แม่เป็นครูสอนนักรัก

ผมหยิบกางเกงในของป้าแก้ว(แม่พลอย)ที่เพิ่งสัมผัสกับร่างกายของเธอมาพันรอบอวัยวะของผม จินตนาการว่านี่คือความอบอุ่นจากร่างกายของว่าที่แม่ยายในอนาคต ผมไม่อาจต้านทานความหลงใหลนี้ได้ความยับยั้งชั่งใจที่ผมพยายามควบคุมในครัวเมื่อครู่เหมือนถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ความปรารถนากลายเป็นพลังที่ไม่อาจหยุดยั้ง กลิ่นหอมอ่อนๆของผู้หญิงลอยมาเตะจมูก ภาพร่างกายอันเย้ายวนของป้าแก้วฉายซ้ำในหัวของผม ผมเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ความต้องการที่ลุกโหมราวกับไฟที่กำลังลาม ผมกำกางเกงในแน่นขยับมือเร็วขึ้นเรื่อยๆ จินตนาการถึงฉากที่ผมได้ครอบครองร่างกายของเธอในห้องน้ำ ความเร็วของมือยิ่งเพิ่มขึ้น“อ๊ะ... ฮะ... ฮะ...”ผมจมอยู่ในจินตนาการอันเร่าร้อน เสียงหายใจหนักหน่วงดังขึ้น ความรู้สึกถึงจุดสุดยอดพุ่งขึ้นมาที่ปลายอวัยวะ ผมไม่ยั้งมือ ปล่อยให้ทุกอย่างพุ่งออกมาใส่กางเกงในของเธอน้ำสีขาวข้นขุ่นเปรอะเปื้อนผ้า ผมรู้สึกมึนงงราวกับไม่ได้สัมผัสความสุขเช่นนี้มานาน แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น เสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบนอกประตูจะเป็นใครไปได้นอกจากแม่ของเสี่ยวเฟย?ผมรีบรวบรวมสติที่ยังหลงอยู่ในภวังค์ แอบซ่อนกางเกงในนั้นลงในเครื่องซักผ้า ปรับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ล้างมืออย่างรวดเร็ว แล้วส่องกระจกตรวจสอบตัวเองครั้งสุดท้าย“เสร็จหรือยัง? ฉันจะเข้าห้องน้ำแล้ว” เสียงป้าแก้วดังจากด้านนอกผมเปิดประตูยืนอยู่ตรงนั้น ผมหลบสายตาเธอเดินออกมาโดยไม่พูดอะไรทำตัวให้ดูสงบ แต่ในใจเต้นตึกตักราวกับจะระเบิด เธอมองผมด้วยสายตาสงสัยเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ กลิ่นที่ยังคงอบอวลในอากาศทำให้เธอรู้สึกถึงความผิดปกติทันที แม้ว่าเธอจะไม่ได้สัมผัสเรื่องชายหญิงมานาน แต่สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกเธอว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอเริ่มตรวจดูของใช้ส่วนตัวและสายตาก็ไปหยุดที่เครื่องซักผ้าเมื่อเปิดดู เธอพบกางเกงในของตัวเองเปื้อนคราบสีขาวข้นเธอทั้งอับอายและโกรธแค้น ไม่อยากเชื่อว่าผมจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้แต่ในใจลึกๆมีความรู้สึกแปลกๆผุดขึ้นมาหรือว่าเธอยังคงมีเสน่ห์อยู่? ความคิดนี้วาบเข้ามาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปเธอโยนกางเกงในนั้นลงถังขยะด้วยความรังเกียจ ความโกรธที่เดือดพล่านทำให้อยากเผชิญหน้ากับผมทันที แต่เมื่อนึกถึงพลอยลูกสาวที่รักผมอย่างสุดหัวใจ เธอก็ลังเล การเปิดโปงเรื่องนี้อาจทำร้ายความรู้สึกของลูกสาวเธอเดินกลับไปที่ครัวมองผมที่กำลังทำอาหารอย่างตั้งใจ ความรู้สึกสับสนวุ่นวายยังคงอยู่ในใจผมเองก็ใจเต้นไม่เป็นจังหวะกลัวว่าเธอจะรู้ความจริงความรู้สึกผิดและตื่นตระหนกกดทับอยู่ในใจ จนต้องพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดทันใดนั้น เสียงประตูครัวถูกปิดลงดัง “ปัง” ป้าแก้วเดินเข้ามาใกล้ มองผมด้วยสายตาเย็นชาน้ำเสียงเข้ม “ดูสิ่งที่นายทำสิ!”ผมรู้ทันทีว่าเธอรู้เรื่องแล้ว การโกหกคงไม่ช่วยอะไร ผมก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิด “ผมขอโทษครับ... ผมแค่เผลอตัวไป... ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอีก”ป้าแก้วถอนหายใจ “นาย... นายนี่มัน...” เธอพูดไม่ออก ความโกรธปะปนกับความรู้สึกซับซ้อนในใจ เธออยากต่อว่านานกว่านี้ แต่เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ของผมกับลูกสาว เธอก็เลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ ป้าแก้วจ้องผมด้วยสายตาดุ นิ้วชี้ไปมาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็เหมือนพูดไม่ออก เธอยืดตัวตรง กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันรู้ว่านายวัยนี้...”ผมไม่ได้ตั้งใจฟังคำสั่งสอนของป้าแก้วเลย แม้จะมองเธอด้วยความเคารพแต่ใจผมลอยไปไกลแล้ว ไม่รู้เพราะความรีบหรืออะไรเสื้อยืดที่ป้าแก้วใส่ดูไม่เรียบร้อย ไหล่ข้างหนึ่งโผล่ออกมาเล็กน้อยอาจดูไม่สำคัญ แต่รูปร่างที่อวบอิ่มของป้าแก้วทำให้เสื้อถูกดึงรั้งจนเห็นร่องอกลึกอย่างเลือนราง ผมมองภาพนั้นความคิดฟุ้งซ่านเต็มไปด้วยจินตนาการที่ไม่เหมาะสม ต้องยอมรับว่ารูปกายของว่าที่แม่ยายคนนี้ช่างเย้ายวน ราวกับเชื้อเชิญให้อยากสัมผัสและครอบครองป้าแก้วตั้งใจจะอบรมผมอย่างจริงจัง แต่พูดไปได้ครึ่งเดียวก็สังเกตว่าผมไม่ได้ฟัง สายตาผมดูเหม่อลอยใบหน้าแข็งทื่อเหมือนถูกอะไรสะกด เธอตามสายตาผมไปและพบว่าเสื้อของเธอเลื่อนหลุด เผยให้เห็นมากกว่าที่ควรเธอรู้สึกทั้งอายและโมโห “ไอ้นี้” เธอคิดในใจแม้จะรู้ว่าเด็กหนุ่มวัยนี้มักเป็นแบบนี้ แต่การที่ผมฉวยโอกาสทุกครั้งก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า... ร่างกายของเธอยังคงมีเสน่ห์ขนาดนั้นเชียวหรือ?เธอรีบจัดเสื้อให้เข้าที่ ไอสองครั้งเพื่อเรียกสติ แล้วสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่เป้ากางเกงของผม ซึ่งดูเหมือนจะตื่นตัวอีกครั้งทั้งที่เพิ่งชักว่าวไป เธอรู้สึกโกรธไม่ออกมีแต่ความเขินอายแบบผู้หญิงผุดขึ้นมา ความทรงจำเก่าๆเกี่ยวกับความรักและความเร่าร้อนในอดีตแวบเข้ามาในหัว ทำให้เธอชะงักไปสิ่งที่ขัดจังหวะคือผมเอง ผมคว้ามือของป้าแก้วไว้ มือของผมร้อนและแข็งแรงเมื่อเทียบกับมือของเธอป้าแก้วตกใจ ร่างกายเกร็งทันที “นาย...” เธออยากพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก ไม่คิดว่าผมจะกล้าถึงขนาดนี้ การกระทำที่ไร้ยางอายนี้ทำให้เธอสับสน แม้จะพยายามใช้ความเป็นผู้ใหญ่แต่ก็เหมือนไร้ผลในตอนนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่แค่แม่หรือหญิงม่ายแต่กลายเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง “ป้า ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิดแต่จริงใจ ทำให้ป้าแก้วใจอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยิ่งกว่าความใจอ่อนคือความสับสนในใจ เธอมองมือที่ถูกผมจับขยับเล็กน้อยเพื่อดึงออกและผมก็ปล่อยมืออย่างรู้ตัว “อย่าให้มีครั้งหน้า!”ป้าแก้วยังสับสนในใจ ไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมปล่อยผมไปง่ายๆเธอเก็บมือกลับใช้มืออีกข้างลูบฝ่ามือที่ถูกจับแล้วพูดเพิ่มเติม “อย่าทำให้พลอยเสียใจ”น้ำเสียงของเธอไม่หนักแน่นเหมือนประโยคก่อน เธอเปิดประตูครัวแล้วเดินออกไปอย่างรีบร้อนดูเหมือนคนที่กำลังสับสนวุ่นวายหัวใจผมที่เต้นแรงค่อยๆ สงบลงเมื่อป้าแก้วเดินจากไป คำเตือนของเธอยังก้องอยู่ในหูไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้ ผมสงสัยว่า ทำไมเธอถึงเน้นย้ำเรื่องพลอยบ่อยนักหรือว่า...ความคิดแปลกๆผุดขึ้นในใจ ภาพร่างกายอันเย้ายวนของป้าแก้วย้อนกลับมาในหัว กลิ่นกายจางๆของเธอยังลอยอยู่ในครัว ผมสูดหายใจลึก ความรู้สึกตื่นเต้นกลับมาอีกครั้ง แม้ว่าก่อนหน้านี้ผมจะระบายไปแล้ว แต่พลังในตัวผมยังคงล้นเหลือ คงเพราะความปรารถนาที่มีต่อร่างกายของป้าแก้วนั่นเอง ป้าแก้วหายเข้าไปในห้องนานมาก ผมจัดการงานในครัวจนเกือบเสร็จก่อนที่เธอจะกลับมาเมื่อถึงเวลาเย็น พลอยกลับมาถึงบ้าน อาหารเย็นเตรียมพร้อมแล้วระหว่างผมกับแม่ของพลอยยังคงเงียบขรึม เธอไม่พูดกับผมและผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอ เราเหมือนคนแปลกหน้าที่อยู่ในบ้านเดียวกัน ราวกับอยู่ในละครที่ตัวละครอยู่ในภาวะสงครามเย็น สถานการณ์ดีขึ้นเมื่อพลอยกลับมา “กลับมาแล้ว! เหนื่อยมากเลย...” ความสดใสของพลอยเหมือนมีพลังเยียวยา อย่างน้อยก็ทำให้บรรยากาศในบ้านดูดีขึ้น แม้ว่าป้าแก้วยังคงไม่สนใจผม แต่โดยรวมแล้วเราดูเหมือนจะอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ขัดแย้ง ผมปลอบใจตัวเองว่าถ้าไม่ถึงขั้นแตกหักก็ยังมีโอกาส “เหนื่อยแล้วเนาะ” ผมต้อนรับพลอย ช่วยถือของและปลอบโยนเธอ พลอยซบผมพร้อมให้กอด ความหวานจากแฟนสาวทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น ระหว่างที่ผมกับพลอยคุยกันอย่างมีความสุข ผมแอบสังเกตปฏิกิริยาของป้าแก้วป้าแก้วมองเราด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดอะไรแล้วเดินไปทำธุระของตัวเอง บรรยากาศแบบนี้ดำเนินต่อไปจนถึงมื้อเย็น ที่โต๊ะอาหาร ผมกับพลอยคุยกันอย่างสนุกสนาน ความคิดของพลอยมักกระโดดไปมา บางครั้งกินข้าวอยู่ก็ผุดไอเดียใหม่ๆ มาพูดอย่างตื่นเต้น เราเป็นวัยเดียวกัน เลยมีเรื่องคุยไม่ขาด แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เชื่อมโยงกันได้ ป้าแก้วนั่งเงียบ ไม่พูดอะไรกับพลอยเลย ผมอดนึกถึงตอนที่มาเยี่ยมบ้านครั้งแรกไม่ได้ ตอนนั้นแม่ลูกดูสนิทสนมกลมเกลียว ต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง แสดงว่าป้าแก้วต้องมีอะไรอยู่ในใจแน่ๆผลก็คือผมกับพลอยหัวเราะคิกคักกันส่วนป้าแก้วนั่งเงียบคีบอาหารไปเรื่อยๆบรรยากาศแปลกๆลอยวนอยู่รอบตัวเรา ผมแอบมองป้าแก้วเป็นระยะโชคดีที่พลอยไม่ทันสังเกตความผิดปกติเธอแค่ดีใจที่ผมมาอยู่ด้วย มื้อนี้สำหรับพลอยคือความสุข สำหรับป้าแก้วคงอึดอัดส่วนผมเหมือนคนที่อยู่ระหว่างน้ำแข็งกับไฟ ไม่รู้สึกทุกข์แต่ก็ไม่ถึงกับดีใจ