ณ ประเทศไทย ยุคปัจจุบัน
พริมา นักศึกษาสาววัย 20 ปี ผู้มีดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อรับกับใบหน้ารูปไข่ เธอกำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตัวโปรด ภายในห้องพักเล็กๆ ที่เธออาศัยอยู่กับ 'น้ำหวาน' เพื่อนสาวคนสนิท
น้ำหวานเป็เพื่อนที่เธอรู้จักกันมาั้แ่สมัยเด็ก บ้านของเธอเปิดเป็ค่ายมวย ทำให้เธอมีบุคลิกออกจะห้าวๆ ลุยๆ ต่างจากพริมาที่เป็สาวหวาน ชอบแต่งตัว
หลายคนมักจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอกับน้ำหวานเป็คู่รักกัน แต่ความจริงแล้ว น้ำหวานไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้หญิง เพียงแต่เธอเป็คนง่ายๆ สบายๆ แต่งตัวแบบไหนก็ได้ ไม่ค่อยสนใจเื่ความสวยความงาม ตัดผมสั้น ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์เป็ประจำ แถมยังชอบเล่นกีฬา ต่อยมวย เตะบอล จนบางครั้งก็ดูแมนกว่าผู้ชายเสียอีก
นิ้วเรียวพลิกหน้าหนังสือนิยายจีนโบราณเล่มหนา เธอจดจ่ออยู่กับเื่ราวใน 'ตำนานรักเหนือบัลลังก์' นิยายที่กำลังจะถูกนำไปสร้างเป็ซีรีส์โดยมี 'หนานกงเยว่' พระเอกในดวงใจของเธอรับบทนำ
"โห... ทำไมเซียวเหลียนฮวาถึงร้ายแบบนี้เนี่ย" พริมาพึมพำกับตัวเอง "น่าสงสารจัง เธอทั้งสวยทั้งเก่ง แต่กลับมีชะตากรรมที่น่าเศร้า"
ยิ่งอ่านพริมาก็ยิ่งรู้สึกสงสารตัวละครตัวนี้มากเหลือเกิน นางถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ทำให้มีนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง แต่ลึกๆ แล้วเธอก็เป็เพียงหญิงสาวที่้าความรักและการยอมรับเท่านั้น
"เฮ้อ... ถ้าฉันเป็เซียวเหลียนฮวา ฉันจะไม่ทำตัวแบบนี้เลย" พริมาส่ายหัว "ฉันจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ยึดติดกับผู้ชาย จนทำให้ครอบครัวต้องล่มสลายถูกปะาทั้งตระกูล"
น้ำหวาน เพื่อนสนิทของเธอที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรัก "เป็อะไรของแก อินกับนิยายมากไปรึเปล่า"
"ก็มันน่าสงสารนี่นา" พริมาทำหน้าเศร้า "เซียวเหลียนฮวาถึงแม้นางจะร้าย แต่ที่ทำไปเพราะรักพระเอกทั้งนั้น แถมยังมีคน สปอยล์ตอนจบว่าเธอถูกพระเอกปะาชีวิตอีก ชีวิตเธอช่างน่าสงสารจริงๆ"
"มันก็แค่นิยายอะแก มันต้องมีดราม่าบ้างสิ นิยายถึงจะสนุก อีกอย่างเซียวเหลียนฮวาเป็นางร้ายนะแก หน้าที่ของนางร้ายคือทำให้พระเอกและนางเอกรักกัน" น้ำหวานยักไหล่ "ถ้าชีวิตนางเอกราบรื่น ใครมันจะอยากอ่านนิยายล่ะ"
"แต่ฉันก็อดสงสารเธอไม่ได้อยู่ดี" พริมาบ่นอุบ "เซียวเหลียนฮวาแม้จะถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็เป็เพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่้าความรักและการยอมรับเท่านั้น"
"ฉันว่า ที่เธอทำตัวร้ายกาจแบบนั้น ก็เพราะเธอขาดความรักไง พ่อก็ยุ่งแต่งานทำให้ไม่มีเวลาให้ลูกสาว ส่วนพระเอกของเื่ก็หลอกแต่งงานกับนางร้ายเพื่อยึดอำนาจไว้ในมือเท่านั้นโดยที่ไม่ได้รักเธอ เลยทำให้เธอเลยพยายามเรียกร้องความสนใจ ด้วยการทำตัวเอาแต่ใจ"น้ำหวานวิเคราะห์
"จริงของแก" พริมาพยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าฉันเป็เซียวเหลียนฮวา ฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง หัดรักตัวเองให้เป็ ไม่ต้องพึ่งพาความรักจากคนอื่น"
"แกพูดได้ดีนี่ ฉันอยากจะเห็นเหมือนกัน ถ้าแกทะลุมิติเป็เซียวเหลียนฮวา จะเป็ยังไง" น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงท้าทาย "จะฉลาดหลักแหลม เอาตัวรอดเก่ง ไม่โง่เหมือนในนิยายใช่มั้ย"
พริมาหัวเราะอย่างมั่นใจ "แน่นอนสิ ฉันจะไม่ยอมเป็นางร้ายโง่ๆ ที่ยอมให้ใครมาหลอกใช้หรอกนะ"
"แล้วแกจะทำยังไง บอกมาสิ ฉันอยากรู้" น้ำหวานยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็ประกายด้วยความอยากรู้
พริมายิ้มกริ่ม "ถ้าฉันเป็เซียวเหลียนฮวา...ฉันจะใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ ไม่วุ่นวายกับเื่วังหลัง"
"หา แค่นั้นเหรอ" น้ำหวานทำหน้าผิดหวัง "น่าเบื่อจะตาย"
"ฟังให้จบก่อนสิ" พริมาหัวเราะ "ฉันก็คงจะอยู่ห่างจากพระเอกและนางเอก แย่งชิงความโปรดปรานจากฮ่องเต้และฮองเฮา สองคนนี้จะเป็ขาทองคำขั้นยอด ปกป้องตระกูลเซียวได้อย่างแน่นอน"
"อืม... ก็เข้าท่าดี" น้ำหวานพยักหน้าเห็นด้วย
"ส่วนตัวร้ายอย่างองค์ชายรอง...ก็อยู่อย่างสงบสุข อย่าไปหาเื่เขาก็พอแล้ว"
"ทำไมล่ะ" น้ำหวานขมวดคิ้ว "ในเมื่อเป็ตัวร้าย เราก็น่าจะกำจัดเขาไปเลยไม่ใช่เหรอ"
พริมาส่ายหน้า "ไม่จำเป็หรอก ยิ่งเราไปยุ่งกับเขา ก็ยิ่งเข้าทางแผนของหลันกุ้ยเฟย ปล่อยให้องค์ชายรองจัดการกับหลันกุ้ยเฟยเองดีกว่า เราคอยดูอยู่ห่างๆ แล้วค่อยฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาอ่อนแอ"
"แกนี่มันร้ายจริงๆ" น้ำหวานมองพริมาด้วยความชื่นชม "แต่ฉันชอบนะ แบบนี้สิถึงจะเอาตัวรอดได้"
พริมาหัวเราะ "แน่นอน ฉันต้องรอด และต้องมีความสุขด้วย"
"แล้วท่านอ๋องล่ะ แกแน่ใจนะว่าจะปล่อยคุณพระเอกไป" น้ำหวานถามต่อ
"ท่านอ๋องเหรอ..." พริมาทำหน้าลังเล "ในนิยายเขาเป็คนเ็า โเี้ แต่ก็หล่อเหลา มีเสน่ห์เหลือเกิน"
"แหม... แกนี่ ยังไงก็ยังหลงเสน่ห์ท่านอ๋องเหมือนเดิมแหละ" น้ำหวานแซว
"ก็... พี่หนานมารับบทจิ้งอันอ๋อง ตัวละครตัวนี้ก็ต้องหล่ออยู่แล้ว" พริมาแก้ตัว "แต่เอาเถอะ ถึงจะหล่อแค่ไหน ฉันก็จะไม่ยอมตกหลุมรักคนที่ฆ่าตัวเองตายอย่างเด็ดขาด"
"ฉันจะคอยดูแล้วกัน ถ้าหน้าตาจิ้งอันอ๋อง หน้าเหมือน หนานกงเยว่เทพบุตรสุดที่รักของแก แกจะใจแข็งได้เหรอ" น้ำหวานท้าทาย พลางยักคิ้วกวนๆ
"แน่นอนสิ ต่อให้หล่อเหมือนหนานกงเยว่สิบคน ฉันก็ไม่หวั่นไหวหรอก" พริมาเชิดหน้าอย่างมั่นใจ แต่ในใจกลับแอบหวั่นไหวเล็กๆ ถ้าจิ้งอันอ๋องหล่อเหลาเหมือนหนานกงเยว่จริงๆ นางจะทำอย่างไร?
"แล้วแกจะทำยังไงกับนางเอกล่ะ ในนิยายนางเอกเป็คนดี อ่อนโยน แกจะกลั่นแกล้งนางเอกแบบในนิยายเหรอ"
พริมาครุ่นคิด "ไม่เอาหรอก ฉันไม่ชอบรังแกคนอ่อนแอ แต่ถ้ายัยนางเอกมันร้ายแอ๊บแบ๋ว ฉันก็จะหาทางกระชากหน้ากากมันออกมา"
"โอ้โห แกนี่มันร้ายจริงๆ" น้ำหวานหัวเราะ "แต่ฉันชอบ เอาเลย ถ้านางเอกเื่นี้ตอแหลเก่งแกจัดการยัยนางเอกดอกบัวขาวให้ราบคาบไปเลย"
พริมาหัวเราะ "ฉันจะพยายาม แต่แกก็ต้องช่วยฉันด้วยนะ"
"ได้สิ ไม่มีปัญหา" น้ำหวานตบบ่าเพื่อน "เรามาช่วยกันพิชิตนิยายเื่นี้กันเถอะ"
ทั้งสองพูดเล่นกันโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองอาจจะไปโผล่ในนิยายเื่นี้จริงๆ
แล้วตอนนี้ แกอ่านนิยายใกล้จะจบยัง ซีรีย์ใกล้จะออนแอร์แล้วนะ"
"จริงด้วยสิ ฉันลืมไปเลย ว่าอีกไม่กี่วันซีรีย์เื่นี้ก็จะออนแอร์ "
"งั้นแกก็รีบอ่านสิ" น้ำหวานเอ่ยเร่ง "ฉันอยากรอดูซียี่ย์แล้วว่า จิ้งอันอ๋องในเวอร์ชั่นหนานกงเยว่จะหล่อขนาดไหน"
"พี่หนานของฉัน หล่ออยู่แล้ว" พริมาพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "รับรองว่า แกต้องกรี๊ดสลบแน่ๆ"
"งั้นแกก็รีบอ่านให้จบ ฉันอยากเม้าท์มอยกับแกใจจะขาดแล้ว" น้ำหวานพูดอย่างตื่นเต้น "ฉันอ่านเื่นี้มาสามรอบแล้ว รับรองแกจิกหมอนฟินอย่างแน่นอน โดยเฉพาะฉาก..."
"กรี๊ด แกอย่ามาสปอยล์ดิ" พริมาโวยวาย "เดี๋ยวฉันอ่านเอง"
"โอเคๆ ไม่สปอยล์ก็ได้" น้ำหวานหัวเราะ "แต่รับรองว่าสนุกมาก แกจะต้องติดใจ"
"เดี๋ยวคืนนี้แหละ ฉันจะอ่านจบอย่างแน่นอน" พริมาประกาศกร้าว พลางเปิดหนังสือนิยายอ่านด้วยความตั้งใจ
105
![อาทรรัก...[Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609083879_50225200.webp)
