บทที่ 2 ทัณฑ์สังหารสาบาน์ ข้าจะเอาระดับเดียวกับวิถี์!
ดินแดนบรรพชนสกุลเจียง อันกว้างใหญ่ไพศาลและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายโบราณ บัดนี้ถูกอาบไล้ด้วยแสงิญญาที่พวยพุ่งขึ้นสู่ชั้นฟ้า
แสงสีทองมงคลแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วเพื่อเฉลิมฉลองการถือกำเนิดของเจียงหลิงเทียน
เหนือตำหนักเก่าแก่ที่หยั่งรากลึกมากว่าล้านปี เหล่าบรรพชนสกุลเจียงนับสิบชีวิตต่างลอยตัวตระหง่านอยู่กลางอากาศ แต่ละคนต่างมีใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
"เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน? เ้าหนูเจียงเสวียนให้กำเนิดบุตรชายที่เลิศล้ำขนาดนี้ จะไม่ยอมให้พวกเราเห็นหน้าค่าตาเลยหรืออย่างไร?"
สิ้นเสียงประกาศก้อง ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำองอาจก็ก้าวเดินเข้าสู่ตำหนักพร้อมอุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมแขน ทารกผู้นั้นมีกลิ่นอายแห่งมรรคาวิถีโอบล้อมกาย ปราณสีม่วงหมุนวนรอบตัวอย่างน่าอัศจรรย์ ดูลึกล้ำเกินกว่าสติปัญญาของมนุษย์จะหยั่งถึง
"เรียนท่านบรรพชนทุกท่าน บุตรชายของข้าอยู่ที่นี่แล้วขอรับ"
"ล้ำค่า... ช่างล้ำค่าเหลือเกิน ข้ามีชีวิตมาจนแก่ป่านนี้ เพิ่งจะได้เห็นผู้มีคุณสมบัติมหาจักรพรรดิจุติลงมาด้วยตาตนเอง แถมยังเป็หน่อเนื้อเชื้อไขของตระกูลเราอีกด้วย!"
"ตระกูละสกุลเจียงของเรา ถูกกำหนดมาให้ปกครองแดนมรรคาไปอีกหนึ่งแสนปี... ไม่สิ ต้องหนึ่งล้านปี!"
เหล่าบรรพชนต่างพากันห้อมล้อมเจียงหลิงเทียนด้วยความปรีดาปราโมทย์อย่างหาที่สุดมิได้
"เด็กคนนี้มีชะตาไม่ธรรมดา ย่อมต้องมีปณิธานที่ทะยานเสียดฟ้า ข้าขอประทานนามให้ว่า 'เจียงหลิงเทียน'"
เสียงอันแหบพร่าแต่ทรงพลังดังกังวานมาจากส่วนลึกที่สุดของดินแดนบรรพชน สั่นะเืไปทั่วเมืองเซียนว่านเซิ่ง!
"นั่นคือบรรพชนที่หลับใหลอยู่ของสกุลเจียง! ท่านตื่นขึ้นมาแล้ว!"
"วาสนาแห่งจักรพรรดิเช่นนี้ อย่างน้อยที่สุดในอีกพันปีข้างหน้า สกุลเจียงจะมีผู้แข็งแกร่งระดับะเพิ่มขึ้นมาอีกคน มีเพียงตัวตนระดับนี้เท่านั้นที่จะสยบพวกที่จ้องจะลอบกัดอยู่ในเงามืดได้"
ทว่าในวินาทีนั้นเอง เหล่าาาเทพและาาปีศาจทั่วเมืองกลับััได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ทุกสายตาต่างเงยมองท้องฟ้าโดยพร้อมเพรียงกัน
บนฟากฟ้าอันไกลโพ้น เมฆทมิฬลึกลับเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ พลังกดดันอันน่าหวาดหวั่นแผ่กระจายไปทั่วรัศมีล้านลี้ เมฆดำนั้นกดทับลงมาจนดูราวกับผืนฟ้าจะถล่มลงมาทับเมืองให้ราบคาบ ทั่วทั้งเขตแดนหลิงซวีต่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว...
ห่างออกไปหมื่นลี้ บรรพชนสกุลหลี่และสกุลชิวที่เฝ้าจับตาดูอยู่ไกลๆ ต่างเผยแววตาแห่งความสะใจออกมาอย่างปิดไม่มิด
"นึกว่าการแทรกแซงชะตาลิขิตที่วางแผนไว้จะไร้ผลเสียแล้ว!"
"ที่แท้กลอุบายสังหารด้วยวิบากกรรมแห่งชะตาก็เป็เช่นนี้เอง ยิ่งบุตรศักดิ์สิทธิ์สกุลเจียงมีวาสนาสูงส่งเพียงใด พลังแห่งเหตุและผลก็จะยิ่งรุนแรง ทัณฑ์อัสนีก็จะยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นเป็เท่าทวี!"
"สั่งการคนของเราซะ! ทันทีที่สกุลเจียงถูกทัณฑ์์ถล่มจนย่อยยับ ให้รีบมุ่งหน้าไปยังดินแดนบรรพชนแล้วเข้ายึดครองทุกอย่างทันที!"
...
"นี่หรือว่าจะเป็... 'ทัณฑ์สังหารสาบาน์' ในตำนาน?!"
"ทัณฑ์สังหารที่ทรงอานุภาพเทียมเท่ากับวิถี์! มันสามารถเข่นฆ่าทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ได้ แม้แต่บรรพชนเฒ่าแห่งสกุลเจียงก็ไม่มีทางต้านทานไหว!"
บรรยากาศความรื่นเริงในดินแดนบรรพชนพลันมลายหายไป อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนหนาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ...
"คำสอนบรรพชนสกุลเจียงคือไม่ทอดทิ้งและไม่ยอมแพ้ สมาชิกทุกคนคือรากฐานของตระกูล! วันนี้คือวันเกิดของลูกข้า ต่อให้เป็าา์หน้าไหนที่คิดจะมาเอาชีวิตเขา ก็ต้องก้าวข้ามศพข้าไปก่อน!"
เจียงเสวียนคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวของาาศักดิ์สิทธิ์ เสียงนั้นะเืเลื่อนลั่นไปหมื่นลี้
เขาไม่ยอมเด็ดขาด! เขา้าทวงความยุติธรรมให้แก่บุตรชาย!
ทว่าทุกคนต่างรู้แก่ใจว่าหายนะครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก แม้จะสละเจียงหลิงเทียนไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะเมื่อทัณฑ์สังหารสาบาน์จุติลงมา ผู้ที่มีสายเืเดียวกับเขาล้วนต้องมอดไหม้ไปพร้อมกัน
สกุลเจียงในยามนี้ไร้ซึ่งกำลังจะปกป้องสายเืใหม่ ในโลกนี้จะมีสิ่งใดที่น่าสิ้นหวังไปกว่าการทำได้เพียงยืนดูบุตรชายของตนเผชิญความตายเล่า?
ภายในอ้อมกอดนั้น เจียงหลิงเทียนััได้ถึงพลังกดดันมหาศาลเหนือศีรษะ เขาหรี่ตาลงพลางคิดในใจ "นี่มันเื่บ้าอะไรกัน?"
[ติ๊ง! ระบบตรวจพบว่าโฮสต์กำลังถูกคำสาปแห่งวิบากกรรม หลังจากถือกำเนิดจะต้องเผชิญหน้ากับทัณฑ์สังหารสาบาน์!]
[ขอแจ้งเตือนโฮสต์: ทัณฑ์สังหารสาบาน์สามารถสังหารผู้แข็งแกร่งระดับะได้ ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดต้านทานได้!]
เจียงหลิงเทียนอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนที่โทสะจะพลุ่งพล่านขึ้นมา
เขาโกรธจริง ๆ! แค่ลอบวางแผนมอบพร์ขยะให้ั้แ่ในครรภ์ก็โเี้พอแล้ว สกุลหลี่และสกุลชิวพวกนั้นยังกล้าทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ?!
นี่มันไม่ใช่แค่ทำลายอนาคต แต่มันคือการหมายจะเอาชีวิตเขาให้ดับดิ้น!
ทว่าชั่วอึดใจต่อมา มุมปากของเจียงหลิงเทียนกลับยกยิ้มขึ้น
'กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าเกิดมาแล้วจะแก้ไขอะไรต่อดี นับว่าส่งของขวัญมาถูกเวลาจริง ๆ' "ระบบ ดำเนินการแก้ไขซะ! ข้าจะเปลี่ยนไอ้ทัณฑ์สังหารนี่ให้กลายเป็ของดี เ้าจะปรับเปลี่ยนยังไงก็ได้ แต่ข้าขออย่างเดียว... ขอให้มันมีระดับเดียวกับวิถี์ก็พอ!"
ระบบ: [……]
้าระดับเดียวกับวิถี์เนี่ยนะ? ระบบถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
โฮสต์คนนี้รับมือยากจริง ๆ เลยให้ตายสิ! o(≧口≦)o
หลังจากผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ ในวินาทีที่ทัณฑ์์กำลังจะฟาดฟันลงมา ในที่สุดระบบก็มีการตอบสนอง
ใช่แล้ว! สามารถแก้ไขเป็สิ่งนั้นได้...
[ติ๊ง! ใช้แต้มแก้ไข 1 แต้ม วิถี์หงเิมอบพระ! ปราณสีม่วงมงคลจากบูรพาทิศ ผู้สูงศักดิ์โดยกำเนิด! สิ่งมีชีวิตเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อนในโลก ยากจะถือกำเนิดขึ้นได้! โอกาส: 0%!]
[ติ๊ง! แก้ไขสำเร็จ! โอกาส: 100%!]
ในชั่วพริบตา บรรยากาศโดยรอบก็ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างสมบูรณ์
ห้วงมิติแข็งค้าง กาลเวลาหยุดนิ่ง แม้แต่เมฆอัสนีไร้ขอบเขตที่กำลังก่อตัวเป็ ‘ทัณฑ์สังหารสาบาน์’ ก็หยุดการหมุนวน
เจียงหลิงเทียนรู้สึกเพียงความสบายไปทั่วร่าง ราวกับล่องลอยอยู่ในสรวง์ จนเผลอส่งเสียงร้องออกมาโดยสัญชาตญาณ
“อุแว้!”
แต่ด้วยเพราะเป็ทารก เสียงที่เปล่งออกมาจึงเป็เสียงร้องไห้!
“อุแว้!!!”
เพียงเสียงร้องเดียว! กลับแผ่ขยายไปทั่วโลกเสวียนเทียน ไปจนถึงสามพันเขตแดนมรรคา ยกเว้นเพียงเขตแดนหลิงซวี!
และด้วยเสียงร้องนี้เอง กฎแห่งกาลเวลาจึงกลับมาดำเนินไปตามปกติ
ครืนนน!
ปราณสีม่วงไร้ขอบเขตพวยพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ครอบคลุมทั่วท้องฟ้าถึงสามหมื่นลี้!
ปราณสีม่วงมงคลจากบูรพาทิศเคลื่อนผ่านที่ใด กลิ่นอายมรรคาวิถีก็เบ่งบาน กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินต่างพากันร่ายรำ
นี่คือโภคทรัพย์จากวิถี์ที่มอบให้แก่การจุติของตัวตนอันไร้จุดสิ้นสุด!
26K
