บทที่ 2
ความลับ
หลังจากที่เธอเรียนเสร็จ เธอก็นั่งรถไฟฟ้าไปยังสถานที่ที่เขานัดกับเธอไว้ เป็สถานที่ที่เธอไม่อยากจะมา เพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แต่เธอจะทำยังไงได้ เมื่อเธอเป็เพียงของเล่นที่ผู้เป็เ้าของจะจับจูงไปทางไหนก็ได้
เธอใช้คีย์การ์ดที่เขาให้ไว้แตะเข้าไปยังในคอนโดที่เขาซื้อไว้ในยามที่ไม่อยากจะกลับวัง หรือเหนื่อยยามทำงาน เพราะที่นี่ใกล้ที่ทำงานมากกว่า และเธอก็จะคอยมาทำความสะอาดห้องให้เขาทุกอาทิตย์ หรือทุกครั้งตามที่เขาสั่ง
“อ๊ะ คุณชาย” เมื่อเธอเข้าห้องมา เธอก็ถูกใครบางคนรวบรัดจู่โจมโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว
เขาที่ยังคงอยู่ในชุดทำงาน ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงเล็กน้อย เขารวบเธอเข้าสู่อ้อมแขนทันทีเมื่อเธอมาถึงเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา เข้าต้องรีบทำเวลา เพราะหากช้า แล้วเธอกลับบ้านช้า เขากลัวว่าความลับตลอด 2 ปีที่เขาเก็บไว้จะแตก แล้วเขาจะอดได้เล่นของเล่นชิ้นนี้อีก
“ทำไมมาช้า ฉันมารอเธอกว่าสิบนาที” เขาพูดขึ้นขณะที่มือก็ไม่เว้นจากการดึงเสื้อผ้าเธอ
“อาจารย์ปล่อยช้านิดหน่อยค่ะ อ๊ะ คุณชาย” ขณะที่ตอบคำถามเขา มือของเขาก็จัดการกับเสื้อผ้าเธอจนตอนนี้เหลือเพียงชั้นใน 2 ตัว ที่ปกปิดสิ่งสงวนของผู้หญิงไว้
“ถอดเสื้อผ้าให้ฉัน” เขาอุ้มเธอไปยังบนเตียงในห้องนอน พร้อมเอนกายนอนลงโดยให้เธอเป็ผู้นั่ง เธอค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าเขาทีละชิ้นตามที่เขาบอก แม้จะละอายแก่ใจมากแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางปฏิเสธสถานะนี้ได้
และกว่าที่เขาจะตักตวงความสุขจากเธอเสร็จ ก็กินเวลาไปนานถึง 2 ชั่วโมง เธอแทบจะหมดแรง แต่เธอก็ต้องรีบแต่งตัวเพื่อกลับไปยังวังอิศรากุล ก่อนที่ทุกคนจะสงสัย
ส่วนเขาก็นอนมองเธออยู่บนเตียงโดยที่ยังไม่แต่งตัว เพราะเขาไม่จำเป็ต้องรีบ เขาจะกลับบ้านเวลาไหนย่อมได้ เขานอนมองของเล่นของตัวเองเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร สถานะของเธอที่เขาให้ได้ก็คงเป็เพียงของเล่นที่เขาอยากจับมาเล่นตอนไหนก็ได้ คงไม่สามารถออกมายืนเคียงคู่ได้ เพราะคนอย่างเขา จะต้องได้คนที่เหมาะสมทั้งฐานะและเกียรติในสังคม แม้เธอจะสวย ไม่ดื้อดึง ไม่มีปากเสียง แต่ความสวยอย่างเดียวคงไม่สามารถทำให้เขาเลือกเธอได้ เพราะฐานะอย่างเธอเป็เพียงหลานของแม่นมในวัง
“มินกลับก่อนนะคะคุณชาย” เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จก็หันมาบอกเขาเล็กน้อย เธอไม่เคยหวังว่าจะได้กลับพร้อมเขาหรือหวังให้เขาไปส่ง เพราะมันไม่เคยเกิดขึ้นตลอดระยะเวลา 2 ปีที่ผ่านมา
ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่เธอต้องเป็ของเล่นของเขา มันเกิดจากเื่ราวในวันนั้นที่เธอเข้ามาทำความสะอาดในคอนโดเขาตามปกติ แต่มันไม่ปกติ คือ เขามองเธอเปลี่ยนไป เธอรู้ว่าเขาเ้าชู้เธอพยายามระมัดระวังตัวเองตลอด แต่เธอก็คิดว่าเขาคงไม่มาสนใจกับเด็กธรรมดาที่เป็เพียงหลานสาวแม่นมอย่างเธอ แต่เธอกลับคิดผิด เมื่อรูปร่างบวกหน้าตาของเธอ ที่แม้จะไม่สวยโดดเด่น แต่ก็สวยอย่างเป็ธรรมชาติ ที่ใครมองย่อมต้องหันกลับมามองซ้ำได้อีก วันนั้นเธอจึงตกเป็ของเขา พร้อมคำพูดว่า
‘หวังว่าเื่นี้จะไม่ถึงหูคนที่วังอิศรากุล’
แม้เขาจะไม่บอก เธอก็ไม่นำความอดสูนี้ไปถึงหูผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูเธอมาเด็ดขาด แม้เธอจะต้องฝืนทนกล้ำกลืนความเ็ปไว้มากแค่ไหนก็ตาม
“ฉันโอนเงินเข้าให้แล้ว ถอนมาใช้ซื้อของบ้าง ไม่ใช่ใช้แต่อะไรเดิมๆ” และก็ทุกครั้งที่เขาได้ระบายความ้าของตนเอง เขามักจะโอนเงินให้เธอเสมอ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็ผู้หญิงขายตัวอย่างไรอย่างนั้น แม้เขาจะเต็มใจให้เพื่อให้เธอซื้อของที่จำเป็ก็ตาม
“แต่มินไม่เคยอยากได้ ทุกวันนี้อิศรากุลให้มินก็มากพออยู่แล้ว” เธอตอบเขาก่อนจะเดินออกจากห้องไป
ด้านรพีพัฒน์
เขามองเธอออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาเห็นเธอมาั้แ่เด็ก ทั้งเอ็นดู สงสาร เห็นใจ และรู้สึกผิด แต่เขาเป็ผู้ชายที่เสเพล เห็นของสวยๆ งามๆ ก็ย่อมอยากได้เป็ธรรมดา แต่เขาก็พยายามเลี้ยงดูเธออย่างดี แต่เธอกลับไม่ยอมรับ แต่จะให้เขาเชิดชูหรือเปิดเผยเธอเขาย่อมทำไม่ได้ เพราะตอนนี้เขากำลังคบหาอยู่กับไฮโซสาว ลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจผลิตเฟอร์นิเจอร์รายใหญ่ในประเทศ เขาคุยและตามจีบเธอมาได้ 6 เดือนแล้ว แต่เธอพึ่งตอบตกลงเป็แฟนกับเขา
393
