จอมทัพนัดเจอกับคามิเลียในร้านอาหารที่โรงแรมที่พวกเขามักจะไปด้วยกันเป็ประจำ แต่วันนี้เขารู้สึกหนักใจผิดปกติเพราะมีเื่สำคัญที่เขาควรจะบอกเธอนั่นคือการแต่งงานที่พ่อเขาบังคับและเลือกผู้หญิงให้ วันนี้ที่นัดเธอมาเจอเขาก็ตั้งใจจะพูดเื่นี้กับเธอ เพราะรู้ว่ามีเวลาไม่มากแล้ว
เมื่อคามิเลียเดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มจอมทัพรู้สึกความกดดันยิ่งเพิ่มขึ้น เขารอคอยให้เธอนั่งลงก่อนจะเริ่มพูด
“ขอโทษนะที่นัดกะทันหันแบบนี้...่นี้เครียดเื่งานนิดหน่อย”จอมทัพเอ่ยเสียงเบา หลีกเลี่ยงการพูดถึงเื่ที่ตั้งใจในตอนแรกรอยยิ้มของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแรงได้เสมอ คามิเลียพยักหน้า ยิ้มให้กำลังใจเขาก่อนจะวางกระเป๋าในมือของเธอลง เธอเห็นความเครียดในแววตาของแฟนหนุ่มอย่างชัดเจน
“ไม่เป็ไรค่ะ คามี่เข้าใจ แต่จริงๆก็ไม่กะทันหันนะคะ เพราะจอมบอกคามี่ั้แ่เช้าแล้ว” เขาพยักหน้ารับและพยายามเรียบเรียงคำพูดที่ตั้งใจมาวันนี้
“ทานอะไรมาหรือยังคะ?” หญิงสาวเอ่ยถาม เธอรู้สึกว่าคนตรงหน้ามีบางอย่างในใจ แต่เขาไม่ยอมพูดออกมาเธอแอบระแวงว่ามันอาจจะเป็เื่ที่เธอทำผิด แต่ถ้าใช่เื่นั้นจริงเขาจะเก็บอาการโกรธได้ขนาดนี้เชียวหรือ
ทั้งสองคนนั่งเลือกเมนูอาหารและพูดคุยกันอย่างตึงเครียดเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างก็มีความลับที่ยากจะพูดออกมา
“ที่ทักผิดเมื่อวานเพราะรู้จักกับไอ้จอมนี่เองสินะ” เสียงของใครบางคนทำให้ทั้งคามิเลียและจอมทัพต่างก็ใจนต้องหันไปมองต้นเสียง
เป็นักรบที่ยืนมองคนทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มเขาแอบตามคามิเลียมาั้แ่คอนโดฯ ของเธอเขาไม่คิดว่าเธอจะนัดเจอกับพี่ชายฝาแฝดของเขาเพราะเขารู้มาว่าพี่ชายของเขามีนัดกินข้าวกับว่าที่คู่หมั้น
“เคยเจอกันด้วยเหรอ?” จอมทัพเอ่ยถามพลางหันไปมองที่แฟนสาวของตน สายตาของเธอค่อนข้างออกอาการแต่คามิเลียก็พยายามประคองสติก่อนจะตอบ
“ก็อย่างที่เขาบอก คามี่ทักผิดเพราะคิดว่าเขาเป็คุณ” เธอตอบพลางเหลือบตามองนักรบอย่างกลัวๆเธอไม่มั่นใจว่าเขาจะพูดเื่ที่มันผิดพลาดเมื่อคืนนี้หรือเปล่า
นักรบยิ้มเ้าเล่ห์มองไปทางคามิเลียก่อนจะกลับมามองที่พี่ชายฝาแฝดของเขาดูแล้วคามิเลียคงไม่อยากให้จอมทัพรู้เื่ที่มันเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา
“แล้วนี่ไปดูตัวกับคู่หมั้นมาแล้วเหรอ”แต่เขากลับเลือกที่จะเปิดประเด็นเื่หมั้นของพี่ชาย คามิเลียเบิกตากว้างพร้อมกับจ้องหน้าแฟนหนุ่มของตัวเองเพื่อรอคำตอบ
“หมายความว่าไงคะจอม?” เมื่อเขาไม่พูดอะไร เธอจึงต้องถาม แต่จอมทัพยังคงเงียบถึงเขาจะตั้งใจมาพูดเื่นี้อยู่แล้วแต่ที่นักรบมาชิงพูดก่อนแบบนั้นเขาก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน
“อ้าวนี่ไม่ได้บอกแฟนเื่นี้หรอกเหรอ”
“เราไม่ได้เป็แฟนกัน!”จอมทัพเอ่ยเสียงแข็ง ทำให้คามิเลียหน้าชา แต่เธอก็เข้าใจว่าเขาไม่้าให้ใครรู้เื่นี้แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องมารับรู้เื่ที่เขากำลังจะหมั้นกับคนอื่นด้วย
“อ๋อเหรอ...สงสัยจะเข้าใจผิดงั้นสิไม่รบกวนแล้วดีกว่า แค่แวะมาทักทายคุณคนสวยเฉยๆ ไว้เจอกันนะครับ”ทิ้งะเิลูกใหญ่เอาไว้แล้ว นักรบก็หนีไปทันที เขามั่นใจว่าประโยคสั้นๆที่เขาทิ้งไว้นั้นต้องสร้างความร้าวฉานให้กับผู้หญิงที่เขาหมายตาและพี่ชายฝาแฝดของเขาได้อย่างแน่นอน
“ที่เขาพูดเมื่อกี้มันหมายความว่าไง”เมื่อนักรบเดินออกไปแล้วคามิเลียก็ถามทันที
“ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลยว่าเคยเจอกัน” จอมทัพไม่ได้ตอบ แต่เขาถามเอกลับ
“ก็แค่ทักคนผิด แต่ของคุณ...”
“ทักผิดเหรอ? เมื่อเช้าผมได้ยินมันคุยโทรศัพท์กับคุณทักกันผิดแบบไหนถึงได้มีเบอร์กันด้วย” จอมทัพเถียงอย่างไม่ยอม
“อย่าเปลี่ยนเื่ได้ไหมจอม เื่ที่คามี่เจอ...ผู้ชายคนเมื่อกี้เทียบไม่ได้เลยกับเื่ที่คุณกำลังจะหมั้นคามี่เข้าใจนะคะเื่ที่เราต้องแอบคบกัน แต่ถ้าวันหนึ่งคุณแต่งงานกับคนอื่นแล้วเราก็ต้องเลิกกัน เพราะคามี่ไม่อยากเป็เมียน้อย” หญิงสาวยื่นคำขาด เธอมั่นใจว่าท้ายที่สุดมันจะต้องจบแบบนั้นเขาไม่มีทางแต่งงานกับเธอแน่
“คามี่ เรากำลัง...”
“ที่คุณตั้งใจนัดคามี่ออกมาวันนี้ ก็เพราะเื่นี้ใช่ไหมเพราะตอนแรกคุณบอกคามี่ว่ามีเื่สำคัญจะคุย แต่ก็ทำอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่พูดอะไรจน...ผู้ชายคนเมื่อกี้ ที่หน้าตาเหมือนคุณมาบอกเื่หมั้น คุณก็มาพาลเื่อื่น”
“นี่มันไม่ใช่เื่อื่นนะคามี่” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินออกมาทันที แม้ว่าเธอจะทำผิดมาก็ตามแต่ความผิดของเธอมันเกิดขึ้นด้วยความไม่ตั้งใจ
“คามี่กลับมาคุยกันก่อน”เสียงจอมทัพร้องเรียกเธอ แต่หญิงสาวไม่แม้แต่จะหันกลับไปฟังถือซะว่าสิ่งที่เธอได้ทำผิดต่อเขาถูกชดใช้ด้วยการปล่อยให้เขาได้ไปเจอกับคนที่พ่อของเขาเลือกให้ก็แล้วกัน