ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หลี่ชิงชิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า“แป้งเป็นข้าหมัก ไส้เป็นข้าปรุง คนที่จ้างมาไม่อาจเรียนรู้ทั้งสองอย่างนี้ได้สองอย่างนี้เป็นกุญแจสําคัญในการทําซาลาเปา ท่านพ่อ ท่านวางใจได้เจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้นก็ตกลงข้าจะไปหาคนมาช่วยสร้างเพิงและเตา” ผู้เฒ่าหวังยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว “หนึ่งวันก็สร้างเสร็จแล้ว”

        หากไม่ใช่ว่าแถบเมืองเซียงยามฤดูหนาวมีฝนตกบ่อยๆหลี่ชิงชิงก็สามารถก่อเตาได้เลยโดยไม่ต้องสร้างเพิง

        ผู้เฒ่าหวังกระหืดกระหอบหาคนหาวัสดุมาทํางานด้วยความดีอกดีใจ

        “ชิงชิงมีงานที่ข้าทําได้หรือไม่?”หลิวซื่อเป็นคนที่อยู่ว่างไม่ได้ ตอนเช้ากลับมาจากขายซาลาเปาตอนเที่ยงพักเพียงครู่เดียวก็ลุกขึ้นมาขอทํางานแล้ว

        หลี่ชิงชิงก็ไม่เกรงใจหลิวซื่อแล้วในบ้านทําการค้าขายอาหาร งานเยอะมาก จึงเอ่ยว่า “มีงานให้ทำเจ้าค่ะ ท่านแม่ไปถามในหมู่บ้านว่าบ้านใดต้องการขายผักบ้านเราทําซาลาเปาต้องใช้ผักจำนวนมาก ผักในช่วงล่าเยวี่ยมีราคาแพงบ้านเราก็รับซื้อผักจากคนในตระกูลตามราคาตลาด”

        “บ้านเราซื้อหนึ่งครั้งเป็นจำนวนไม่น้อยดีกว่าซื้อทีละน้อยในตลาด นี่เป็นเรื่องดีสําหรับพวกนาง ข้าจะไปถามประเดี๋ยวนี้ข้าจะไปบ้านท่านอาเจ็ดของเจ้าก่อน บ้านเขามีผักมากมาย อาสะใภ้เจ็ดของเจ้าตัดใจกินไม่ได้ผักในที่ดินส่วนใหญ่ล้วนขายให้ตลาด” หลิวซื่อหยัดกายลุกขึ้นไปจัดการธุระ

        หลี่ชิงชิงจัดแจงให้หวังจื้อและหวังเลี่ยงไปซื้อแป้งสองพันจินที่ตําบลชิงอวี๋แล้วไปที่ร้านตีเหล็กนำหม้อขนาดใหญ่สี่ใบและซึ้งนึ่งสิบกว่าใบที่สั่งไว้กับชายชราเจ้าของร้านตีเหล็กเมื่อไม่กี่วันก่อนกลับมา

        จางซื่อเดินเข้ามาเอ่ยถาม“ชิงชิง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะจ้างคน?”

        หลี่ชิงชิงพยักหน้าแล้วพูดว่า“เจ้าค่ะ ข้ากําลังคิดว่าจะจ้างคนจากข้างนอกหรือจ้างคนในหมู่บ้านดี?”

        จางซื่อเอ่ยถามด้วยสีหน้าระมัดระวังเล็กน้อยว่า“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่ พี่ชายรองและหลานชายของข้าต่างก็อยู่บ้านว่างๆพวกเขามาได้หรือไม่?”

        คนตระกูลจางเรียนรู้การทําพริกสับดองกับตระกูลหวังมีรายได้เท่ากับการทํานาหลายปีภายในเวลาอันสั้นจึงบอกจางซื่อว่าต่อไปตระกูลหวังมีงานอันใดก็ให้ส่งข่าวสักเสียง พวกเขาจะมาทํา

        นี่ไม่ใช่เพราะหวังจื้อพึมพำตอนกลับมาหยิบหมวกในห้องนอนก่อนออกไปข้างนอกหรือว่าการค้าของที่บ้านจะใหญ่โตขึ้นจึงต้องจ้างคนมาทําซาลาเปาจางซื่อนึกถึงคนจากบ้านเดิม อยากให้มาช่วยโดยไม่รับค่าตอบแทน

        “นี่...”หลี่ชิงชิงกําลังคิดว่าผู้เฒ่าจางอายุมากแล้ว ทำงานอดหลับอดนอนทั้งคืนไม่ได้เกรงจะทําให้ร่างกายเขาเหนื่อยล้าจนล้มป่วย

        “ไม่ต้องให้เงินท่านพ่อของข้าบอกว่าพริกสับดองทำเงินได้มากมาย ต่อไปทางนี้มีงานก็จะมาช่วย”จางซื่อยังกลัวหลี่ชิงชิงจะเข้าใจผิด จึงอธิบายอีก “มิใช่ท่านพ่อข้าอยากแอบเรียนทําซาลาเปาเพียงแต่อยากตอบแทนบุญคุณ”

        เงินมากมายขนาดนั้นล้วนเพียงพอให้บุรุษในหมู่บ้านตบแต่งภรรยาได้หลายครั้งตระกูลหวังมีบุญคุณต่อตระกูลจาง ตระกูลจางจึงอยากตอบแทนบุญคุณ

        “พี่สะใภ้ใหญ่ข้าไม่ได้เข้าใจท่านอาจางผิด ท่านอาจางเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจยิ่งข้าเพียงรู้สึกว่าเขาอายุมากแล้ว ไม่อาจอดหลับอดนอนได้ เอาอย่างนี้งานครั้งนี้ต้องนอนดึกจึงค่อนข้างจะลําบาก ให้พี่ชายใหญ่จาง พี่ชายรองและหลานชายมาเถิด ข้าให้เงินพวกเขาวันละสิบห้าเหรียญทองแดงข้าจะจ้างคนในตระกูลอีกสองสามคน” หลี่ชิงชิงจ้างคนมากมายขนาดนี้นอกจากทําซาลาเปาแล้ว ยังต้องออกไปส่งซาลาเปาให้ลูกค้าถึงบ้านด้วย

        จางซื่อรอหวังจื้อและหวังเลี่ยงกลับมาจากตําบลชิงอวี๋ก็ให้หวังจื้อไปเรียกคนที่บ้านตระกูลจาง

        ผู้เฒ่าหวังเรียกน้องชายและหลานชายหลายคนในตระกูลมาช่วยสร้างเพิงและยังตั้งใจเอ่ยกับหลี่ชิงชิงว่า “ข้าจ้างคนที่คุ้นเคยนิสัยของคนข้างนอกพวกเราไม่รู้จักดี บ้านเราทั้งทําการค้าขายอาหารหากถูกคนไม่ประสงค์ดีปะปนเข้ามาใส่ยาพิษในซาลาเปา เช่นนั้นก็จะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

        “ท่านพ่อกล่าวได้ถูกข้าว่าท่านอา พี่ชาย น้องชายที่มาช่วยงานวันนี้ล้วนดีหมดถ้าพวกเขาเต็มใจก็จะจ้างพวกเขา ค่าตอบแทนคนละสิบห้าเหรียญทองแดงต่อวันรวมอาหาร”

        “เงินมากถึงเพียงนี้?” ค่าแรงช่วงล่าเยวี่ยสูงในอําเภอจ้างคนทํางานหนักเพียงวันละเจ็ดเหรียญทองแดงต่อให้เป็นในเมืองก็ไม่เกินแปดเหรียญทองแดง

        ในเวลานี้มีเสียงบุรุษวัยกลางคนพูดจาโผงผางดังมาจากข้างนอก“มีคนอยู่หรือไม่ ข้าต้องการซื้อซาลาเปาสามพันลูก!”

        “ลูกค้าใหญ่มาหาถึงหน้าบ้าน”ใบหน้าชราของผู้เฒ่าหวังเผยรอยยิ้มสดใส

        ออกจากห้องโถงใหญ่ก็เห็นชายวัยกลางคนขี่ลาสวมหมวกสีเทาเสื้อคลุมยาวสีดำ เดินเข้าไปมองใกล้ๆ ที่แท้ก็เป็นพ่อบ้านของนายท่านถงผู้นำตระกูลของตระกูลใหญ่ในอำเภอเหอ

        นายท่านถงเป็นขุนนางขั้นหกของราชสํานักเมื่อสองปีก่อนได้กลับภูมิลำเนา กลับไปเป็นผู้นำตระกูลที่อําเภอเหอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการอบรมสั่งสอนลูกหลานในการสอบคัดเลือกขุนนาง

        นายท่านถงเข้มงวดกับคนในตระกูลไม่อนุญาตให้คนในตระกูลใช้อํานาจรังแกผู้อื่นยามปกติมักช่วยเหลือคนยากจนบริเวณรอบๆ มีชื่อเสียงอันดีงาม

        พ่อบ้านถงมักจะจัดการธุระข้างนอกแทนตระกูลถงหลายคนในอําเภอล้วนรู้จักเขา

        พ่อบ้านถงเอ่ยขึ้นที่ลานบ้าน“สามวันให้หลัง ท่านผู้เฒ่าจวนข้าจะฉลองวันเกิดครบรอบแปดสิบปี จัดงานเลี้ยงยี่สิบห้าโต๊ะซาลาเปาโต๊ะละอย่างน้อยหนึ่งร้อยลูก นายท่านให้ข้าซื้อซาลาเปาสามพันลูกจากบ้านท่าน”

        ผู้เฒ่าหวังโค้งคํานับพลางเอ่ย“ครอบครัวข้าน้อยอวยพรให้ท่านผู้เฒ่าอายุยืนดุจเขาหนานซาน!”

        “ขอบคุณท่านลุง”พ่อบ้านถงพยุงผู้เฒ่าหวังขึ้น มองไปที่เรือนอิฐของตระกูลหวังซึ่งดูดีกว่าบ้านหลังคามุงจากอยู่มาก ดูเหมือนว่าจะเป็นตามข่าวลือตระกูลหวังขายซาลาเปาได้เงินแล้ว เอ่ยถาม “ซาลาเปาสองลูกห้าเหรียญทองแดงซาลาเปาสามพันลูกก็เป็นเจ็ดตำลึงห้าเฉียน [1] ตอนนี้ข้าจ่ายให้ท่านสี่ตำลึงส่วนที่เหลือจ่ายวันรับสินค้า ท่านว่าอย่างไร?”

        “ตกลง”ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้เฒ่าหวังลงนามสัญญา ในบ้านมีสัญญาที่เขียนไว้แล้ว เพียงลงนามก็เป็นอันเรียบร้อยเอ่ยว่า “รบกวนพ่อบ้านลงนามสัญญากับข้าน้อยด้วยขอรับ”

        หลี่ชิงชิงไม่ได้พบกับพ่อบ้านถงนางไปเอาสัญญาที่ลานบ้านที่สองจากประตูด้านหลังของห้องโถง

        ไม่นานนักผู้เฒ่าหวังและพ่อบ้านถงก็ลงนามในสัญญาเสร็จพ่อบ้านถงจ่ายเงินสี่ตำลึงแล้วก็จากไป

        ผู้เฒ่าหวังถือเงินสี่ตำลึงสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบานใจ เอ่ยกับหลี่ชิงชิงอย่างแข็งขันว่า “เพิงหลังใหญ่สร้างได้ดีเพิ่งจะเริ่มสร้างการค้าใหญ่ก็มาเยือนแล้ว”

        ในตอนนี้ตระกูลหวังสามารถขายซาลาเปาได้วันละหนึ่งพันกว่าลูกปริมาณที่ตระกูลถงต้องการเท่ากับตระกูลหวังขายสามวัน

        คนในตระกูลหวังที่เตรียมจะเริ่มสร้างเพิงก็เอ่ยยินดีกับชายชราผู้เฒ่าหวังมอบเงินให้หลี่ชิงชิงแล้วไปทํางาน

        หลี่ชิงชิงครุ่นคิดตระกูลถงมีชื่อเสียงที่ดี ครั้งนี้จะฉลองวันเกิดให้ท่านผู้เฒ่าของตระกูล แขกเหรื่อที่มาต้องเป็นขุนนางของอําเภอและตระกูลสูงศักดิ์ผู้ร่ำรวยตระกูลหวังสามารถมอบของขวัญเป็นซาลาเปาท้ออายุยืนขนาดใหญ่หนึ่งลูกนี่เท่ากับเป็นการป่าวประกาศให้กับตระกูลหวังในอนาคตตระกูลอื่นฉลองวันเกิดก็จะมาสั่งซาลาเปากับตระกูลหวัง

        นางคิดได้ก็ไปเตรียมวัตถุดิบสีบนซาลาเปาท้ออายุยืนนางตั้งใจจะใช้ชาดสีแดงอ่อนที่สามารถกินได้

        ชาดของแคว้นต้าถังทำจากดอกไม้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์

        ชาดของนางเป็นหวังเฮ่าซื้อกลับมาจากตำบลชิงอวี๋ครั้งล่าสุดนางอยู่บ้านทุกวันไม่ค่อยออกไปข้างนอก แทบจะไม่ได้ใช้เลยคราวนี้จึงนำมาทำซาลาเปาท้ออายุยืน

        ซาลาเปาท้ออายุยืนแบ่งเป็นใส่ไส้และไม่ใส่ไส้ในบ้านไม่มีถั่วแดง หลี่ชิงชิงจึงทําท้ออายุยืนใส่ไส้ไม่ได้

        นี่เป็นการทดลองทำจึงทําซาลาเปาท้ออายุยืนตามจำนวนคนละสองลูก

        ในคืนนั้นคนตระกูลหวังก็ได้กินซาลาเปาท้ออายุยืนที่มีรูปร่างคล้ายลูกท้อที่หลี่ชิงชิงทํา

        ซาลาเปาท้ออายุยืนทุกลูกมีขนาดใหญ่เท่ากําปั้นของบุรุษรูปร่างคล้ายคลึงลูกท้อเป็นอย่างยิ่ง ยอดแหลมของลูกท้อเป็นสีชมพู สีสันสดใสชวนกินดูคล้ายผลท้อสดอย่างไรอย่างนั้น

        ---------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] เฉียน (钱) เป็นหน่วยเหรียญเงินขาวมีรูตรงกลางคล้ายกับเหรียญทองแดง (เหรียญสำริด) ทำจากโลหะเงินจึงมีค่ามากกว่าโดยทั่วไป 1 เฉียนเป็น 100 เหรียญทองแดง 10 เฉียนเป็น 1 ตำลึง