ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 26 เลเวลที่  100

        หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป เจ้าสุดหล่อได้อยู่ร่วมกับครอบครัวของเธออย่างปกติสุขตลอดมา

        ม่านฟ้า พระยาเดชาดำรงศักดิ์ สมยศและตาพวง ต่างเห็นลีลาการเข้าห้องน้ำของมันทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้ว มันถ่ายของเสียลงในชักโครกแล้วกดน้ำเป็นอีกต่างหาก เจ้าสุดหล่อมันจะอาบน้ำทุกวัน มันดันก๊อกน้ำแล้วเอาตัวแช่ในอ่างล้างหน้า จากนั้นก็ทำความสะอาดขนของมันจนเงางาม มันจึงจะออกมาจากห้องน้ำได้

        “ไอ้สุดหล่อ มันฉลาดเกินไปแล้ว!” นั่นคือสิ่งที่ตาพวงตะโกนออกมา

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์คิดว่าพฤติกรรมของเจ้าสุดหล่อมันเหมือนหลานสาวของเขาจริงๆ โดยเฉพาะนิสัยหลงตัวเอง

        เวลาหิว มันก็เอาปีกตีที่ชามข้าว ยามว่างออกไปเดินในสวนเพื่อกินอาหารว่างคือแมลงและหนอนในสวน ยามค่ำก็มานั่งดูละครกับสมยศ ยามนอนก็นอนลงบนตะกร้าไม้สานที่มีหมอนนุ่มๆอยู่ หากที่นอนไม่นุ่มมันไม่ยอมนอน มันจะมานอนบนเตียงของม่านฟ้า ม่านฟ้าไม่ได้ว่าอะไรหรอกหากมันจะนอนกับเธอ แต่พระยาเดชาดำรงศักดิ์ไม่ยอม เพราะจะทำให้มันติดคนเกินไป นับวันเจ้าสุดหล่อจะอยู่ดีกินดีมีน้ำมีนวลขึ้น มะเฟืองเองก็มาเล่นกับมันบ่อยๆพร้อมให้ขนมและเอาอกเอาใจมัน มะไฟก็มาทดลองความฉลาดของเจ้าสุดหล่อเช่นกัน เห็นพี่สาวพูดโม้ให้ฟัง เขาก็ทนไม่ไหว จึงต้องมาดูให้เห็นกับตา

        “เจ้านี่ทำตัวยังกับเจ้านายแหน่ะ” มะไฟเบ้ปาก 

        “ฮ่าๆ นั่นสิ แต่ฉันรู้สึกว่ามันชอบชีวิตหรูหราและขี้อวดเหมือนม่านฟ้าเลย” มะเฟืองพูด

        “โอ๊ะ! จริงด้วย” มะไฟตีขาตัวเองด้วยท่าทางเห็นด้วยเต็มที่

        ม่านฟ้าที่ออกมาจากสวนได้ยินทั้งสองคนนินทาเธอพอดี

        “ว่างงานกันจริงๆนะ ถึงขนาดนินทาฉันได้นานสองนาน”

        “ก็มันน่านินทาจริงๆนี่นา” มะไฟพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“วันนี้ทำไมเธอถึงมาได้ล่ะมะไฟ ไม่ไปเตะบอลเหรอ?”

        “ก็มะเฟืองน่ะสิ เอาแต่พูดเรื่องเจ้าสุดหล่อ ฉันเลยต้องมาให้เห็นกับตาไง”

        “แล้วเป็นไง?” ม่านฟ้าถาม

        “เหมือนเจ้าของสุดๆ”

        มะเฟืองหัวเราะก๊าก 

        ม่านฟ้ายักไหล่ “คนมันมีดีล่ะนะ”

        มะเฟืองถาม “พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศล่ะ?”

        มะเฟืองเห็นทั้งสองไม่อยู่นานแล้ว

        “ไม่รู้สิ เห็นออกไปตั้งแต่เช้า คงมีธุระมั้ง”

        “กลับเมืองหลวงสยามรึเปล่า?”

        “เสื้อผ้าก็ยังอยู่นะ คงแค่ออกไปข้างนอกเฉยๆ” ม่านฟ้าเอียงคอและนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า ทั้งสองคนมีทีท่าเคร่งเครียดตอนออกไป เธอก็ไม่กล้าถามให้มากความ

        “จริงสิ ฉันซื้อที่ดินมาเพิ่มอีกสี่ไร่แล้วนะ”

        “หาาาา!! อีกแล้วเหรอ!” ทั้งสองร้องพร้อมกัน

        “ใช่ๆ ไปด้วยกันไหม? ฉันจะไปเอาต้นกล้าผลไม้ในมิติมาลงดิน”

        “ลงอะไรบ้างล่ะ?”

        “หลักๆก็ทุเรียนและมะพร้าว”

        “…..” อีกแล้วเหรอ!

        “ดูพวกเธอทำหน้าสิ ก็นะ…พวกพวกฝรั่งกับคนจีนอยากส่งไปทางบ้านพวกเขาเยอะๆ”

        “แย่งคนสยามไม่ทันสินะ เลยให้เธอมาปลูกเพิ่ม” มะไฟพูด

        “ใช่แล้ว เฮ้อ… กินกันไม่กลัวความดันกันเลยนะเนี่ย”

        “ปากบ่นแต่ใจมีความสุข ยายคนสองหน้า” มะเฟืองว่า

        “อันนี้ไม่เถียง ฮ่าๆ” ม่านฟ้าหัวเราะชอบใจ

        ที่ดินท้ายหมู่บ้านทั้งหมด แทบเป็นของเธอหมดแล้ว

        เด็กทั้งสามก็ไปไร่ของม่านฟ้าที่ซื้อมาใหม่ๆ มันอยู่ข้างๆที่ดินของตาพวง ที่ของตาพวงกลายเป็นที่พักคนงาน ตอนนี้คนงานทั้งหมดทำงานอยู่ในสวนกันหมด เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร ม่านฟ้าจึงจัดทุเรียนไปสองไร่ 

        มะไฟพูด “นี่ๆม่าน ขนุนด้วยสิ”

        “ได้” ม่านฟ้าก็จัดให้ตามคำขอ นอกจากนี้ก็มีต้นมะพร้าวพันธุ์เตี้ย ลำไย ลิ้นจี่ ส่วนผักก็ปลูกมะเขือเปราะ มะละกอ ชะพลู ต้นแค บวบ สะเดา มะเขือเทศก็ต้องปลูกเพิ่มเช่นกัน เพราะพวกฝรั่งขอมา บางชนิดต้องปลูกซ้ำเพราะมีคนต้องการมาก 

        ม่านฟ้าถามทั้งสองคน “พวกเธออยากได้อะไรไหม?”

        “ไม่รู้สิ แค่นี้ก็ได้แล้วล่ะ ไว้คิดออกค่อยเมื่อไหร่ ค่อยมาแอบลงเพิ่มอีกที”

        ติ๊ง! ระบบ: คุณได้รับการอัพเลเวล ตอนนี้คุณมีเลเวลอยู่ที่100

        เธอเลเวลค้างที่ 99 มาตั้งแต่โลกนู้นแล้ว ในที่สุดก็ขึ้นสักที!

        รางวัลปลดล็อคตำแหน่งน้ำในมิติ คุณสามารถสูบน้ำในมิติตรงไหนก็โดยไม่ต้องผ่านระบบ เพียงแค่ระบุตำแหน่งที่มีน้ำ ไม่ว่าจะบ่อน้ำทั่วไป บ่อบาดาล บึง น้ำตก แม่น้ำ เขื่อน ไปจนถึงทะเล 

        ม่านฟ้าอ้าปากค้างตาแทบถลน

        “นี่มันไม่เวอร์ไปหน่อยรึไง เห็นฉันเอาไปใช้กับ แม่น้ำ เขื่อน น้ำตก ทะเลไม่ได้ เลยเอามาใส่ให้ดูเล่นใช่ไหมเนี่ย?”

        ระบบ: โปรดอย่าใส่ร้าย!

        “……” ม่านฟ้า เอาจริง? เหอะๆ ฉันไม่ใจดีถึงขนาดยอมเอาน้ำในมิติถึงให้คนอื่นไปใช้ง่ายๆหรอกนะ

        ม่านฟ้าดูข้อถัดมา 

        ปลดล็อค ร้านค้าต่างมิติ อุปกรณ์ทำอาหาร เครื่องจักร อุปกรณ์ไฟฟ้า อาวุธ

        ม่านฟ้าตาโต อาวุธก็มาโว้ย!

        มะเฟืองสะกิดม่านฟ้า “ม่านฟ้า เกิดอะไรขึ้น เธอยืนเหม่ออ้าปากทำไม?”

        มะไฟขมวดคิ้ว “ไหวไหมเธอ?”

        ม่านฟ้ากลับมาปกติ “ระบบของฉันมันอัพเกรดน่ะ”

        “อะไรคืออัพเกรด?” มะไฟถาม

        “มันเพิ่มของมาให้น่ะ มันเป็นพวกร้านค้าที่สามารถซื้อขายได้ ในนี้มีอาวุธขายด้วยนะ”

        มะไฟตาโต “มีปืนไหม ปืนยาวอ่ะ?”

        “เอาไปทำไม มีตังค์รึไง จ่ายเป็นทองคำแท้นะขอบอก” ม่านฟ้าบอก

        “ชิ! อะไรก็เงิน ระบบของเธอหน้าเลือดเหมือนเธอเลย” มะไฟหัวเสีย

        มะเฟืองกังวล “มันไม่อันตรายเหรอม่านฟ้า?”

        “ไม่หรอก อย่างน้อยฉันก็สามารถซื้อมาป้องกันตัวได้ มีเครื่องใช้ไฟฟ้าด้วยนะ” ม่านฟ้าพูด

        จากนั้นเธอก็ดูรางวัลปลดล็อคสุดท้าย 

        ปลดล็อค สูตรยาและต้นสมุนไพรต่างโลก น่ะ นี่…มันจะหลุดโลกเกินไปแล้ว

        ระบบฉันอยากคุยกับพระเจ้าแห่งมิติ ติดต่อได้ไหม

        ระบบ: ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

        ม่านฟ้า “…” เออ ไม่ถามก็ได้

        ม่านฟ้าหันไปชวนมะเฟืองกับมะไฟ “ไปตลาดกันเถอะ”

        “หือ…พวกเราจะไปร้านพี่แพรเหรอ?” มะเฟืองตาเป็นประกาย เธออยากกินเค้ก

        “ฉันจะไปซื้อทองสักยี่สิบสามสิบแท่งน่ะ”

        ท่าทางไปซื้อทองเหมือนไปซื้อขนมของม่านฟ้าทำให้มะเฟืองกับมะไฟถึงกับเดือด

        “ยายขี้อวด!”

        ม่านฟ้ามีสีหน้างง อะไรของพวกเธอ? นี่ยังไม่ชินกันอีกเหรอ?

        เด็กน้อยทั้งสามไปร้านทอง ม่านฟ้าซื้อมาสามสิบแท่งจริงๆ มะเฟืองกับมะไฟได้แต่ตาร้อนมองด้วยความอิจฉา เจ้าของร้านทองยิ้มแฉ่ง

        “หนูม่านขอบใจนะ แล้วมาใหม่นะลูก” เจ้าของร้านทองคิดในใจ นานๆทีจะมีลูกค้าดีๆแบบนี้

        พวกเขาเข้าไปที่ลับตาคน ในขณะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ทองก็หายไปเข้าไปในระบบเรียบร้อย จากหนึ่งร้อยยี่สิบแท่งตอนนี้เธอมีทองคำหนึ่งร้อยห้าสิบแท่งแล้ว

        เธอต้องเสียเงินสดหายไปหลายแสนแต่มันจำเป็น 

        เด็กสามคนมาซื้อทองโดยไม่ถูกโดนปล้น แต่พอมาซื้อขนมกินเดินเล่นกลับถูกจับไปเป็นตัวประกัน ม่านฟ้ารู้สึกว่าดวงเธอมันแปลกๆนะ

        จากนั้นทั้งสามก็มุ่งหน้าไปร้านเค้กของแพรวา เด็กทั้งสามคนเห็นแพรวากำลังทำงานโดยมีจอห์นอยู่ข้างๆ

        “โห! พี่แพรกับพี่จ้อนดูรักกันดีนะ” ม่านฟ้าแซว

        “นั่นสินะ สงสัยเราคงได้ไปงานแต่งแน่ๆ” มะเฟืองหัวเราะคิกคัก

        มะไฟแปลกใจ “หือ…พี่แพรจะแต่งแล้วเหรอ?”

        แพรวาเดินออกมาหาทั้งสามคน “เดี๋ยวเถอะ! ม่านฟ้า มะเฟือง แซวพี่จนมะไฟสับสนแล้วเห็นไหม พี่ยังไม่แต่งงานหรอกจ้ะ ยังอีกนานเลย”

        จอห์นได้ยินก็ไม่พอใจ “แพรว่า คุณจะไม่รับผิดชอบผมไม่ได้นะ”

        “พูดบ้าอะไรของคุณจอห์น”

        “คุณเอาหัวใจผมไปแล้ว คุณก็ต้องรับผิดชอบผมสิ คุณไม่แต่งกับผมไม่ได้ ผมไม่ยอมหรอกนะ”

        เด็กทั้งสามรู้สึกถึงความหวานที่ยิ่งกว่าเค้กในร้าน มะเฟืองซุบซิบ

        “ฉันว่าพี่จ้อนอาการหนักมากขึ้นเรื่อยๆเลยนะ หลงพี่แพรวาหัวปักหัวปำเลย”

        มะไฟพูด “ทำไมฉันรู้สึกว่าในอนาคตพี่จ้อนจะเป็นเหมือนพ่อเลยนะ”

        ม่านฟ้าถาม “ยังไงเหรอ?”

        มะไฟยิ้มแห้งๆ “เคารพบูชาเมียเหมือนเทพเจ้าไงล่ะ เธอไม่เห็นตอนพ่อฉันเอาอกเอาใจแม่เหรอ?”

        ม่านฟ้านึก “เมื่อก่อนพ่อฉันก็ไม่ต่างกันหรอก”

        แพรวาเขินอาย เธอได้ยินเด็กๆทั้งสามพูด สายตาของเธอจ้องเขม็งไปทางจอห์นอย่างเอาเรื่อง

        มาพูดจาเลี่ยนๆอะไรของเขา ทำไมไม่พูดตอนอยู่สองต่อสอง มาพูดต่อหน้าเด็กทำไมฮะ!

        เด็กน้อยทั้งสามสั่งเค้กแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ ม่านฟ้านั่งเหม่ออีกครั้ง มะเฟืองกับมะไฟก็รู้ทันทีว่าม่านฟ้ากำลังเข้าไปในระบบ ม่านฟ้าสำรวจร้านค้าที่มิติให้มา เธอสนใจอาวุธมากที่สุด ม่านฟ้าเลือกซื้อปืนสั้น สเปย์พริกไทย มีดสั้นและเครื่องช็อตไฟฟ้า 

        ม่านฟ้าสะดุดตากับรูปรถถัง รถถังก็มี โห! คิดว่าฉันจะเอาไปทำสงครามยึดครองโลกรึไง ขืนซื้อไปโลกปั่นป่วนแน่ๆ

        ม่านฟ้าดูเครื่องใช้ไฟฟ้าต่อ มันมีเตาอบขนมปัง เครื่องทำน้ำแข็ง ตู้เย็น ไมโครเวฟ พัดลม แอร์ และอื่นๆอีกมากมาย มันไม่ต่างจากโลกโน้นของเธอ ในส่วนเพิ่มเติม ระบบมีชักโครกระบบสัมผัสที่น่าซื้อมากเลยนะเนี่ย 

        พวกเครื่องจักรก็เป็นพวกของในอุตสาหกรรม ราคาแพงหูฉี่เลย เครื่องผลิตซอส ผลิตขวดแก้วนี่น่าสนใจ ดูเหมือนเธอจะเห็นช่องทางดีๆในอนาคตแล้ว

        “ฮี่ๆ” เสียงหัวเราะชั่วร้ายของม่านฟ้าทำให้มะเฟืองกับมะไฟถึงกับตัวสั่น

        เพื่อนฉันน่ากลัวกว่าคนเก็บหนี้แถวบ้านซะอีก!