฮากามะโยนคันธนูให้ลูกน้อง
“พ่อ” ซากุระเงยหน้ามองชายวัยกลางคน
“ลูกสาวบ้านนี้ต้องสวยกว่านี้สิ ขี้เหร่งอแงแบบนี้ไม่มีทางมีแน่ๆ มีเื่อะไร ถ้าไม่ทุกข์ใจไม่กลับใช่ไหม” ชายวัยกลางคนไว้เคราเล็กน้อยคมเข้มดูภูมิฐานจับหัวซากุระเบาๆ ด้วยความดีใจที่นานๆ จะเจอลูกสาว
“พ่อ...ลูกเหนื่อย เหนื่อยจริงๆ ”
“หืม…” ชายวัยกลางคนโอบกอดซากุระพลางตบหลังเบาๆ
ตกเย็นหลังจากที่ซากุระพักเหนื่อยนอนหลับไปหนึ่งตื่นสวมชุดยูคาตะสีดำมัดผมรวมๆ ไว้ด้านหลังเลื่อนประตูเปิดออกก่อนปิดพร้อมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วฉีกยิ้ม
“จะพูดกับใครนะ ไม่มีคนชื่อนี้เพิ่งเก็บมือถือมาได้ ไม่ได้ขโมยมันหล่นอยู่หน้าบ้าน ไม่รู้จักด้วยคนชื่อนี้ โทรศัพท์ใคร! ” หนุ่มมาดเข้มหน้าดุมองมือถือก่อนดูรูปหน้าจอพลางหยุดอยู่ตรงหน้าซากุระมองหน้าเธอช้าๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเทียบหน้าเหมือนกันอย่างกับดึงออกมาจากมือถือ
“เธอทำมือถือตก มีผู้ชายโทรมา” หนุ่มมาดเข้มอยู่ในชุดสีขาวผ้ากันเปื้อนผูกเอวผูกผ้าคาดหัวเ้าของร้านราเมนยื่นมือถือให้ซากุระที่รับด้วยความงุนงงมองหนุ่มมาดเข้มเดินผ่านหน้าตาเฉยก่อนหยุดชะงักก้าวถอยหลังกลับมา
“ซากุระ…”
“ใช่”
“น้องสาวฉันนี่” หนุ่มมาดเข้มเบิกตาโตอึ้งมองหน้าซากุระ
“ใช่”
“มาั้แ่เมื่อไหร่ไม่เห็นไปหาพี่ที่ร้านเลย”
“ไม่เอาหรอกเบื่อคนพลุกพล่าน”
“เฮ้ยยย! คนนะไม่ใช่หมาสาดน้ำไล่แบบนี้ เดี๋ยวฆ่าทิ้งซะหรอก” ชายหนุ่มหน้านิ่งที่ถอดแบบมาจากชายคนแรกแต่ก้าวร้าวผิดจากชุดที่สวมอยู่กางเกงสีดำเสื้อเชิ้ตผูกเนกไทอย่างเรียบร้อยในมือถือซองเอกสารเดินเข้ามาริมระเบียงที่ตัวบ้านตัวเปียกโชกก่อนหยุดเงยหน้ามองชายหญิงสองคนที่ยืนขวางอยู่
“พ่อให้แกไปหางานทำไม่ใช่ให้ไปเล่นน้ำ”
“พูดมากน่า ก็เพราะไปหางานไงสภาพเลยเป็แบบนี้ บริษัทเฮงซวยแล้วยัยเนี้ยใคร หน้าตาคุ้นๆ หน้าตาเหมือนน้องสาวฉันเลย หญิงแกหรอ”
“จะบ้าหรือไงแหกตาดูดีๆ ฉันไม่น่าเป็แฝดแกเลยไม่ฉลาด” หนุ่มมาดเข้มดึงแก้มซากุระยืดไปมาจนเธอเหล่มองพี่ชายฝาแฝดที่ตีกันด้วยคำพูด หนุ่มหน้านิ่งยื่นหน้าเข้าไปจ้องซากุระก่อนจะอ้าปากค้างชะงักใ
“น้องสาวฉันนี่”
“คำเดียวกันเลยเนอะเป็แฝดไม่เหมือนกันเลยสักนิด” ซากุระดึงมือชายมาดเข้มออกมองพี่ชายสองคน
“เฮ้ย เธอเห็นสภาพทุเรศของพี่ไม่ได้นะ เดี๋ยวมา” หนุ่มหน้านิ่งร้องลั่นเดินผ่านซากุระตรงไปเข้าห้องตัวเองทันที ซากุระผ่อนลมหายใจมองหน้าหนุ่มมาดเข้มที่ตบไหล่เธอเบาๆ แล้วพาเดินตีคู่กันไป
“กลับมาทานอาหารเป็ครอบครัวบ้างก็ไม่เลวนะ”
“อืม” ซากุระพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มมองแผ่นหลังพี่ชายก่อนจะเดินวนรอบบ้านสูดกลิ่นอายธรรมชาติด้วยรอยยิ้มเอามือไขว้หลัง
นานทีตระกูลใหญ่จะรวมตัวกันครบแม่ผู้เพียบพร้อมทางงานบ้านลงมือทำอาหารต้นตำรับเพื่อต้อนรับลูกสาวคนเล็ก ทุกคนมารวมตัวอยู่ในห้องโถงนั่งมองอาหารที่ถูกวางไว้บนโต๊ะน้ำชาคนละโต๊ะโดยนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งสวมชุดพื้นเมืองยูคาตะกับฮามากะและกิโมโน ซากุระนั่งอยู่ข้างผู้เป็พ่อเ้าของบ้านที่อยู่ตรงหัวโต๊ะ ผู้เป็แม่นั่งตรงข้ามลูกสาวส่วนลูกชายทั้งสองนั่งคนละฝั่ง ซากุระหยิบมาช้อนมาตักซุปสาหร่ายเข้าปาก
“ทานเยอะๆ นะลูกรัก แม่คิดถึงลูกจัง” ผู้เป็แม่มัดมวยผมส่งยิ้มซับน้ำตาอย่างดีใจ
“ลูกคิดถึงครอบครัวเสมอไม่เคยลืม ่นี้ค่อนข้างยุ่งนะคะ”
“พักผ่อนบ้างก็ดี ระวังแก่เร็ว” ผู้เป็พ่อเอาตะเกียบชี้ไปทางหางตาตนเองที่เป็ริ้วรอยตีนกาอย่างขบขัน
“เข้าไปดูที่ห้องแม่หรือยัง นิตยสาร อัลบั้มงานรูปน้องสาวกองจนถล่มทะลักออกมานอกห้องแล้ว พี่ว่าจะขยายทำโกดังให้สักหน่อย” หนุ่มมาดเข้มพูดพร้อมทำท่าทางประกอบ
“ลูกรักสุดโปรดคนดังเป็ธรรมดาที่เห่อกันบ้าง ทำอย่างกับนายไม่เคยเอารูปน้องไปโปรโมทร้านงั้นแหละ” หนุ่มมาดนิ่งเคี้ยวข้าวแย้งขึ้นก่อนโดนตะเกียบลอยละลิ่วเข้ากลางหน้าผากอย่างแม่นยำ
“พูดมาก มันเป็กลยุทธ์ไอ้ซื่อบื้อ” หนุ่มมาดเข้มมองเขม็งรับตะเกียบที่ถูกปากลับสร้างความคึกคักให้กับอาหารมื้อนี้
ครืดดดด ครืดดด
ประตูเลื่อนเปิดสามระดับอย่างมีมารยาทตามธรรมเนียมเก่าแก่ แม่บ้านวัยชราโค้งคำนับให้คนด้านในที่หยุดนิ่งถือตะเกียบค้างมองเป็ตาเดียว
“ขออนุญาตนายท่านมีแขกมาขอพบคุณหนูค่ะ”
“คุณหนูมีตั้งสามคน คุณคนไหนเล่า เอ้า เข้ามาๆ เตรียมโต๊ะมาเพิ่มด้วย” ชายเ้าของบ้านออกคำสั่งอย่างไม่ใส่ใจมองแม่บ้านหลีกทางให้แขกผู้สูงยาวเข่าดีก้มโค้งคำนับทักทาย ซากุระตาค้างทำช้อนหลุดมือ
“ขอเสียมารยาททานมื้อเย็นกับผู้าุโ”
“ชองโกว!!! มาตามกันหรือจ๊ะ เชิญจ้ะ” ผู้เป็แม่ลุกขึ้นจับมือแขกคนสำคัญมานั่งแทนที่ลูกชายผู้แสนมาดนิ่งที่มองเหลอหลากระเถิบออกด้วยความอึ้ง
“แม่รู้จักชองโกวด้วยหรือคะ”
“ก็แม่เป็แฟนตัวยงของลูกรักนี่จ้ะ เื่แค่นี้ไม่รู้ได้อย่างไร ตามสบายเลยจ้ะ” หญิงวัยกลางคนจับแขนชองโกวก่อนมองอาหารยกมาวางตรงหน้าชองโกวแล้วกลับไปนั่งที่เดิม ชองโกวยิ้มรับด้วยความเคอะเขินไม่คุ้นชินก่อนมองตาปริบเมื่อหนุ่มฝาแฝดสองคนกินข้าวไปจ้องจับผิดไป
“มาได้ไง” ซากุระขยับเข้าไปใกล้ชองโกวทีละนิดแล้วเอียงตัวกระซิบถาม
“มินามิให้มาช่วยพาซากุระกลับไปนะ คิดว่าถ้าฉันอยู่กับซากุระ ซากุระจะสบายใจและยอมกลับไปแน่นอน ขอรบกวนผู้าุโพักที่นี่สักคืน” ชองโกวตอบซากุระก่อนขออนุญาตทั้งห้องด้วยรอยยิ้ม
“หลายคืนก็ได้ อบอุ่นดี” ชายวัยกลางคนยิ้มกริ่มมองหน้าซากุระที่หัวเราะชอบใจยิ้มเขินมองหน้าชองโกวที่เอียงมองเธอก่อนจะผวาเมื่อเจอสายตาจับผิดของฝาแฝด
หลังอาหารเย็นผ่านไปซากุระพาชองโกวเดินดูรอบบ้านแล้วพาเข้ามาในห้องของเธอโดยมีพี่ชายฝาแฝดสองคนเดินตามไม่ห่างกายยืนพิงประตูกอดอกก่อนถูกดันตัวออกมานอกห้อง ซากุระเลื่อนประตูปิดทันที สองหนุ่มแฝดรีบถลาเข้ามาเอาหูแนบประตูฟัง
“นอนห้องรับรองก็ได้นะ” ชองโกวนั่งอยู่บนที่นอนที่ปูกับพื้นมองซากุระปูอีกผืนแล้วดันติดกันพร้อมเสียงหัวเราะ
“ไม่ได้หรอกได้แอ้มสาวเท่ของสาวๆ ทั้งที” ซากุระอมยิ้มวางหมอนลงมองหน้าชองโกวที่หัวเราะชอบใจ
“ถ่ายรูปกันไหม น้อยครั้งจะได้บรรยากาศแบบนี้ มินามิจะได้หายห่วงเพราะเราอยู่ด้วยกัน”
“แฟนคลับคลั่งตายแน่” ซากุระฉีกยิ้มนั่งลงข้างชองโกวโพสท่าแบบสนิทชิดเชื้อเอาคางเกยไหล่กอดกันงานนี้ซากุระทุ่มสุดตัวจนชองโกวอดหัวเราะชอบใจท่าแทะโลมของสาวคนนี้ไม่ได้
“เจาะรูดูได้ไหม” หนุ่มมาดเข้มพยายามแนบหูฟังขมวดคิ้วไม่พอใจ
“สองคนนี้ยังไงกันแน่ สรุปฉันจะได้น้องสะใภ้ใช่ไหม จะบ้า” หนุ่มหน้านิ่งผงะกุมหัวส่ายหน้า
หมับ!
ทั้งคู่สะดุ้งเฮือกมองหน้ากันก่อนมองด้านหลังช้าๆแล้วเบิกตาโต ชายวัยกลางคนเท้าเอวหรี่ตามองยื่นมือดึงคอเสื้อลูกชายสองคนออกห่างจากประตู
“มายุ่งวุ่นวายอะไรกับน้อง”
“พ่อ...ปฏิวัติเลย พ่อจะมีลูกสะใภ้เพิ่มนะ มันผิดมันไม่ได้เด็ดขาด” หนุ่มหน้านิ่งโวยวาย
“มีน้องเขยเป็ผู้หญิงจะเรียกยังไงละ” หนุ่มมาดเข้มเกาหัวไปมา
“แล้วพวกแกไปยุ่งอะไรกับน้อง หรือว่าน้องหาได้ดูดีกว่าพวกแก โตแล้วมีกันหรือยัง จะเขยหรือสะใภ้ก็ดังทั้งนั้น น่าภูมิใจจะตายไป”
“พ่อ! ” สองแฝดประสานเสียง
“แม่ชอบชองโกวนะน่ารัก สองคนดูเหมาะสมดี” ผู้เป็แม่โผล่มาทางด้านหลังปรบมือชอบใจฉีกยิ้ม
“แม่!! ”
“ใช่ที่รักอีกไม่นานคงมีงานใหญ่” ชายวัยกลางคนผลักหัวลูกชายออกเดินโอบเอวผู้เป็ภรรยาที่ยิ้มกริ่มออกไป
“เฮ้ยยยย ไม่ได้นะ ทำใจไม่ได้อะ” หนุ่มหน้านิ่งโวยวายดิ้นงอแง
“แล้วจะเรียกยังไง น้องเขยหรือน้องสะใภ้ อยากจะบ้า” หนุ่มมาดเข้มกอดอกขมวดคิ้วเอามือลูบคาง
ครืดดด
ซากุระเปิดประตูออกกว้างยืนมองตาปริบๆ มองทุกคนที่ผงะใมองชองโกวยืนอยู่ด้านหลังในชุดฮากามะทำให้หญิงวัยกลางคนยิ่งเป็ปลื้มไปใหญ่แต่ดูเหมือนสองแฝดจะไม่ชอบใจหงายท้องตึงด้วยความช็อคซากุระหัวเราะชอบใจหันไปคล้องแขนควงชองโกวแล้วอมยิ้มซบแขนแหย่พี่ชายทั้งสอง
หลังจากหายไปสองวันทำสมองผ่อนคลายจนลืมเื่ราวในเชนได ซากุระเดินเข้าโรงเรียนใส่ถุงเท้ายาวข้างสั้นข้างตามระเบียบของเธอพอๆ กับทรงผมก้าวเท้าเดินช้าๆ สายตามองไปทางทุกคนที่เห็นเธอแล้วหันไปซุบซิบนินทาเหมือนเดิม
“ที่นี่ไม่ใช่ชีวิตฉันจริงๆ สักหน่อยสนใจทำไม”
ปึก! ว้ายย
ซากุระหน้าคะมำร้องเสียงหลงอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อมีคนมากระทุ้งแขนเธอทีเผลอ มินามิยิ้มแป้นกับอามาโนะที่โชว์รูปหวานของคนสองคนในห้องยอดถูกใจทะลุเป้า
“ตกลงยังไงเนี้ยคุณซากุระ” มินามิกระดิกนิ้วแซว
“ก็นายวางแผนนักไม่ใช่หรอ ขอบใจนะ สุขใจมากมาย” ซากุระจับแก้มเขินหมุนไปมา
“กระแสดังกลบคู่อื่นเลยค่ะ ตอนนี้แฟนคลับเริ่มเฮลั่นลุ้นตัวโกร่งเลยจิ้นกันทั้งนอกและใน น่ารักจัง” อามาโนะจับแก้มเขินแทน
“ต้องขอบใจมินามิ พ่อจอมวางแผน” ซากุระบีบแก้มมินามิส่ายไปส่ายมาจนมีคนเดินเข้ามาขัดจังหวะ ซากุระปล่อยมือออกมองแฮมเมอร์ยืนเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อวอร์ม
“ขอเชิญเด็กใหม่ปีสามห้องดีมาที่ห้องกรรมการ สาเหตุขาดเรียนโดยไม่มีใบลาและโดดเรียนกะทันหัน”
“น่าเบื่อชะมัด เริ่มเกลียดที่นี่เหมือนที่หัวหน้าห้องบอกแล้วสิ” ซากุระกอดอกจ้องหน้าแฮมเมอร์อย่างจำใจเดินแยกไปที่ห้องกรรมการ แฮมเมอร์ฉีกยิ้มส่งให้มินามิกับอามาโนะที่มองตามแผ่นหลังเขาออกไป
ผลัก!
ซากุระผลักประตูอย่างแรงแทบจะใช้เท้าถีบด้วยซ้ำทุกคนที่นั่งอยู่ด้านในกำลังประชุมกันอยู่ถึงกับมองตาปริบๆ มาทางซากุระ แฮมเมอร์ปิดประตูไล่หลัง ซากุระยืนอยู่ตรงกลางกอดอกก้มหน้าเขี่ยเท้าเล่น
“เธอหายไปไหนมา” คำถามแรกจากเคลวินฟังดูขุ่นเคืองใจ
“ไปไหนก็ได้ชีวิตฉัน ยุ่งอะไรด้วย”
“ฉันโทรเข้าเบอร์เธอมีผู้ชายรับสาย” เสียงเคลวินเริ่มทุ่มหนักขึ้นวางมือบนโต๊ะพิงเก้าอี้สอบสวนคนตรงหน้า
“อ้อ สงสัยจะเป็แฟนฉันรับสาย ทำไงได้คนสวยนี่นะ ฉันสวยจนต้องตกเป็ข่าวกับประธานไง จะว่าไปมีข่าวกับประธานก็ดีเหมือนกันนะได้ควงคนหล่อระดับแนวหน้าผู้หญิงจะได้อิจฉา แหมโชคดีจัง ตามฉันมากๆ ระวังจะตกหลุมรักคนขี้เหร่อย่างฉันนะ” ซากุระเดินไปเท้าโต๊ะจ้องหน้าเคลวินแล้วกระตุกยิ้ม เขาลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับเธอ
“เธอต่างหากที่จะตกหลุมรักฉัน ยังไงฉันก็ต้องรู้ความจริงให้ได้”
“คงไม่เป็แบบนั้นหรอกประธาน ฉันไม่แย่งของใครแต่ถ้าข่าวยังไม่หยุดละก็ฉันอาจควงประธานไปเรื่อยๆ จนแฟนตัวจริงของประธานอกหักก็ได้นะ”
“ใครแฟนฉัน”
“คิดเอาสิเก่งนักไม่ใช่หรือไง เอาเวลาไปใส่ใจแฟนดีกว่ามาจับผิดฉันจะดีกว่านะประธานที่รัก มีเื่แค่นี้ใช่ไหมจะหักคะแนนหรือจะทำโทษอะไรก็เชิญ ฉันรับได้หมดเพราะสิ่งที่ฉันได้มามันคุ้มค่ายิ่งกว่าอะไรเสียอีก โฮ่ะ โฮ่ะ โฮ่ะ” ซากุระเอามือปิดปากหัวเราะอย่างร้ายกาจสะใจเหล่มองเคลวินที่ขมวดคิ้วไม่ชอบใจ
“ดีงั้นทำความสะอาดโรงยิมหลังเลิกเรียน”
“แค่นี้หรอ ง่ายจะตาย ไม่มีอะไรแล้วไปนะ เสียเวลาเรียน” ซากุระยักไหล่เชิดเดินออกจากห้องด้วยสายตามุ่งมั่นแสยะยิ้มร้ายก่อนจะก้าวเดินช้าๆ แล้วถอนหายใจฟืดใหญ่เท้าเอวหันขวับจ้องเขม็งไปยังห้องกรรมการ
“ไอ้ประธานบ้า โรงยิมใหญ่จะตายฉันเป็นักคอสนะไม่ใช่แม่บ้านจะบ้าตาย” ซากุระกำหมัดบ่นพึมพำขึ้นห้องเรียน
ย้อนกลับมาห้องกรรมการอีกครั้ง เคลวินขมวดคิ้วยุ่งยืนให้โรสติดปลอกแขนให้ เจมิกส์เลื่อนมือถือโชว์ภาพบางอย่างตรงหน้าเคลวิน
“ข่าวใหม่ล่าสุดจากวงการเมื่อสองวันที่แล้วฮือฮาลั่นเพจ แฟนคลับปลื้มที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันจริงๆ ”
“พอปะติดปะต่อได้แล้วแต่ที่รับสายเสียงผู้ชายนี่” โชเท้าคางพูดลอยๆ
“วงการข่าวเสแสร้งกันได้หมด จริงหรือหลอกใครจะแยกแยะออก” เคลวินกอดอกไม่ใส่ใจ
“แต่รูปภาพนั้นห้องส่วนตัวเชียวนะ ชุดที่สวมใส่น่าจะเป็ประจำตระกูล ดูจากของตกแต่งห้องน่าจะเป็ตระกูลเก่า ถ้าจะบอกจัดฉากคงไม่ใช่แน่นอน” เรย์กะวิเคราะห์ขยับแว่นลุกขึ้นทำให้ทุกคนคิดตามเคลวินกอดอกกำหมัดแน่นนิ่งฟัง
“นายเองก็รู้ดีกว่าใครไม่ใช่เหรอเคลเพราะปู่ของนายก็เป็ตระกูลเก่าแก่เหมือนกัน” เรย์กะเหล่มองเคลวินที่ผละตัวออกจากโต๊ะเดินขึ้นหน้า
“งั้นก็วัดกันใครจะได้หัวใจเธอ”
“งานนี้ไม่รู้ว่าใครจะได้แต่ที่รู้ๆ หัวใจนายอยู่ที่เธอแล้วต่างหาก” โชลุกขึ้นแทรกมองเคลวินที่หยุดค้างจับลูกบิดประตูเหลียวมองด้านหลังก่อนก้มหน้ายิ้มมุมปาก
“งั้นหรอ ฉลาดจังนะพวกกรรมการนักเรียน” เคลวินเปิดประตูเดินออกไป โรสอมยิ้มส่ายหน้าไปมาควงเจมิกส์กับโชเดินไปด้วยกัน แฮมเมอร์กอดคอเรย์กะปิดประตูห้องอย่างอารมณ์ดี
4K
![Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588765165_46329432.webp)
![ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832529_74668106.webp)
