จากคำบอกเล่าของเหมยฮวา คุณชายใหญ่ป่วยกระเสาะกระแสะมาตลอด เป็การป่วยอย่างไม่ทราบสาเหตุ อาการคล้ายไข้ลม แต่พอรักษาแล้วกลับไม่ใช่ กินยาแล้วก็ดีขึ้น พอไม่กินยาแล้วกลับทรุดลงอีก เรียกว่าร่างกายขาดยาไม่ได้เลย
ก่อนมาที่นี่อยู่ในจวนสุขสบาย เพราะมียาพร้อม หมอพร้อม ก็ดูไม่อันตรายถึงชีวิต แต่พอมาถึงที่นี่เดิมทีแม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ก็ยังมีแรงลุกขึ้นเดินเบา ๆ กินข้าวเองได้อยู่ แต่พอขาดยาไปหลายวัน เลยตัวร้อนไข้ขึ้น ทำให้ต้องไปซื้อยามาเพิ่ม แล้วยาที่เพิ่งซื้อมาเพิ่มก็เพิ่งหมดไป
คุณชายใหญ่ก็เลยตัวร้อนเป็ไข้จนหมดสติไป วันนี้ล่วงเข้าวันที่สองแล้ว นางยังไม่ทันได้คุยกับเ้านายตัวน้อยนี่สักคำเลย
“ตอนกินยา ไข้ลดบ้างไหม” หลันหลันถาม
“ลดเ้าค่ะ ตอนคุณชายกินยา ข้าเอามือลองจับดูร่างกายคุณชายเย็นลง แถมสีหน้าก็ดูดีขึ้นด้วย เพียงแต่พอหมดฤทธิ์ยาไข้ก็กลับขึ้นมาอีก”
“แสดงว่ายังรักษาไม่ตรงจุด ตอนนี้ไม่มียา เราต้องหาทางลดไข้ให้คุณชายก่อนที่จะเป็อันตราย” หลันหลันไม่พูดเปล่าลงมือเปิดผ้าห่มแล้วเปลื้องผ้าคุณชายออก
“ว้าย!” เหมยฮวาใร้องลั่น
“ไม่มีเวลาเขินอายแล้ว เหมยฮวาเราต้องเช็ดตัวคุณชายเพื่อระบายความร้อนในตัวออกมาก่อน ถ้าเ้าอยากให้คุณชายรอด เราต้องทำเื่เฉพาะหน้านี่ให้เร็ว ไปเตรียมน้ำและผ้าสะอาดมา” หลันหลันถอดเสื้อผ้าคุณชายออกจนหมด อย่างไรนี่ก็เป็เพียงแค่เด็กผู้ชายเท่านั้น ขนยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำ คิดเสียว่าดูเด็กบ้านนอกแก้ผ้าะโน้ำเล่นแล้วกัน
“เช็ดตัวเสร็จแล้วต้องไปจัดการลุงหยวน...” หลันหลันพึมพำในขณะที่ร่างเล็ก ๆ ของเหมยฮวายกอ่างน้ำใบเล็กกับผ้าสะอาดวิ่งเข้ามา
“จริงสิ...” นางนึกขึ้นมาได้ ในขณะที่บิดน้ำเช็ดตัวเปิดรูขุมขนของคุณชายใหญ่แรง ๆ ว่าเคยเห็นคุณป้าข้างบ้านคนหนึ่ง ใช้เหล้าเช็ดตัวลูก ๆ แล้วได้ผลดี
หลันหลันรีบสอนเหมยฮวาให้เช็ดตัวคุณชายให้ได้ผลที่สุด ปากก็อธิบายเื่การระบายความร้อนจากร่างกายอย่างง่าย ๆ ไปด้วย เด็กหญิงเดิมทีก็เฉลียวฉลาดคล่องแคล่วอยู่แล้ว ฟังเพียงแค่ครั้งเดียวก็เข้าใจและปฏิบัติตามได้เป็อย่างดี
“เ้าเช็ดไปอย่าได้หยุด ถ้าเหนื่อยเวลาพักก็ให้ใช้ผ้าชุบน้ำแล้ววางไว้บนหน้าผากคุณชายนะ เดี๋ยวข้ามา ข้าจะไปเอาสุราที่ลุงหยวนก่อน ข้าเคยได้ยินว่าใช้สุราเช็ดตัวแล้วลดความร้อนได้ดี” พูดจบหลันหลันก็รีบร้อนวิ่งออกจากเรือนไป
หลันหลันวิ่งไปทางหน้าบ้าน ข้างประตูด้านใน ตรงใต้ต้นไม้มีเก้าอี้ตัวเล็ก ซึ่งลุงหยวนกำลังนั่งดื่มสุราอยู่ ระหว่างทางพบกับหลี่มามาที่นั่งน้ำตาคลอทอดถอนใจ นางหยุดฝีเท้าคิดว่าไม่ได้การแล้ว รีบพิจารณาจากคำบอกเล่าของของเหมยฮวา
หลี่มามาคนนี้ก็ไม่ใช่ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว เพียงแต่คนมีปัญหาด้านจิตใจต้องแก้ให้ตรงจุด ตอนนี้หลี่มามาจมจ่อมอยู่กับความกลัว ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ก่อนอื่นต้องแก้ด้วยการใช้สิ่งที่สำคัญกว่ามาดึงความสนใจ...
ว่าแล้วหลันหลันก็วิ่งตรงไปตรงหน้าหลี่มามา แล้วะโอย่างดังใส่หน้าของหญิงวัยต้นสี่สิบ
“คุณ-ชาย-ใหญ่-แย่-แล้ว”
ได้ผล...
หลี่มามาชะงัก …มีท่าทีตื่นจากภวังค์ ดวงตาที่เบิกกว้างอย่างใ หันมามองทางหลันหลันทันที เมื่อได้โอกาสหลันหลันย่อมไม่ปล่อยให้หลุดรอด พูดออกไปรวดเดียวเลยว่า
“คุณชายตัวร้อนจี๋ ยาหมดแล้ว เงินก็ไม่มี ข้าให้เหมยฮวาเช็ดตัวลดความร้อนในร่างกายคุณชายอยู่ ถ้าท่านที่เป็ผู้ใหญ่ไม่รีบลุกมาช่วยกัน คราวนี้คุณชายใหญ่เกรงว่าจะไม่รอด”
พอคำว่าไม่รอดหลุดจากปากนางออกไป หลี่มามาก็กระเด้งตัวลุกขึ้นทำท่าจะวิ่งเข้าเรือนไปดูคุณชาย แต่กลับถูกหลันหลันดึงแขนไว้ก่อน
“เ้าปล่อยนะ มาดึงข้าไว้ทำไม ข้าจะไปดูคุณชาย”
“ท่านไปดูแล้วช่วยอะไรได้ ไปแล้วร้องห่มร้องไห้ข้างเตียงงั้นเหรอ ไม่สู้ทำตัวให้มีประโยชน์ดีกว่า ไป...ไปช่วยข้าตามท่านหมอ”
“แต่เราไม่มีเงินแล้ว” หลี่มามาพูดอย่างร้อนใจ ตาก็มองไปที่ห้องของคุณชายใหญ่อีกครั้ง
“แต่เรามีหมอ!” หลันหลันแทบจะะโใส่หน้าของอีกฝ่าย
ท่านป้า สามีท่านเป็หมอ...
นั่น สามีท่านเชียวนะ
“ไอ้เฒ่าขี้เมานั่น” หลี่มามากัดฟันกรอด
“ท่านป้าฟังข้านะ อย่าเพิ่งโกรธไป” หลันหลันนึกถึงการทะเลาะวิวาทกัน ของคู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่เห็นมาตลอด
“ท่านลุงหยวนเป็หมอที่เก่งไหม เขามีฝีมือยังไง ท่านต้องบอกความจริงกับข้า”
“เขาย่อมต้องมีฝีมืออยู่แน่แล้ว เขาช่วยนายท่านให้รอดจากประตูยมบาลได้ แต่หลายปีมานี้ถูกความเศร้าโศกเสียใจที่ชีวิตล้มเหลวตกต่ำ ทำให้เอาแต่เมาสุรา ถ้าฮูหยินไม่ยกข้าให้เขา นึกหรือว่าข้าจะแต่งกับคนแบบนี้”
“เื่ความหลัง ท่านป้าท่านหยุดไปก่อนเถอะ ตอนนี้เราไปลากลุงหยวนมาช่วยคุณชายก่อน” หลันหลันใช้แรงที่มีทั้งหมดดึงหลี่มามาให้ตามไป
นางเป็คนทำอะไรรวบรัดเด็ดขาด แยกแยะชัดเจนมาโดยตลอด จึงพอใจมากที่ผลลัพธ์เฉพาะหน้าเป็ไปอย่างที่คำนวณเอาไว้
ส่วนเื่ปมในใจของแต่ละคน หลังจากนี้คงต้องค่อย ๆ สะสางอีกครั้ง หากจะมีชีวิตที่ดีย่อมต้องช่วยกัน หลี่มามาแม้จะไม่ชอบใจสามีตนเอง แต่ก็ตามไปอย่างดี ด้วยรู้ว่าเป็ทางเลือกเดียวที่มีในตอนนี้
หลันหลันพาหลี่มามาไปเจอสภาพลุงหยวนเมาหลับไปแล้ว ข้าง ๆ ยังมีไหสุราล้มกลิ้งอยู่ หลันหลันไม่รอช้าวิ่งไปที่บ่อน้ำอีกด้าน ยกเอาถังน้ำมาราดใส่หัวลุงหยวนปลุกเขาตื่นขึ้นมา หลี่มามาเห็นเด็กสาวทำเช่นนั้นก็อึ้งไป ก่อนจะคิดว่าเป็วิธีที่ดีเหมือนกัน จึงวิ่งไปหยิบถังน้ำมาสาดบ้าง ถือว่าปลุกตาเฒ่าและแก้แค้นไปในตัว
“พวกเ้าจะทำอะไรน่ะ” โดนน้ำสาดหน้าลุงหยวนก็ตาสว่างขึ้น อันที่จริงเขาเมาหลับไปพอสมควรแล้ว ฤทธิ์เหล้าก็เริ่มน้อยลง น้ำเย็นๆ จึงทำให้เขามีสติขึ้นมามากทีเดียว
หลันหลันมองชายที่ถูกบอกกล่าวว่าเป็หมออย่างครุ่นคิด คนตรงหน้าเป็หมอ ดูจากที่เหมยฮวาบอกว่าช่วยชีวิตของนายท่านไว้ได้ ก็น่าจะมีฝีมืออยู่พอตัว
“ใคร ใครมันสาดน้ำใส่ข้า คิดว่าจะรังแกกันได้ง่าย ๆ เรอะ” ชายวัยกลางคนโวยวาย อย่างเดือดดาล
“ท่านลุง ข้าได้ยินว่าท่านเป็หมอ” หลันหลันเอ่ย คนเราเมื่อทำความผิดต่อคนอื่น กิริยามารยาทต้องกลายเป็ทัพหน้า เธอพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
“หือ ...” หมอหยวนหันมามอง
“เ้า...ยายหนูขี้โรคนั่น ข้านึกว่าเ้าตายไปแล้วเสียอีก” พูดแล้วก็นึกถึงวันที่ร่างอ่อนแอของหลันหลัน โดนเฟิ่งมามาโยนลงมาจากรถม้า ตอนนั้นจากประสบการณ์แค่ดูเขาก็รู้แล้วว่า ต่อให้หมอเทวดามารักษาหลันหลันก็คงไม่รอด
แต่นี่...ทำไมเด็กสาวตรงหน้าถึงยังดูแข็งแรงอยู่เลยนะ
“ตาเฒ่าเ้ารีบไปรักษาคุณชายใหญ่เร็วเข้า คุณชายใหญ่แย่แล้ว” หลี่มามาสั่ง เมื่อเห็นสภาพของสามี ก็เผยท่าทางไม่พอใจอย่างหนัก รีบทุบตีไปที่หลังหมอหยวนแล้วเริ่มคร่ำครวญ
“ข้าให้เทียบยาไปแล้วไม่ใช่เรอะ เพิ่งจะวันเดียวเอง พวกเ้าดูแลให้ดี คุณชายอายุยังน้อยเดี๋ยวก็หายเองแหละ” หลี่มามาได้ยินคำสามีแล้ว ทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้อย่างหนัก
“์ข้าทำเวรทำกรรมอะไร ทำไมฮูหยินต้องให้ข้าแต่งกับเ้าด้วย นี่หรือชีวิตบั้นปลายที่ดี เ้าคนไม่ได้เื่ ตอนนั้นที่ใคร ๆ ในจวนพากันรังเกียจเ้า ก็มีเพียงฮูหยินที่ดีต่อเ้า แล้วทำไมเ้าถึงทำเื่ที่ผิดต่อฮูหยินเช่นนี้ได้...เ้าทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ทายาทฮูหยินได้ยังไง”
หมอหยวนนิ่งไปอันที่จริงเขาก็รู้สึกผิดต่อฮูหยินคนก่อน มารดาของคุณชายใหญ่แสนดีเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไร หลายปีที่ผ่านมาเขาก็แทบจะไม่เคยรักษาใคร สูญสิ้นความมั่นใจไปเสียแล้ว
แต่เดิมหมอหยวนตั้งมั่นว่าจะช่วยรักษาผู้คนอย่างดี ใครยากจนไม่มีค่ารักษาก็มักจะไม่คิดเงินทอง ทว่าชีวิตพลิกผัน...
์ช่างไม่ยุติธรรม ถึงรอดเข้าจวนมา ความตั้งมั่น ความภาคภูมิใจในฐานะหมอก็โดนทำลายย่อยยับ นานวันเข้าหมอหยวนก็ละทิ้งความรู้ทั้งหลาย แม้แต่เข็มที่ใช้ฝังก็โดนวางทิ้งไว้อย่างไม่ไยดี
“ข้าจะไปช่วยอะไรได้ ร่างกายเ้านายมีค่าดุจทองคำ ข้าไปแตะต้องไม่ได้หรอก” คำพูดของติดประชดประชัน แต่ก็สั่นเครือเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
8K
