ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

"พี่กานต์ ห้องนี้มีเราแค่สองคน!" มีนาพยายามเตือนสติกานต์ที่ตอนนี้เหมือนเป็นอีกคนที่เธอไม่รู้จัก

"ใช่ที่ไหนละมีนา ฟ้าก็อยู่กับเรา มีนาไม่เห็นหรอ" กานต์ยิ้มให้กับมีนา พร้อมหันไปยิ้มให้กับอากาศว่างเปล่าข้างเขา

มีนาเริ่มกลัวจับใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"นี่ค่ะพี่กานต์ มีนากดลบคลิปให้พี่แล้ว!" มีนาพูดพร้อมกด'ลบ' และ'ยืนยัน' บนหน้าจอมือถือ

"ดีมากครับ เพราะถ้าไอ้ธามมาได้ยินเข้าจะไม่ดี" กานต์เริ่มยิ้มร้าย

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหามีนาอย่างน่ากลัว

"พี่มีความจริงบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกมีนาเลย มีนาอยากรู้มั้ยละ" กานต์เดินมาถึงตัวมีนาแล้วเดินอ้อมไปข้างหลังเธอ

มีนายืนนิ่งพยายามควบคุมสติของตัวเองไม่ให้กระเจิดกระเจิง

"มะ..ไม่ค่ะ มีนาไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น มีนาจะกลับแล้วค่ะ" มีนาพยายามที่จะไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น

"แต่พี่อยากบอกนะ" กานต์กระชิบข้างหูเธอจากด้านหลังพร้อมใช้มือผลักเธอเดินไปข้างหน้า

มีนาสะดุ้งเฮือก!

"เดินไป" กานต์พูดและหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

มีด!

มีนาหันไปมองหัวใจหล่นวูบ!!

เธอจำต้องเดินไปข้างหน้าตามที่เขาบอก

กานต์บังคับมีนาจนเดินมาถึงตรงประตูระเบียงพร้อมกระชิบมีนา

"เปิดมันออก!" 

มีนาแทบจะร้องไห้ออกมา เธอกลัวเขาจับใจ!

มีนาค่อยๆจับตรงที่จับประตู ดึงแยกมันออกจากกันช้าๆ

แอ๊ดดด~

ลมจากข้างนอกพัดเข้ามาทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นจนขนลุกไปทั้งตัว 

เสียงลมพัดอื้ออึงทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ตรงระเบียงไม่รู้ว่า

ธามวัตกำลังเปิดประตูเข้ามา!!

"ฟ้าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก พี่ตกหลุมรักฟ้าตั้งแต่แรกเจอ" กานต์เริ่มเอ่ยขึ้น

"พี่กับฟ้าเคยยืนดูดาวตรงนี้ด้วยกัน เคยยืนกอดกันตรงนี้ ฟ้าบอกว่ารักพี่มากกว่าใคร"

"เราสองคนรักกันมาก แต่ไอ้ธามมันคือหนามตำใจของพี่ มันทิ้งฟ้าให้เหงาอยู่ที่ไทย แต่ตัวมันกลับไปเรียนที่อังกฤษ"

"ถ้าไม่มีพี่ ฟ้าคงผ่านช่วงเวลายากลำบากนั้นไปไม่ได้ เราสองคนรักกัน เรากำลังมีลูกด้วยกัน!"

ธามวัตได้ยินทุกคำพูดของกานต์ เหมือนมีคนเอาไม้มาฟาดกลางหัวเขา 

กานต์กับฟ้า!

หักหลังเขา!

ลูกของฟ้า!

คือลูกของไอ้กานต์!

มีนาขยับตัวเพื่อจะหันหน้ามาคุยกับกานต์

"พี่ธาม!!" มีนาตกใจขั้นสุด

กานต์รีบหันกลับมามอง

"ไอ้ธาม!!!" กานต์ตะโกนลั่น ยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าที่เห็น

"ไอ้กานต์ มึงหักหลังกูมาตลอด!!" ธามวัตเสียงสั่น

"มึงกับฟ้าแอบคบกัน!!"

"แล้วลูก...คือลูกของมึงงั้นหรอ!!" ธามวัตพูดเสียงแผ่วแทบลืมหายใจ

"มะไม่ใช่แบบนั้นนะมึง กู.." กานต์ยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก มองซ้ายขวาไปเห็นมีนาที่ยืนอึ้งอยู่ข้างหลัง

หมับ!!

กานต์จับมีนาแล้วเอามีดจี้ที่คอ

"ไอ้กานต์!! มึงจะทำอะไร ปล่อยมีนา! มีนาไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้!!" ธามวัตตกใจที่กานต์กล้าทำอุกอาจขนาดนี้

มีนาตัวแข็งทื่อ

"พะ..พี่กานต์!!" 

"ไม่เกี่ยวได้ยังไง นังนี่แหละที่รู้ความลับของกูกับฟ้า ไม่งั้นวันนี้มึงก็คงไม่มาเจอกูสภาพแบบนี้!" กานต์เหมือนคนเสียสติไปทุกที

"มีนารู้งั้นหรอ!" ธามวัตตกใจพร้อมมองหน้ามีนา

"ใช่! พี่กานต์เป็นคนวางยาพี่ธาม พี่กานต์เป็นคนวางแผนให้เราสองคนนอนด้วยกัน พี่กานต์เป็นคนทำให้พี่ฟ้ามาเจอเรา พี่กานต์เป็นคนทำให้พี่ฟ้ากับลูกต้องตาย!!" มีนาพูดอย่างเหลืออด

"หยุดพูดมากได้แล้ว!!" กานต์ตะคอกใส่มีนาและเอามีดจ่อที่คอเธออย่างหวาดเสียว

"ใจเย็นๆไอ้กานต์ ปล่อยมีนาไป แล้วมึงกับกูค่อยมาเคลียร์กันดีๆ ฟ้าก็ตายไปแล้ว มึงจะกลัวอะไร แต่ถ้ามึงทำอะไรมีนา มึงอาจโดนข้อหาทำร้ายร่างกาย เรื่องมันจะยิ่งปานปลาย!" ธามวัตพยายามจูงใจกานต์ให้เอามีดลงและหยุดทำร้ายมีนา

"มึงหมายถึงตำรวจอ่ะหรอ! ไม่กูไม่ไป กูไม่ได้ฆ่าฟ้า!!!" กานต์สั่นไปทั้งตัว มีดที่จอคอมีนาก็ใกล้เข้าเนื้อเธอทุกที

"มึงหมายความว่าไงไอ้กานต์!"

"มึงฆ่าฟ้าหรอ!" ธามวัตตกใจกับความจริงตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

"กูไม่ได้ทำ!!" กานต์พลักตัวมีนาอย่างแรง!!

อร๊าย!!

มีนาเกือบล้มลง ดีที่ธามวัตมารับตัวเธอไว้ทัน

"มีนา! เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนมั้ย!!" ธามวัตรีบพยุงตัวเธอ และดึงเธอเข้ามากอด

"มึงรักกันมากเลยใช่มั้ย แล้วกูกับฟ้าละ ฟ้าไม่อยู่กับกูแล้วฟ้าทิ้งกูไปแล้ว" กานต์ขาดสติ 

เดินตรงดิ่งพร้อมถือมีดเข้ามา

มีนารีบหันหลังกลับไปมอง

ไม่!!!

ชวบ!

มีดแทงลงตรงหน้าท้องมีนาอย่างจัง เธอเอาตัวเข้ามาบังธามวัต และรับมีดแทน!

"ไม่!! มีนา!!" ธามวัตตะโกนลั่น เลือดสีแดงค่อยๆไหลออกมา

"กูไม่ได้ทำ ไม่!" กานต์มองเลือดในมือตัวเอง พร้อมส่ายหัว

กานต์ยืนอึ้งมองมีนาที่ล้มลงในอ้อมกอดธามวัต

เขาหันซ้ายหันขวา

และรีบวิ่งออกจากห้องไป!

"มีนา!! พูดกับพี่ก่อน"

"อย่าหลับนะมีนา!!!" ธามวัตร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

มีนารู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างกาย เธอมองเห็นธามวัตกำลังร้องไห้ เขาร้องไห้ให้เธองั้นหรอ

"มีนา!"

"ไม่! ไม่! ไม่!" ธามวัตเรียกพร้อมเอามือลูบหน้ามีนาเรียกให้เธอตื่นและร้องไห้เหมือนคนบ้า 

เธอนิ่งไปในตักของเขา

ธามวัตรีบหยิบโทรศัพท์โทรเรียกรถพยาบาล

รถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุภายใน 10 นาที

เป็น10นาทีที่ธามวัตใจสลาย เขาได้แต่ห้ามเลือดอย่างระมัดระวังเธออยู่ตรงนั้น เพราะมีนาเคยบอกเขาไว้

ถ้าคุณพ่อล้มหรือเกิดอุบัติเหตุ พี่ธามห้ามเคลื่อนย้ายนะคะ แค่ห้ามเลือดและให้นอนราบรอจนกว่ากู้ภัยจะมา

เขาเกือบอุ้มเธอขึ้น ไม่อย่างนั้นมีดที่ปักลงบนแผลอาจขยับและทำให้เธออาการหนักมากกว่าเดิม

ธามวัตได้แต่ร้องไห้แทบขาดใจ เขาเรียกชื่อเธอซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด แต่ร่างกายของมีนาตอนนี้ไร้การตอบสนอง

"พี่ฟ้า" มีนาเรียกน้ำฟ้าขณะที่ยืนรับลมอยู่ตรงระเบียง

น้ำฟ้าหันกลับมามองพร้อมยิ้มหวานให้กับเธอ

"มีนา"

"พี่ขอโทษมีนาด้วยนะ ที่ทำให้มีนาต้องมาเจ็บปวดกับสิ่งที่มีนาไม่ได้เป็นคนทำ ยกโทษให้พี่นะ" น้ำฟ้าพูดอย่างรู้สึกผิด

"มีนาไม่โกรธพี่ฟ้าเลยนะคะ แล้วพี่ฟ้าเป็นยังไงบ้างสบายดีมั้ยคะ" มีนาถามอย่างเป็นห่วง

น้ำฟ้าเดินเข้ามาหามีนาและสวมกอดเธอ

กระชิบอะไรบางอย่างข้างหู

"พี่ฝากดูแลธามด้วยนะ" น้ำฟ้าผละออกจากอ้อมกอด พร้อมเดินหายไปตรงระเบียง

"พี่ฟ้า!" มีนาสะดุ้งตื่น