หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่แพรวพราวเจอิญญาผู้หญิงชุดดำผมยาวในห้องแต่งตัวเธอก็เก็บเอาสิ่งที่มนต์ชญาพูดมาคิด
"หรือว่าที่น้ำมนต์พูดจะจริง หรือเราตาฝาดเหมือนนังแขมันว่า แต่ไม่สิเห็นเต็มสองตา" แพรวพราวคิดขณะที่ขับรถไปส่งคีตะถ่ายทำรายการที่อื่นต่อ
"พี่แพรวว่าอะไรนะครับ"คีตะถามเมื่อเห็นแพรวพราวพูดคนเดียวและขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยอะไรบางอย่าง ถามตอบตัวเองไปมา
"พี่แพรว ไฟเขียวแล้วครับ" คีตะะโเรียกเสียงดังเมื่อเธอไม่สังเกตุสัญญาณไฟจราจร
"ออ อ่อ ไปๆๆ" แพรวพราวรีบขยับเกียร์เดินหน้ารถ
"พี่แพรวเป็อะไรครับ ถ้าพี่ไม่สบายให้ผมขับได้นะครับ"
"ไม่มีอะไรจ้ะ พี่แค่คิดถึงตอนที่พี่เข้าไปตามคีย์ในห้องแต่งตัว"
"ทำไมครับ ผมหลับไปไม่รูเื่เลย"
"พี่ไม่เห็นคีย์ พี่เห็นผู้หญิงชุดดำผมยาวมากกกยาวลากพื้น" เธอลากเสียงเน้นความรู้สึกว่ามันมากจริงๆ
"ผู้หญิงผมยาวชุดดำหรือครับ ผมเข้าไปไม่มีใครนะครับแต่เอ...ถ้ามาตอนผมเผลอหลับไปก็ไม่แน่ แต่ผมคงหลับลึกมากผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ได้ยินอีกทีก็ตอนตื่นมาเจอทีมงานเข้ามากันเยอะแยะเลย" คีตะพูดเหมือนทบทวนเหตุการณ์ไปในตัว
"แต่พี่เห็นจริงๆนะคีย์ มันน่ากลัวมาก" แพรวพราวยืนยัน
"นี่พี่กำลังอำผมอยู่หรือเปล่าครับ หรือกำลังจะมีแคสงานใหม่เป็แนวสยองขวัญครับ" เขาเป็คนรุ่นใหม่ที่ไม่มีทางเชื่อเื่นี้ง่ายๆ
"พี่พูดจริงนะคีย์"
"เอาล่ะๆพี่ ผมไม่เถียงด้วยแล้ว เอาเป็ว่าพี่แพรวเองก็ต้องหาเวลาพักผ่อนบ้างนะครับ พี่น่าจะนอนน้อยเหมือนกัน" เขาพูดเมื่อถึงที่หมายและเปิดประตูลงรถไปโดยยังย้ำความเชื่อเดิมของตัวเองว่าสิ่งที่แพรวแพราวพูดไม่มีทางเป็ไปได้
"ในสตูดิโอมีผีหรือ อยู่มาตั้งนานทำไมไม่เคยเจอมาก่อน" แพรวพราวพูดคนเดียวขณะยังนั่งอยู่ในรถ
...........................................
"ฮึ! มีคนมาไล่นังแก้วตาของข้ารึ!" ชายวัยหกสิบกว่าในชุดสีดำล้วนและมีสร้อยประคำเม็ดใหญ่คล้องคอ ภาวนาพึมพำแล้วก็ลืมตาขึ้น
"ไล่นังแก้วตาได้นี่ไม่ธรรมดา แต่ไม่เป็ไรแค่นี้ต้านข้าไม่อยู่หรอก"
"กลับไปใหม่นังแก้วตา ครานี้ข้าเพิ่มพลังิญญาให้เอ็งแล้ว ไปทำงานให้สำเร็จ แล้วข้าจะให้เอ็งกินให้อิ่ม ฮ่าๆๆๆ" เขาหัวเราะดังลั่นภายในห้องแคบของเรือนไม้หลังหนึ่ง
............................
"ฮัดชิ้วววว" มนต์ชญาจามออกมาอย่างแรง
"มีคนนินทาแกแน่นอน" กำปั่นสวนขึ้นมาทันควัน
"จะมีใครฉันไม่ได้มีศัตรูที่ไหนนะ"มนต์ชญาหันไปมองค้อนเพื่อนนิดๆ
"ฉันเตือนแกหน่อยนะเื่คุณคีตะ อย่าไปวุ่นวายกับเขามากเลย ถ้าเขาไม่พอใจขึ้นมาจะตกงานกันได้"
"แต่ฉันช่วยเขานะ" มนต์ชญาเถียง
"ฉันรู้แต่จะมีใครรู้เหมือนฉันบ้าง นี่ถ้าไม่ได้โตมาด้วยกันฉันก็ยากที่จะเชื่อในสิ่งที่แกเป็"
"ก็จริง ฉันจะเพลาๆลงแล้วกัน แต่ฉันก็ยังสงสัยอยุ่ดีเพราะพวกมันเหมือนไม่ใช่ผีที่เร่ร่อนทั่วไป เหมือนคุณคีตะคือเป้าหมาย"
"โอ้ย หล่อๆแบบนั้นใครก็หมายปอง" กำปั่นทำเสียงสองเมื่อพูดถึงซุปตาร์ในดวงใจ
...........
16K
