"มีอะไรจะถามใช่มั้ยถามมาสิ"
"ฉันเป็คนธรรมดา ไม่มีอะไรเลย ฐานะก็งั้นๆ ก็แค่เราสนิทกันสมัยเด็กทำไมนายถึงรักฉัน"
"อะไรบางอย่าง ในตัวเธอมันทำให้ฉันชอบ แล้วก็รักในความเป็เธอ อย่าเอาการด้อยค่าตัวเองมาวัดกับความรัก"
"คนอื่นก็มีเยอะแยะทำไมรักฉัน"
"ก็เพราะนาย มีคนเดียวในโลกไงหาที่ไหนได้โก๊ะๆ ต๊องๆแบบนี้"
"เถียนซื่อ นายหลอกด่าฉันเหรอ"
"เปล่าก็เธอถามฉันหนิ ชอบตีมือเป็อะไรห่ะ"
กำลังนั่งหยอกกันที่ชิงช้าอยู่ดีๆก็มีคนเตะบอลอย่างแรงเป้าหมายคือจื่อหลิน
เถียนซื่อหันมาเห็นจะปัดบอลแต่มันพุ่งมาแรงปะทะมือเขาจนเคล็ด
"บ้าจริง"เขาสบถออกมา
"เถียนซื่อเป็อะไรมั้ย"
"ทิศทางจงใจเตะอัดมาน่ะ"
"อาซื่อเจ็บหรือเปล่า ฉันขอโทษทำไมนายถึงใช้มือปัดล่ะ"
"ถ้าไม่ปัดออกก็โดนหน้าจื่อหลิน เื่อะไรเขาต้องเจ็บตัวด้วย"
"เมื่อกี้มันก็แค่อุบัติเหตุน่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"
"งั้นถ้าฉันเตะบอลกระแทกหน้านายบ้างเนี่ยก็อุบัติเหตุใช่มั้ย"
"อาซื่อไปหาหมอก่อนเถอะ"
"อย่าห่วงเลยแค่เคล็ด แต่คนบางคนระวังไว้เถอะหน้าที่ฉีดโบไว้จะผิดรูป"
"อาซื่อที่นายซวยก็เพราะปกป้อง คนเห็นแก่ตัว รักพี่เสียดายน้องไม่ใช่เหรอ"
"เขาไม่ได้ซวยแต่มีคนจงใจ ทำให้ซวยต่างหาก อ่อส่วนเื่เราสามคน คนใน เขาจัดการกันได้ คนนอกอย่ายุ่ง ไปเถอะเธอ"
"หมายถึงไม่ต้องเสือกน่ะเข้าใจเนาะ"เดินเข้ามาประคองแล้วเดินออกไป
248
