หลังจากที่หลี่ฟางฟางได้รับคำตอบจากซ่งหยวนแล้ว นางก็ไม่ได้สนใจสาวใช้ผู้นี้อีก และสั่งให้คนพาอีกฝ่ายกลับจวนสกุลหยู หากเป็ยามปกติ หลี่ฟางฟางคงสั่งทำโทษหากคนในโอวาทขัดคำสั่งหรือทำงานไม่สำเร็จ ทว่าซ่งหยวนผู้นี้แม้จะอยู่ในสกุลหยูก็เป็มือเป็เท้าให้นางได้ อีกทั้งเย่ฮูหยินที่รู้เื่ก็ไม่กล้าขัดใจนาง
อีกหนึ่งเหตุผล นางเชื่อว่าคนหน้าเหมือนซูฮวานั่นจะต้องกลับไปหาและเอาคืนซ่งหยวนอีกเป็แน่ ดังนั้นนางจึงเขียนจดหมายให้คนนำไปส่งเย่ฮูหยินแล้ว โดยเนื้อความแจ้งว่าให้จัดวางคนเฝ้าซ่งหยวนให้ดีโดยไม่เปิดเผยตัว เมื่อมีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาให้ทำการสะกดรอยตามว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ใดและเกี่ยวข้องกับใครบ้าง จากนั้นก็ให้มารายงานนาง
เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว หลี่ฟางฟางก็เดินกลับเรือนตนเองด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่มระคนหวาดระแวง และยิ่งกำชับให้องครักษ์หน่วยพิเศษดูแลนางให้ดี เพราะหากมีเหตุการณ์เช่นเมื่อคืนก่อนอีก นั่นหมายความว่าเงาหัวของพวกเขาจะไม่มีอีกต่อไป
“อาจู” เสียงเรียกดังขึ้น ทำให้เ้าของชื่อรีบเดินเข้าไปใกล้ท่านหญิงของจวน
“ขอรับท่านหญิง”
“ท่านพ่อกลับมาหรือยัง” นางเอ่ยถามองครักษ์ผู้นั้นในขณะที่กำลังเดินกลับเรือนของตนเองอย่างเร่งรีบ
“ยังขอรับ” เสียงองครักษ์ตอบกลับด้วยความสุภาพและพยายามก้มศีรษะให้ผู้เป็ท่านหญิงอย่างนอบน้อมที่สุด
เมื่อได้รับคำตอบนางก็ยิ่งร้อนใจ เพราะอยากรู้เื่ที่บิดาให้คนไปสืบหาซูฮวาคนนั้น อยากรู้ว่าเื่ไปถึงไหนแล้ว ทว่าฮ่องเต้กลับกักตัวบิดาของนางเอาไว้ ไม่รู้ว่ามีเื่สำคัญใดนักหนา
เหล่าองครักษ์เดินประกบท่านหญิงแห่งจวนหลี่อ๋องอย่างที่ได้รับคำสั่งจนถึงเรือนส่วนตัว และแยกย้ายกันไปประจำจุดตามที่ได้รับมอบหมาย ในขณะเดียวกันเฉียวเยว่ที่ถูกสั่งขังคุกก่อนหน้าก็ถูกปล่อยตัวออกมาตามคำสั่งของหลี่ฟางฟาง
“ท่านหญิง” เฉียวเยว่ที่เดินตามบ่าวชายคนหนึ่งมาจนถึงบริเวณหน้าห้องของผู้เป็นายย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ขอบคุณท่านหญิงที่เมตตา” นางย่อมหมายถึงการที่ท่านหญิงสั่งขังนางทำให้พ้นจากการถูกหมายหัวโดยท่านอ๋องบิดาของผู้เป็นาย
หลี่ฟางฟางพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเฉียวเยว่จึงได้ทำการเปิดประตูให้นางได้เดินเข้าไปภายในห้อง ทว่าก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวนางก็หยุดเดินพลางสอดส่ายสายตาเข้าไปในห้องขนาดกว้างอย่างนึกหวาดระแวงขึ้นมา
เฉียวเยว่รู้ความหมายในอากัปกิริยาของผู้เป็นายในทันทีว่านาง้าสิ่งใด ดังนั้นจึงได้หันไปบอกสาวใช้และองครักษ์บางส่วนให้เข้ามาตรวจตราภายในห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง
เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่ๆ จึงเห็นว่าไม่ได้มีความผิดปกติแต่อย่างใด ดังนั้นหลี่ฟางฟางจึงได้เข้าไปด้านในและสั่งปิดประตู โดยที่ภายในห้องยามนี้มีเพียงเฉียวเยว่และสาวใช้คนอื่นๆ อีกสามคนเท่านั้น
ถึงอย่างนั้นหลี่ฟางฟางก็ยังคงไม่วางใจอยู่ดี นั่นเพราะนางรับรู้ถึงความสามารถของศัตรูแล้วว่าเป็ของจริง นางจึงเดินสำรวจด้วยตนเองอีกพักใหญ่ ทั้งเครื่องหอม และกำยาน และข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ
หลี่ฟางฟางรับรู้ว่าในโลกนี้มียอดยุทธ์ที่เก่งกาจมากมาย องครักษ์หน่วยพิเศษก็เป็ยอดยุทธ์ที่มากด้วยฝีมือเช่นกัน ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีผู้ที่อยู่เหนือกว่าขึ้นไปอีก นางไม่รู้ว่าคนที่หน้าตาเหมือนซูฮวาจะเป็คนผู้นั้นด้วยหรือไม่ เมื่อคิดไปแล้วความกลัวในจิตใจก็เกิดขึ้นอีกระลอก ยิ่งนึกถึงอาการหวาดผวาและาแของซ่งหยวนก็ยิ่งทำให้มือทั้งสองข้างเกิดอาการสั่นจนต้องจับกันเอาไว้
สายลมพัดพาอากาศเย็นปะทะเข้าใบหน้าของหลี่ฟางฟางจนรู้สึกเย็นะเืไปทั่วร่าง นางกระชับผ้าคลุมในกายก่อนหันไปทางต้นตอนั่นคือก็หน้าต่างที่กำลังเปิดรับลมอยู่ที่ทิศหนึ่ง
สองเท้าก้าวเร็วๆ ไปปิดหน้าต่างบานนั้นในทันทีด้วยตนเอง เพราะนางไม่อยากให้มีช่องว่างใดๆ ในห้องของตนเอง แม้โดยรอบจะมีองครักษ์เฝ้าอยู่อย่างแ่าแล้วก็ตาม แต่ทว่าเมื่อหันหลังให้เพียงแค่เสี้ยวเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ นางกลับได้ยินเสียงบางอย่างในระยะเผาขน ซึ่งเป็เสียงวางสิ่งของกระทบโต๊ะไม้
ไวเท่าความคิดหลี่ฟางฟางหันกลับไปมองอย่างรวดเร็วด้วยจิตใจระส่ำระสาย หน้าต่างบานที่นางจัดการปิดเมื่อครู่สั่นไหวน้อยๆ ราวมีลมพัดแรงต้องกระทบ ทว่าเมื่อเลื่อนสายตาลงไปบนโต๊ะข้างหน้าต่างที่นางคาดว่าเป็ต้นตอของเสียงเมื่อครู่ สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้นางใจหายวูบราวกับกำลังจะหยุดเต้น
เมื่อครู่นี้ยังไม่มีสิ่งใดวางเอาไว้ ทว่าเพียงเสี้ยวเวลานางกลับเห็นว่ามีกล่องไม้ขนาดเล็กตั้งอยู่ตรงหน้าแล้ว...
หลี่ฟางฟางเดินเข้าไปใกล้ด้วยใจเต้นระทึก นางเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบกล่องไม้ชิ้นนั้น ก่อนจะค่อยๆ เปิดมันออก
ทันทีที่สิ่งที่อยู่ด้านในปรากฏสู่สายตา มือที่สั่นอยู่แล้วก็ยิ่งสั่นมากขึ้น เพราะสิ่งที่นางกำลังเห็นมันคือดวงตามนุษย์ข้างหนึ่ง!
เฉียวเยว่ที่จับสังเกตผู้เป็นายได้ก่อนใครก็รีบเข้ามาหา พบว่าใบหน้าของท่านหญิงกำลังแสดงอาการหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ทั้งตัวกำลังสั่นอย่างรุนแรงจนนางต้องเข้าไปหยิบกล่องไม้ชิ้นนั้น ทว่าเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในก็เกิดอาการใ
หลี่ฟางฟางกำกล่องชิ้นนั้นแน่น สายตาหวาดกลัวปนความอาฆาตพลันมองไปทางหน้าต่าง นอกจากจะมีความรู้สึกกลัวแล้ว นางยังรู้สึกคับแค้นจนขว้างกล่องไม้ใบนั้นลงพื้นอย่างแรงทำให้แตกเป็เสี่ยงๆ ส่วนลูกตาที่คิดว่าคงเป็ของซ่งหยวนก็กลิ้งไปตามพื้นจนสาวใช้ที่เหลืออีกสามคนได้เห็นและพร้อมใจกรีดร้องเสียงหลงด้วยความใ
“ข้าจะฆ่าเ้า ข้าจะฆ่าเ้าให้ได้!” หลี่ฟางฟางแผดเสียงแหลมดังออกมา ใบหน้าของนางยามนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด แม้แต่เฉียวเยว่ก็ไม่กล้าถามสิ่งใด
หลังจากนั้นข้าวของทุกอย่างภายในห้องก็ถูกนางปัดทิ้งจนกระจัดกระจาย สาวใช้ทุกคนต่างไม่มีใครกล้าห้ามหรือขัดใจในเวลานี้ ทำเพียงยืนหลบมองดูท่านหญิงของจวนทำลายข้าวของภายในจนเละเทะ แจกันราคาแพงก็ถูกทุ่มลงพื้นจนแตกละเอียด เมื่อหลี่ฟางฟางยังไม่สามารถหาตัวอีกฝ่ายได้ดังนั้นจึงระบายทุกอย่างออกมาภายในห้องของตนเองอย่างบ้าคลั่ง และคาดว่าในค่ำคืนนี้ทุกอย่างคงจะไม่จบลงโดยง่ายอย่างแน่นอน
18K
