บทที่ 13
การเผชิญหน้าครั้งแรก
เช้าวันนั้น อากาศในปักกิ่งเย็นกว่าทุกวัน ลมพัดผ่านใบไม้ปลิวกระทบหน้าต่างห้องเรียน ฉันนั่งอยู่ในห้องสอบพร้อมปากกาหมึกดำในมือ หัวใจเต้นแรง แต่ไม่ใช่เพราะกลัว หากเป็เพราะฉันรู้ว่าวันนี้คือ จุดเริ่มต้นของการพิสูจน์ตัวเอง
บนกระดานดำ อาจารย์ประกาศเสียงดัง “วันนี้เป็การสอบวิชาใหญ่ประจำภาคเรียน ครอบคลุมทั้งทฤษฎีและภาคปฏิบัติ ทุกคนจงตั้งใจทำให้เต็มที่ เพราะผลคะแนนนี้จะถูกบันทึกลงแฟ้มสะสมผลงานของพวกเธอ และอาจกำหนดอนาคตในวิชาชีพแพทย์ของแต่ละคน”
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำจากชาติที่แล้วไหลย้อนกลับมา ทุกความรู้ที่เคยเห็น เคยได้ยิน เคยอ่าน แม้เพียงผ่านตา ล้วนประสานกันเป็ภาพในหัวฉันชัดเจน ฉันเขียนคำตอบลงไปด้วยความมั่นใจ ขณะที่หางตาเห็นเพื่อนหลายคนขมวดคิ้ว กัดริมฝีปาก บางคนถึงกับเหงื่อตก
โต๊ะด้านหลัง…ฉันััได้ถึงสายตาจับจ้องมาไม่วางตา ซ่งหว่านหลิน เธอคงหวังจะเห็นฉันพลาด แต่ฉันไม่เงยหน้าขึ้นตอบสนองแม้แต่น้อย ปล่อยให้เสียงปากกาของฉันลากผ่านกระดาษคือคำตอบเดียวที่เธอจะได้รับ
---
เมื่อเข้าสู่การสอบภาคปฏิบัติ ความกดดันเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า ห้องปฏิบัติการเต็มไปด้วยอุปกรณ์ผ่าตัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาแตะจมูก อาจารย์แจกโจทย์ให้แต่ละคนทำการวินิจฉัยผู้ป่วยจำลองและลงมือรักษาเบื้องต้น
“เริ่มได้!” เสียงสั่งดังขึ้น
ฉันสวมถุงมือยาง มองร่างผู้ป่วยจำลองตรงหน้าแล้วเริ่มตรวจร่างกายตามขั้นตอน หัวใจเต้นเป็จังหวะมั่นคง ฉันจดบันทึกอาการ วิเคราะห์ข้อมูล แล้วลงมือรักษาเหมือนที่เคยเห็นในอนาคต ทุกการเคลื่อนไหวของฉันมั่นคงและแม่นยำ
ในขณะที่อีกมุมหนึ่ง…ซ่งหว่านหลินกลับรีบร้อน ใช้ความจำเพียงผิวเผินและการแสร้งทำเป็มั่นใจ เธอทำขั้นตอนผิดเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าเหมือนทุกอย่างเป็ไปตามแผน ฉันยกหางตาขึ้นมอง เห็นมือเธอสั่นเล็กน้อยตอนจับมีดผ่าตัด…
เมื่อหมดเวลา อาจารย์เดินตรวจงานทีละคน ผลลัพธ์ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ “ซ่งหว่านอิง ทำได้ถูกต้องครบทุกขั้นตอน ไม่มีข้อบกพร่อง คะแนนเต็ม”
เสียงห้องทั้งห้องเงียบกริบ ก่อนจะมีเสียงซุบซิบชื่นชมตามมา ฉันโค้งศีรษะเล็กน้อยรับคำชมอย่างสงบ ขณะที่สายตาของซ่งหว่านหลินแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อถึงตาของเธอ อาจารย์ขมวดคิ้ว “การวินิจฉัยผิดไปั้แ่ต้น การรักษาจึงไม่ถูกต้องตามขั้นตอน น่าเสียดาย เธอต้องปรับปรุงใหม่”
สีหน้าซ่งหว่านหลินซีดเผือด แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม “ขอบคุณอาจารย์ค่ะ หนูจะพยายามให้มากขึ้น”
ฉันยกยิ้มบาง ๆ ในใจ ความสะใจเอ่อท่วมอก นี่เป็ครั้งแรกที่ฉัน เอาชนะเธออย่างชัดเจน และต่อหน้าทุกคน
---
ผลสอบถูกติดประกาศในวันถัดมา ชื่อของฉัน “ซ่งหว่านอิง” อยู่บนสุดของกระดานด้วยคะแนนเต็มทั้งสองภาค ขณะที่ชื่อของซ่งหว่านหลินไหลลงไปเกือบท้ายแถว เสียงเพื่อนนักศึกษาซุบซิบกันไม่หยุด “ไม่น่าเชื่อเลยว่าซ่งหว่านอิงจะทำได้สมบูรณ์ขนาดนี้…เธอน่าจะได้เป็แพทย์มือหนึ่งจริง ๆ”
ฉันยืนมองกระดานด้วยรอยยิ้มสงบ แต่ในใจกลับหนักแน่นกว่าที่เคย “ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว”
ซ่งหว่านหลินเดินเข้ามาใกล้ สายตาเต็มไปด้วยความริษยา เธอเอ่ยเบา ๆ “อย่าคิดว่าพี่สาวจะชนะได้ตลอดไปนะคะ…เกมยังไม่จบ”
ฉันหันไปสบตาเธออย่างเ็า “เธอพูดถูก เกมยังไม่จบ…แต่ครั้งนี้ ฉันจะเป็คนกำหนดกติกาเอง”
ระหว่างพักกลางวันวันหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นพูดคุยกันเบา ๆ
“เธอรู้ไหม ทำไมซ่งหว่านหลินถึงได้ย้ายเข้ามากลางเทอมได้?”
“ก็เห็นว่าเธอมีญาติเป็รองอธิการมหาวิทยาลัยนี่...”
“จริงเหรอ?”
“อืม... เห็นว่าเป็ญาติทางฝ่าย หลี่ข่ายหลุน นายทหารหนุ่มที่อยู่กองบัญชาการทางเหนือ เขามีอำ
นาจไม่น้อยเลยนะ...”
"สงสัยคงใช้เส้นสายเข้ามาแน่เลย"
1K
