หลังจากเอริน่าพูดแบบนั้นออกมาซีคก็ทั้งขำทั้งยิ้ม แล้วเขาก็ลุกออกมาจากใต้เตียง เดินลงจากชั้น 3 ของโรงแรมแล้วเดินตรงไปที่ร้านของฮอร์นกับยอร์น
เดินไปประมาณครึ่งทางได้มีชายคนนึงวิ่งมาชนเขา ท่าทางของเขาดูเหมือนยาจก เพราะชุดทั้งเก่าและขาด เนื้อตัวมอมแมม ดูจากท่าทางเหมือนคนอายุ 30-35 แต่ร่างกายดูผอมโซ ผ่านไปแค่ 3 วินาทีหลังจากที่ซีคชนกับยาจกคนนี้ ได้มีชายหนุ่มอีก 3 คนถือกระบองไล่ตามมา ชายยาจกพยายามจะวิ่งหนีต่อแต่ตอนชนกับซีคหัวเข่าของเขากระแทกพื้นทำให้ได้รับาเ็ แค่ลุกขึ้นยังลำบาก ซีคจึงทนดูเฉย ๆ ไม่ได้
“ช้าก่อนพี่ชายทั้งสาม มีเื่อะไรกันหรอครับ ทำไมถึงไล่ตามยาจกคนนี้ท่าทางดูตึงเครียดมากเลย”
ชายทั้งสามคนมีคนนึงมีหนวดเครา คนนึงหัวโล้น อีกคนหน้ามีแผลเป็ เขาทั้งสามไม่พอใจที่ซีคเข้ามาขวาง ชายหน้าหนวดจึงพูดเสียงดังใส่ซีค
“ถอยไปเ้าหนุ่ม นี่มันไม่เกี่ยวกับเ้า อย่าเข้ามายุ่ง”
จากที่ดูหนังมาหลาย ๆ เื่ซีคจึงเดาว่าพวกนี้น่าจะเป็พวกตัวร้ายแน่ เพราะกิริยาท่าทางของพวกเขาให้มาก ซีคจึงหันไปถามทางยาจกแทน
“คุณพี่ผ้าขาด ท่านช่วยเล่าเื่ราวตามความจริงให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม ข้าไม่รู้อะไรเลย ถึงอยากช่วยก็ช่วยท่านไม่ได้นะ”
ชายยาจกนั่งมองหน้าซีคแล้วก้มหน้าลง
“ข้าหยิบเนื้อหมูมาจากร้านของเถ้าแก่เขียงหมูแล้ววิ่งมาเลย พวกข้าไม่มีเงินจะซื้อ จะทำงานเขาก็ไม่มีใครรับ ขนาดบ้านยังไม่มีอยู่เลย”
“โอ้โห สรุปคือโขมยเนื้อหมูเขามา ของซื้อของขายนะของซื้อของขาย จะช่วยหรือไม่ช่วยดี แล้วเมื่อกี้บอกมีพวก จะใช้ประโยชน์อะไรได้ไหมนะ”
ซีคยืนคิดในใจ แล้วพูดขึ้นมาว่า
“เอาล่ะ ๆ ตีเขาไปก็คงไม่ได้อะไร ได้เนื้อคืนก็คงเป็เนื้อที่เปื้อนแล้ว จะว่าไปเขาโขมยเนื้อไปมากน้อยแค่ไหนครับ เสียหายหลายเหรียญไหม”
ชายหัวโล้นรีบพูดขึ้นมาทันทีว่า
“มันเอาเนื้อหมูไปเกือบ 2 กิโล ถ้าขายก็ได้ เกือบ 40 เหรียญ มันน่าไหมล่ะ มาโขมยไปแบบนี้คนเขาก็เดือดร้อนน่ะสิ”
ซีคจึงยืนข้อเสนอให้กับชายสามคนนั้น
“เอางี้นะครับ ผมให้พวกคุณ 70 เหรียญเป็ค่าเสียหาย เอาไปให้เถ้าแก่สัก 50 เหรียญ อีก 20 เหรียญก็ไปสังสรรค์กันนิดหน่อยก็ได้ครับ 3 คนน่าจะพออยู่”
ทั้งสามคนมีท่าทีพอใจกับข้อเสนอของซีคมาก แต่ชายหน้าแผลเป็ได้พูดตอบรับข้อเสนอของซีคแบบมีชั้นเชิง
“เอางั้นก็ได้ ครั้งนี้จะปล่อยมันไปสักครั้งก็แล้วกัน แต่อย่าให้มีอีกล่ะ คราวหน้าไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แบบนี้แน่”
พูดจบเขาก็รับเงินจากซีคไป 70 เหรียญแล้วเดินจากไป ส่วนซีคได้พยุงยาจกคนนั้นขึ้นมาแล้วพาไปนั่งที่โต๊ะนั่ง
“รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา ไม่นานหรอก”
พอบอกยาจกคนนั้นแล้ว ซีคได้เดินไปที่ร้านขายยา ซื้อสมุนไพรรักษาอาการาเ็ฟกช้ำมาให้กับยาจกคนนั้น ระหว่างทางได้แวะซื้อซาลาเปามาอีก 20 ลูก
“นี่ครับยา แล้วนี่ก็ซาลาเปาครับ ยานี่เป็ยารักษาอาการาเ็ฟกช้ำนะครับ ส่วนซาลาเปาพวกนี้ให้เอาไปแบ่งกันกินกับเพื่อน ๆ ”
ยาจกคนนั้นรับยาและซาลาเปา 15 ลูกจากซีค ส่วนเนื้อหมูที่โขมยมาเขาได้โยนทิ้งไว้ข้าทางเพื่อให้เพื่อนของเขามาเก็บไปแล้ว เมื่อได้รับยากับซาลาเปาจากซีค เขาจึงสอบถามข้อมูลของซีค
“แล้วท่านชื่ออะไรเหรอ อยู่แถวไหน ทำอาชีพอะไร”
ซีคยิ้มให้แล้วตอบกลับไปว่า
“ผมชื่อซีคครับ อยู่แถว ๆ นี้แหละเพราะว่าตอนนี้ก็เช่าห้องอยู่ ยังไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อบ้าน ส่วนอาชีพผมเป็นักผจญภัยครับ ถ้าคุณไม่มีที่จะไปจริง ๆ อาชีพนี้ก็ไม่เลวนะครับ ไม่ต้องลงทุนอะไร แค่ไปล่ามอนสเตอร์ก็ได้ทั้งเหรียญและไอเทม แค่อย่าทำเป็เก่งล่าตัวที่อันตรายจนเกินไปก็พอครับ”
พูดจบเขาก็เดินจากยาจกไปอย่างไม่สนโลกรอบข้างเลย เขามุ่งหน้าไปยังร้านตีเหล็กของช่างตีเหล็กสองพี่น้องทันที ระหว่างทางได้คุยกับเอริน่าไปด้วย
“นี่เอริน่า เธอคิดว่ายาจกคนเมื่อกี้เขาจะมีประโยชน์กับเราในภายหลังไหม เขาจะสนใจอาชีพนักผจญภัยหรือเปล่า”
“เอริน่าคิดว่าเขาต้องมีประโยชน์กับนายท่านแน่ ๆ ค่ะ เพราะตอนนี้ชื่อเขาขึ้นมาในรายชื่อ NPC ในสังกัดแล้ว ส่วนเื่จะสนใจอาชีพนี้ไหมไม่กล้าฟันธงค่ะ”
ซีคเปิดเมนู NPC ในสังกัดขึ้นมาดูทันที
“โอ้โหเอริน่า ตอนนี้เมล็ดพันธุ์ได้กลายเป็ต้นอ่อนแล้วนะ พวกคนป่าได้เติบโตขึ้นแล้ว ตอนนี้เ้าพวกนั้นผู้ชายเลเวล 36 แล้ว ส่วนผู้หญิงยัง 30 กันอยู่ แต่ก็ถือว่าเติบโตขึ้นมาอีกขั้นแล้ว ส่วนยาจกคนเมื่อกี้ชื่อ เคนจิน อาชีพยาจก เลเวล 5 ทำไมถึงรู้สึกว่าเป็ตัวกาก ๆ ไร้ประโยชน์มาก ๆ เลย ระดับความภักดีถือว่าเยี่ยมยอดเลยเพราะเขาเห็นว่าเราเป็ผู้มีพระคุณ แบบนี้คงมีประโยชน์สักวันแน่”
เดินไปดูไปคุยไป สักพักก็ไปถึงที่หน้าบ้านของช่างสองพี่น้อง
“สวัสดีครับ ยังไม่นอนกันใช่ไหม ผมซีคนะครับ”
ผ่านไปครู่เดียวฮอร์นก็มาเปิดประตูให้ซีคแล้วเขาก็เชิญซีคเข้าไปด้านในเพื่อพบปะพูดคุยกับยอร์นเกี่ยวกับเื่อุปกรณ์ที่สั่งทำ
“สวัสดีครับคุณฮอร์น งานคืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ”
“อันนี้ต้องลองไปคุยกับคนทำครับ วัตถุดิบค่อนข้างจะซับซ้อน ผมไม่ค่อยถนัดด้วย โดยเฉพาะผ้าคลุม อันนี้งานหินเลยครับ”
เมื่อซีคเข้าไปในร้านได้พูดคุยกับฮอร์นที่ด้านนอกสุดของร้านจุดนี้คือห้องขายสินค้า มีทั้งอาวุธและชุดเกราะ เดินเข้าไปในสุดจะมีประตู เมื่อเปิดเข้าไปจะพบว่าเป็ห้องสร้างอุปกรณ์แล้วก็เห็นว่ายอร์นกำลังพยายามสร้างชุดเกราะกับผ้าคลุมที่เข้ากับง้าวอสรพิษให้กับเขาอยู่
“ยอร์น ๆ คุณซีคมาดูงานน่ะ เป็ไงบ้างไปถึงไหนแล้ว”
ฮอร์นได้เรียกยอร์นถามความคืบหน้าของงานให้กับซีค
“สวัสดีครับคุณยอร์น งานมีสะดุดตรงไหนหรือเปล่าครับ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกได้นะครับ เื่การทำอุปกรณ์ผมเองก็ไม่เป็เลย ขาดเหลืออะไรบอกได้เลยครับ”
ซีคพูดคุยกับยอร์นที่กำลังวิเคราะห์วัตถุดิบอยู่ เขายังไม่ได้ลงมือสร้างชุดเกราะหรือชุดคลุมเลยแม้แต่น้อย
“ขอโทษนะครับที่ล่าช้า แต่ขนคางคกขนเม่นไม่ค่อยเข้ากับอีก 2 วัตถุดิบเท่าไหร่ ผมกำลังพยายามหาสัดส่วนที่เหมาะสมอยู่ครับ เพราะว่าถ้าใส่ไปไม่ได้ขนาดจะทำให้คุณภาพของอุปกรณ์ด้อยกว่าใช้แค่เขี้ยวงูเขียวเขี้ยวทองผสมกับหนังงูเหลือมหัวตัวซะอีก ผมคงต้องใช้เวลาอีกสักพักนึง อาจจะสักประมาณวันเสาร์น่าจะเสร็จ แต่เื่เวลาคงตอบแน่ชัดไม่ได้ อาจจะเช้า กลางวัน เย็น หรืออาจจะเสร็จตอนดึก ๆ ค่ำ ๆ ก็ไม่แน่”
ยอร์นที่กำลังนั่งวิเคราะห์คุณสมบัติของวัตถุดิบได้หันมาคุยกับซีค เมื่อคุยเสร็จเขาได้หันกลับไปดูวัตถุดิบต่อทันที
“รับทราบครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะมาอีกทีวันเสาร์ แล้วนี่ครับคุณฮอร์น 500 เหรียญ ผมให้ไว้เผื่อพวกคุณต้องใช้ ถือว่าเป็ค่าเหนื่อยในการทำอุปกรณ์ชุดนี้ด้วย”
ซีคส่งถุงเหรียญให้กับฮอร์นโดยข้างในมีเหรียญ 500 เหรียญ แล้วเขาก็ลาฮอร์นกับยอร์นและเดินออกจากร้านไป
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับ ยังมีเื่ที่ต้องทำอยู่”
เมื่อเขาออกมาจากร้านแล้ว เขาตรงไปที่พิกัดของฝูงหมาป่าจันทราทันที เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะล่าพวกมัน อยากลองสู้กับมอนสเตอร์เป็ฝูงดู
8K
