แสงไฟสว่างเจิดภายในคฤหาสน์แตกต่างจากความมืดสลัวนอกบ้านโดยสิ้นเชิงเสียงส้นรองเท้าของวารินกระทบพื้นหินอ่อนเป็จังหวะเร่งร้อนราวกับหัวใจที่เต้นถี่จนแทบทะลุอกพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นมองพร้อมคำถามเรียบง่าย
“กลับมาค่ำเชียวนะลูก ไปไหนมา” น้ำเสียงอบอุ่นกลับกลายเป็คมมีดที่บาดลึกวารินสะดุ้งเล็กน้อย แต่พยายามยกยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไป “ก็ไปช็อปปิ้งค่ะเพลินไปหน่อย เลยลืมเวลา”
ทั้งที่คำพูดฟังดูธรรมดาแต่ความตะกุกตะกักในน้ำเสียงกลับชัดเกินจะซ่อนพ่อแม่มองหน้ากันแวบหนึ่งเหมือนจับสังเกตได้ ทว่าก่อนที่ใครจะถามต่อร่างเล็กก็รีบก้าวฉับขึ้นบันไดโดยไม่หันกลับไป
ทันทีที่ปิดประตูห้องนอนวารินทิ้งตัวพิงบานประตู หัวใจยังเต้นรัว ความร้อนรุ่มแล่นพล่านในอกไม่ยอมมอดดับแม้จะพยายามไล่มันออกด้วยการถอดเสื้อผ้าโยนลงตะกร้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
สายน้ำเย็นไหลผ่านผิวกายขาวแต่แทนที่จะดับไฟที่ลุกโชนกลับทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่แล่นกลับมาในหัวชัดเจนเสียงทุ้มต่ำของโดมที่กระซิบชิดหู ภาพร่างแกร่งที่บดทับลงมาและที่สำคัญ…ััแข็งกร้าวที่เธอเผลอโหยหาทุกครั้งที่นึกถึง
“บ้าเอ๊ย…ฉันปล่อยให้นายทำแบบนั้นได้ยังไง” วารินพึมพำกับตัวเองขณะที่มือเล็กถูสบู่แรงกว่าปกติราวกับอยากจะล้างคราบต้องห้ามออกจากร่างกายให้หมดแต่ยิ่งถูเท่าไร ภาพความร้อนรุ่มกลับยิ่งชัดเจน
เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจภาพที่โดมกระซิบเสียงพร่าพร้อมขยับเข้าลึกในร่างทำให้เธอสะท้านเฮือกแม้แต่ในตอนนี้ “ฮึ่ย…ฉันต้องเกลียดสิเกลียดที่นายกล้ามาทำกับฉันแบบนั้น” ถ้อยคำรังเกียจดังแ่ในห้องอาบน้ำ
ทว่าขาที่สั่นระริกกลับเป็หลักฐานว่าใจและกายเธอไม่ได้สอดคล้องกับปากเลยแม้แต่น้อยความอุ่นแข็งกร้าวที่เพิ่งััยังคงติดตรึงในความทรงจำ จนวารินเผลอเม้มปากแน่นมือที่ถูสบู่ไล้ไปบนต้นขาสั่นคลอน
ความขัดแย้งกัดกินหัวใจเธอทั้งสาปแช่งทั้งโหยหา ร่างกายยังคงร้องเรียกหาสิ่งเดียวที่เธอควรจะรังเกียจแต่กลับแอบอยากััมันอีกครั้งความรู้สึกนั้นราวกับบ่วงพันธนาการที่ไม่มีวันหลุดพ้น
“ทำไม…แค่คิดถึงควยของนาย ฉันถึง…” เธอสบถเสียงพร่าก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้นอย่างร้อนรน หัวใจเต้นแรงไม่หยุดสายน้ำเย็นไหลผ่านร่างแต่ไม่อาจดับความร้อนที่สุมอยู่ภายในได้เลย
หลังอาบน้ำเสร็จวารินทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ผมเปียกแนบแก้มเธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างทั้งที่ร้อนจนเหงื่อยังผุดซึมความเหนื่อยล้าที่ควรพาให้หลับกลับกลายเป็ความกระสับกระส่ายไม่หยุด
เธอพลิกตัวไปมาเหมือนหาท่าที่สบายแต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพร่างกายแกร่งของโดมกลับผุดขึ้นชัดเจน เสียงหอบต่ำเสียงคำพูดหยาบคายที่ย้ำอยู่ข้างหูยังดังก้องไม่เลือนหายหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก
“ฮึ่ย…ทำไมฉันต้องคิดถึงด้วย” เธอสบถเสียงสั่นพยายามซุกหน้าลงกับหมอนหวังไล่ภาพเ่าั้ออกไป แต่กลับยิ่งชัดเจนยิ่งกว่าเดิมร่างกายร้อนวูบขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเผลอยกมือแตะผิวกายตัวเองเบา ๆ
ปลายนิ้วไล้ผ่านหน้าท้องแ่เบาในความมืดสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว แต่แทนที่จะหยุด กลับยิ่งกดแรงลงกว่าเดิมเสียงลมหายใจเธอถี่รัวขึ้นทุกครั้งที่มือเล็กขยับความว่างเปล่าในอกถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่เกินห้าม
“ไม่นะ…ฉันต้องหยุด…หยุดสิวาริน…” เสียงพร่าหลุดออกมาแต่ร่างกายกลับสั่นระริก ปลายนิ้วยังคงเคลื่อนอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป
วารินกัดริมฝีปากแน่นร่างกายร้อนผ่าวเหมือนถูกพันธนาการด้วยไฟที่มองไม่เห็น เธอพยายามบังคับมือให้หยุดแต่กลับยิ่งเคลื่อนไหวแรงขึ้นทุกครั้งที่คิดถึงััของโดมยิ่งต่อต้านก็ยิ่งจมลึกลงไปในความปรารถนาที่ไม่อยากยอมรับ
“บ้าเอ๊ย…ฉันเกลียดนายจริง ๆ” เธอสบถเสียงพร่าแต่หยดน้ำตาที่คลอออกมากลับไม่ใช่เพียงเพราะความโกรธหากแต่เต็มไปด้วยความอับอายที่ร่างกายยังเรียกร้องหาเขาแม้ในยามลำพัง
ปลายนิ้วที่ไล้ััผิวกายสั่นระริกร่างเล็กเกร็งสะท้านทุกครั้งที่หลับตาภาพเหตุการณ์ในลานจอดรถผุดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงหยาบพร่าที่เคยกระซิบใกล้หูกลายเป็แรงขับดันให้เธอหยุดไม่ได้
“อ๊ะ…ไม่นะ…ฉันต้องไม่เป็แบบนี้…” เธอพึมพำทั้งที่หอบหายใจแรงขึ้นเรื่อย ๆแต่ทุกคำปฏิเสธกลับถูกกลืนหายด้วยเสียงสะท้านของร่างกายที่กำลังพาเธอไปไกลเกินหวนกลับ
ยิ่งคิดจะหยุดร่างกายก็ยิ่งร้องหามากขึ้นจนแทบขาดใจความร้อนรุ่มที่แล่นวาบทั่วทั้งกายทำให้วารินต้องกดหน้าลงกับหมอนแน่นเพื่อกลบเสียงครางที่กำลังเล็ดลอดออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
วารินซุกหน้าลงกับหมอนร่างเล็กสั่นสะท้านเกร็งตึงทุกครั้งที่ปลายนิ้วขยับตามแรงปรารถนาลมหายใจหอบถี่จนแทบขาดใจ ยิ่งพยายามห้ามความร้อนรุ่มก็ยิ่งกวาดกลืนทั้งสติและแรงต้านไปหมด
“ไม่นะ…ฉันไม่้า…ฉันแค่…” เสียงเธอสั่นพร่า พยายามหาคำแก้ตัวแต่ประโยคถูกกลืนหายด้วยเสียงครางหวานที่เล็ดลอดร่างเล็กบิดเกร็งเหมือนพร้อมจะพังลงทุกเมื่อ
ภาพโดมในความคิดชัดเจนเกินกว่าจะสลัดออกไปได้แววตาคมที่จ้องลึก เสียงกระซิบต่ำพร่า และััแข็งกร้าวที่แนบชิดทุกสิ่งซ้ำเติมให้เธอเผลอร้องเรียกชื่อเขาออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
“โดม…อ๊ะะ!” เสียงหลุดพร่าในวินาทีที่ร่างกายกระตุกเกร็งปลดปล่อยความอัดอั้นที่คั่งค้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ความรู้สึกไหลทะลักซ่านไปทั่วจนเธอแทบหมดแรง
วารินทิ้งตัวลงกับเตียงหอบหายใจแรงทั้งน้ำตาและเหงื่อเปื้อนซับใบหน้าความอับอายตีตื้นขึ้นมาแทนที่ไฟปรารถนา แต่ลึกลงไปในใจเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่จะโหยหาัันั้นอีก
เสียงหอบค่อยๆ แ่ลง แต่ร่างเล็กยังสั่นระริก วารินทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียงดวงหน้าเปียกชื้นทั้งเหงื่อและน้ำตาความอับอายตีตื้นขึ้นมาแทนที่ความร้อนรุ่มเมื่อครู่แต่หัวใจกลับยังเต้นแรงไม่ยอมหยุด
เธอยกมือปิดหน้าแน่นพึมพำเสียงพร่า “ฉันมันบ้าไปแล้ว…ทำไมต้องปล่อยให้ตัวเองเป็แบบนี้”คำพูดฟังเหมือนตำหนิตัวเองแต่ความว่างโหวงที่ยังคงกรีดอยู่ในกายกลับตอกย้ำว่าเธอไม่ได้เกลียดัันั้นจริงๆ
ภาพเหตุการณ์ในลานจอดรถย้อนกลับมาอย่างชัดเจนน้ำเสียงต่ำพร่าของโดม สายตาคมที่กดดันและััแข็งกร้าวที่เธอเผลอโอบรัดไว้แน่นโดยไม่รู้ตัวแค่คิดถึงก็ทำให้ท้องน้อยร้อนวูบขึ้นอีกครั้ง
“ไม่นะ…พอแล้ว…” วารินพลิกตัวกอดหมอนแน่นพยายามกดความคิดไม่ให้ผุดขึ้นมาอีกแต่เสียงหอบของตัวเองที่ยังไม่ทันจางหายกลับย้ำเตือนว่าเธอเพิ่งเรียกร้องหาเขาแม้จะอยู่เพียงลำพังในห้องนี้
ยิ่งอยากลืมก็ยิ่งชัดยิ่งอยากห้ามก็ยิ่งโหยหาราวกับคืนนี้ทั้งคืนถูกออกแบบมาให้เธอหนีไม่พ้นเงาของโดมเลยแม้แต่วินาทีเดียว
วารินพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงร่างเล็กถูกพันธนาการด้วยความเงียบที่กลับเสียงดังก้องในหัวมากเกินทนทุกครั้งที่หลับตาภาพใบหน้าคมเข้มและสายตาเร่าร้อนของโดมก็ผุดขึ้นราวกับเธอไม่เคยห่างออกจากอ้อมกอดเขาเลย
เธอกดหมอนแน่นกับใบหน้าหวังจะดับความคิดนั้น แต่ยิ่งกดก็ยิ่งชัดราวกับความร้อนในอกกำลังหัวเราะเยาะเธอที่แสร้งเกลียดทั้งที่ความจริงคือหัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงััต้องห้ามเมื่อครู่
“นายมันสารเลว…แต่ทำไมฉันถึงยัง…” เธอกัดริมฝีปากพึมพำน้ำเสียงสั่นพร่าเหมือนจะร้องไห้ ทั้งโกรธทั้งอับอายแต่กลับปฏิเสธไม่ได้ว่าแค่คิดถึงความแข็งกร้าวนั้น ใจเธอก็สั่นไหวจนแทบขาดใจ
นาฬิกาบนหัวเตียงเดินต่อไปเรื่อยๆ แต่เวลาเหมือนหยุดนิ่งสำหรับวาริน เธอนอนกอดผ้าห่มแน่นร่างกายยังอุ่นร้อนราวกับถูกกักขังอยู่ในวงแขนของโดมแม้ในความเป็จริงเขาไม่อยู่ตรงนี้
ยิ่งห้ามใจก็ยิ่งแพ้ยิ่งบอกตัวเองว่าเกลียดก็ยิ่งโหยหาราวกับความปรารถนานั้นได้ฝังรากลึกลงในกายและใจของเธอไปแล้วโดยไม่ทันรู้ตัว
ในที่สุดความเหนื่อยอ่อนก็พาเปลือกตาหนักอึ้งลงวารินค่อย ๆ จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ความสงบกลับไม่มาเยือนตามที่หวังความฝันที่ก่อตัวขึ้นกลับฉายซ้ำเหตุการณ์ต้องห้ามเมื่อครู่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
เธอเห็นตัวเองถูกกดแนบกับประตูรถแววตาคมของโดมสะท้อนความปรารถนาที่ไม่มีทางหลบหนีริมฝีปากร้อนที่บดจูบไม่หยุดทำให้ร่างเล็กสั่นไหวเหมือนจริงจนเธอแทบขาดอากาศหายใจในฝัน
เสียงครางของตัวเองดังสะท้อนในหูจนเธอสะดุ้งน้ำเสียงพร่าหวานนั้นไม่ต่างอะไรจากตอนที่เธอพยายามห้ามใจบนเตียงเมื่อไม่นานนี้ราวกับทั้งร่างและใจถูกโซ่ตรวนผูกติดกับเขาโดยไม่้าคำอนุญาต
ในฝันวารินยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกพันธนาการร่างกายกลับยิ่งตอบสนองรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่โดมขยับใกล้จนเธอเผลอเรียกชื่อเขาออกมาโดยไม่รู้ตัวเสียงนั้นแว่วก้องจนเธออยากตื่นขึ้นเพื่อหลีกหนี
แต่ยิ่งพยายามหนีเท่าไรความฝันกลับยิ่งโอบล้อมแน่นขึ้น วารินสะดุ้งพลิกกายไปมาบนเตียงเสียงครางขาดห้วงหลุดจากริมฝีปากในความฝันอย่างไม่อาจควบคุม
ในความฝันร่างกายของเธอถูกโอบรัดแน่น ริมฝีปากร้อนบดขยี้จนหายใจไม่ทันความแข็งกร้าวที่แนบชิดทำให้วารินครางเสียงหลงไม่หยุด แม้จะะโห้ามแต่เสียงกลับพร่าแ่กลายเป็เพียงเสียงวิงวอนที่ไร้เรี่ยวแรง
“อ๊ะ…ไม่…อย่าทำ…โดม…” เธอร้องเรียกชื่อเขาในฝัน เสียงสั่นสะท้านขาดห้วงยิ่งพูดยิ่งเหมือนเชื้อเชิญให้ภาพตรงหน้ารุกล้ำเข้ามาลึกกว่าเดิมร่างเล็กดิ้นพล่าน แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างหวามไหว
ความเสียวซ่านในฝันปะทุจนเธอเผลอปลดปล่อยออกมาอีกครั้งร่างเล็กสะท้านเกร็ง เสียงครางขาดห้วงหลุดรอดจากริมฝีปากที่กัดแน่นน้ำตาซึมเปื้อนหางตาแม้ในยามที่ยังไม่ตื่นเต็มตา
วารินสะดุ้งตื่นกลางดึกหอบหายใจแรงเหมือนเพิ่งวิ่งหนีจากฝันร้าย ทั้งที่ความจริงคือร่างกายยังคงเร่าร้อนร้อนจนผ้าห่มอุ่นกลายเป็พันธนาการที่ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
เธอยกมือกุมหน้าแน่นใบหน้าร้อนวูบวาบไปทั้งแก้ม หัวใจยังเต้นถี่รัวไม่หยุดราวกับเพิ่งถูกโดมััจริง ๆ ทั้งที่เขาไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ
วารินนั่งพิงหัวเตียงหอบหายใจแรงจนอกกระเพื่อม ดวงหน้าแดงซ่านราวกับมีไข้มือเล็กยังกำผ้าห่มแน่นเพื่อกดซ่อนแรงสั่นที่ไม่อาจควบคุมได้ความอับอายถาโถมเข้ามาจนอยากจะหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น
“ฉันมันบ้าไปแล้วจริง ๆ…” เธอพึมพำกับตัวเองน้ำเสียงสั่นพร่าเหมือนใกล้จะร้องไห้ ทั้งรังเกียจทั้งโกรธแต่ความรู้สึกที่แฝงอยู่ลึก ๆ กลับไม่ใช่เพียงแค่ความเกลียดหากแต่เป็ความโหยหาที่ไม่อาจสลัดได้
เธอซุกหน้าลงกับหมอนกัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ พยายามบังคับหัวใจให้สงบ แต่ยิ่งห้ามก็ยิ่งเต้นแรงร่างเล็กยังสั่นระริกเหมือนเพิ่งถูกััซ้ำ ๆ อีกครั้งแม้จะอยู่เพียงลำพังในห้องมืดเงียบ
เวลาคืบคลานช้าๆ ความเหนื่อยอ่อนค่อย ๆ กลืนร่าง เธอข่มตาหลับทั้งน้ำตาความสับสนยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าตัวเองเกลียดเขาจริงหรือเพียงแค่พยายามหลอกตัวเองว่าต้องเกลียดเท่านั้น
ก่อนเปลือกตาจะปิดสนิทภาพสุดท้ายที่แทรกเข้ามาในหัวคือแววตาคมกริบของโดมและััร้อนแรงที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นเธอก็รู้แล้วว่าคืนนี้ได้สูญเสียการควบคุมไปหมดสิ้น
![อัลฟ่าเถื่อน [omegaverse] พรีออเดอร์หนังสือถึง 2 พ.ค. 64](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618913655_95554513.webp)
1K
