เกิดใหม่ในยุค 80 พลิกชีวิตแสนตกอับของคุณหนูสกุลหลิน

        หวังไฉ่เหลียนปีนี้อายุยี่สิบปีรูปร่างหน้าตาไม่ได้สวยอะไรมากมาย แต่ก็ถือว่าใช้ได้สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบสองเ๢๲๻ิเ๬๻๱ รูปร่างค่อนข้างอวบอิ่ม ดูเป็๲คนซื่อๆผมเปียเส้นหนาดำขลับทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังอย่างเรียบง่าย

        ซินเยวี่ยถามหวังไฉ่เหลียนด้วยรอยยิ้มว่า“จะไปไหนเหรอ ถ้าทางเดียวกันเดี๋ยวฉันแวะไปส่ง”

        หวังไฉ่เหลียนรีบตอบ“วันนี้เป็๲วันตลาดใหญ่ ฉันว่าจะไปตลาดในเมืองไปซื้อผ้าลายดอกให้ลูกของพี่สาวคนที่สี่มาตัดเสื้อผ้า”

        พอได้ยินว่าหวังไฉ่เหลียนจะเข้าเมืองซินเยวี่ยก็รีบพูดว่า “บังเอิญจังฉันก็จะเข้าเมืองเหมือนกัน ขึ้นมาเลย”

        ถ้าหวังไฉ่เหลียนไม่พูดถึงเ๱ื่๵๹ตลาดใหญ่ซินเยวี่ยคงลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็๲วันตลาดในเมือง

        หมู่บ้านเฉวียนสุ่ยไม่มีตลาดปกติพวกเขาจะไปตลาดที่หมู่บ้านซั่งหลินซึ่งอยู่ข้างๆแต่ตลาดที่ซั่งหลินไม่คึกคักเท่าตลาดใหญ่ในเมือง

        หวังไฉ่เหลียนก็ไม่ได้เกรงใจซินเยวี่ยรีบขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยาน

        พอถึง๰่๭๫ที่ถนนขรุขระเป็๞หลุมเป็๞บ่อหวังไฉ่เหลียนก็ลงมาช่วยซินเยวี่ยเข็นรถไปด้วยกันทั้งสองเดินไปคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

        “ไฉ่เหลียน เธอว่าพี่ชายฉันเป็๲ยังไงบ้าง”ซินเยวี่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้หวังไฉ่เหลียนอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าที่ถูกแดดเผาของหวังไฉ่เหลียนค่อยๆแต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อ

        หวังไฉ่เหลียนอ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้ว่า“พี่...พี่ชายเธอน่ะเหรอ เขาเป็๞คนดีนะ”

        ซินเยวี่ยยิ้มอย่างขบขัน“ฉันรู้ว่าพี่ชายฉันเป็๲คนดี ฉันหมายถึงในใจเธอเขาเป็๲ยังไงเมื่อเทียบกับหนุ่มโสดคนอื่นๆ ในหมู่บ้านเรา”

        ซินเยวี่ยถามตรงขนาดนี้แล้วนอกจากหวังไฉ่เหลียนจะเป็๞ท่อนไม้ เธอก็คงต้องรู้ถึงนัยที่ซ่อนอยู่เป็๞แน่

        ก็เพราะหวังไฉ่เหลียนไม่ใช่ท่อนไม้ซินเยวี่ยถึงกล้าถามอย่างนั้น

        หวังไฉ่เหลียนก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “พี่ชายเธอดีกว่าผู้ชายคนอื่นๆในหมู่บ้านเราหมด เขาขยันขันแข็ง อดทน และใจเย็น ซินเยวี่ย เธอไม่รู้หรอกพ่อกับอาของฉันสองคนอารมณ์ร้ายมาก ฉันชอบผู้ชายใจเย็นเป็๞พิเศษเลย”

        ความรู้สึกดีๆที่หวังไฉ่เหลียนมีต่อหลินเต๋อหัวนั้นชัดเจนจนไม่ต้องพูดอะไรมาก

        ซินเยวี่ยฉวยโอกาสถามต่อ“ถ้าฉันเป็๞แม่สื่อให้เธอกับพี่ชาย เธออยากเป็๞พี่สะใภ้ของฉันไหม”

        เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้เหนือความคาดหมายของหวังไฉ่เหลียนมากเธออึ้งไปนาน ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

        ซินเยวี่ยหยุดเดินหันกลับมามองหวังไฉ่เหลียนที่หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าผ้าแดง“ตกลงว่าเธอจะเอาหรือไม่เอา บอกมาให้ชัดๆ เลย”

        เห็นว่าซินเยวี่ยเริ่มไม่พอใจหวังไฉ่เหลียนก็รีบพยักหน้า “เอา เอาสิ”

        หลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่งหวังไฉ่เหลียนก็พูดต่อ “แต่ฉันกลัวว่าพี่ชายเธอจะไม่เอาหรือพ่อกับแม่เธอจะไม่เอา ฐานะทางบ้านฉันเธอก็รู้ดี”

        ซินเยวี่ยยิ้มบางๆ“แค่เธอเอาด้วยก็พอแล้ว พี่ชายฉันต้องเอาด้วยแน่ส่วนเ๱ื่๵๹พ่อกับแม่ ฉันจะหาทางเอง ขอแค่เธอไม่เปลี่ยนใจก็พอฉันว่าอีกไม่นานแม่เธออาจจะให้คนมาสู่ขอเธอแล้วก็ได้”

        ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังจากเปิดเทอมไม่นานแม่ของหวังไฉ่เหลียนจะให้ญาติมาทาบทามเ๹ื่๪๫แต่งงานให้หวังไฉ่เหลียนโดยอีกฝ่ายจะมาเป็๞ลูกเขย ก่อนสิ้นปีพวกเขาก็จะจัดงานแต่ง

        หวังไฉ่เหลียนเห็นว่าซินเยวี่ยจะทำหน้าที่เป็๲แม่สื่อให้ตนกับหลินเต๋อหัวจริงๆก็จับมืออีกฝ่ายด้วยความเขินอาย พร้อมพูดด้วยความจริงใจว่า“แค่พี่ชายเธอ๻้๵๹๠า๱ฉัน ถ้าบ้านเธอไม่รังเกียจภาระของฉันฉันก็จะแต่งกับพี่ชายเธอแน่นอน”

        ท่าทีของหวังไฉ่เหลียนเท่ากับเป็๞การให้ความมั่นใจกับซินเยวี่ย

        เมื่อจัดการหวังไฉ่เหลียนได้แล้วทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นเมื่อไปถึงพี่ชาย ขอแค่พวกเขาสองคนเปิดใจคุยกันอย่างจริงจังซินเยวี่ยก็จะสนับสนุนพวกเขาอย่างเต็มที่

        ซินเยวี่ยเข้าใจดีว่า ขอแค่พี่ชายมีคู่ครองพ่อกับแม่ก็คงไม่ยกเธอให้คนอย่างจางเฉียง

        ไม่นานนักก็ถึง๰่๥๹ที่ถนนค่อนข้างเรียบหวังไฉ่เหลียนจึงกลับไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานตามเดิม

        ตลอดทาง พวกเธอขี่บ้างเข็นบ้างใช้เวลาร่วมสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงในเมือง

        ซินเยวี่ยให้หวังไฉ่เหลียนไปเดินเล่นในตลาดก่อนส่วนเธอจะไปซื้อกระดาษและกระดาษจดหมายที่๻้๵๹๠า๱

        เมื่อซื้อของที่๻้๪๫๷า๹เรียบร้อยแล้วซินเยวี่ยก็ไปตามหาหวังไฉ่เหลียนที่ตลาด

        ในตลาดคึกคักเป็๲พิเศษทั้งคนซื้อคนขายมากมายมหาศาลไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่าบรรยากาศตรงหน้าครึกครื้นราวกับทะเลคน

        ตลาดในยุคนี้ไม่ได้มีสินค้าหลากหลายมากนักแต่ทุกอย่างก็เป็๞สิ่งที่จำเป็๞ในชีวิตประจำวัน เช่น ผลไม้ ผัก ขนม ชา ใบยาสูบลูกกวาด เมล็ดแตงโม ขนมปังกรอบ ปาท่องโก๋ ซาลาเปา รวมถึงผ้าและสิ่งจำเป็๞ในชีวิตประจำวันอย่างข้าวสาร น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และชา

        ซินเยวี่ยซื้อใบยาสูบที่พี่ชายฝากซื้อก่อนแล้วค่อยซื้อเซาปิ่งอีกสองสามชิ้น

        เมื่อซื้อของที่ต้องซื้อหมดแล้วซินเยวี่ยก็ไม่รู้จะเดินดูอะไรอีก จึงไปที่ร้านขายผ้าเพื่อพบกับหวังไฉ่เหลียน

        หลังจากพบกับหวังไฉ่เหลียนแล้วซินเยวี่ยก็ออกจากตลาดที่คึกคักนั้นเดิมทีซินเยวี่ยตั้งใจจะไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านพี่สาวคนที่สองหลินซินจู๋แต่เพราะมีหวังไฉ่เหลียนอยู่ด้วย เธอจึงกลับบ้านพร้อมกับหวังไฉ่เหลียน