ร่างซิลเอริคปรากฏบนเตียงภายในห้อง สีหน้ารวดร้าวของเขายังคงอยู่ตามเดิม ร่างหนาลุกขึ้นมองไปโดยรอบ ก่อนจะพบกับเซอร์ไวรอสนอนเอกขเนกอยู่อีกเตียงเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองนายตน
“ไหนเ้าว่าอีกอาทิตย์หนึ่งจะกลับมาไง” เ้าค้างคาวตัวแสบนอนกระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์
“ข้ามีเื่ที่ต้องทำก่อนน่ะ” เซอร์ไวรอสพยักหน้าก่อนจะถามบางสิ่งขึ้น
“แล้วตอนนี้เ้ารู้สึกร้อนๆ บ้างไหม?” รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของเ้าปีกหักทำให้ซิลเอริคหรี่ตามองด้วยความระแวง
“ใช่ เ้ารู้ได้อย่างไร?” เขาถามกลับ พลันดวงตาสีแดงของเซอร์ไวรอสจึงเป็ประกายเขาดีดตัวขึ้นมาและเดินไปตรงหน้าซิลเอริค
“แปลว่ายาได้ผลสินะ” เขาเลียริมฝีปากตนท่าทางของเขาทำให้ซิลเอริคเผลอก้าวถอยมาก้าวหนึ่ง
“ยา? ยาอะไรของเ้า?” ซิลเอริคทวนคำอย่างไม่เข้าใจ..เขาจำว่าก่อนล็อกเอาท์ไปยังไม่ได้กินยาอะไรนี่
“ก็ยาเืที่ข้าป้อนเ้าไปตอนนั้นไงเล่า มันเป็ยาที่ใช้สูบฉีดและเพิ่มปริมาณเืในร่างกายให้มากกว่าปกติ” เซอร์ไวรอสเผยเขี้ยวคมออกมา ทำให้ซิลเอริคเข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่าย้าอะไร
เขารวบผมที่ประอยู่ตรงคอขวาออกเผยให้เห็นคอนวลขาวต่างจากคอบุรุษทั่วไป เซอร์ไวรอสเดินไปตรงหน้าอีกฝ่าย เขาใช้มือขวาอ้อมมาจับไหล่ซ้ายของซิลเอริคและใช้มือซ้ายกอดเอวอีกฝ่ายไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ..หากมองจากมุมมองคนนอกคงคิดว่าเ้าค้างคาวนี่กอดเขาแน่ค้างคาวหนุ่มอ้าปากแล้วฝังเขี้ยวคมลงไปบนคอนายตน ซิลเอริคสะดุ้งเล็กน้อยกับเขี้ยวเย็นที่แทงทะลุเนื้อเือุ่นที่ไหลผ่านกายเข้าสู่ปากอีกฝ่ายทำให้เ้าของเืเริ่มอ่อนแรง
ผ่านไปพักใหญ่ซิลเอริคจึงเริ่มรู้สึกชาไปทั่วร่างกายจากการขาดเืเมื่อเซอร์ไวรอสเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มยืนไม่ไหว เขาจึงถอนเขี้ยวแล้วเลียโลหิตที่ติดเปรอะคอขาวลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายทำเอาซิลเอริคสะดุ้งเฮือก เซอร์ไวรอสคลายอ้อมแขนก่อนเปลี่ยนมาเลียริมฝีปากตนพร้อมกับโยนยาฟื้นฟูเืแบบปกติไปให้ผู้เป็นาย
“นี่เ้าจะเลียทำบ้าอะไรเนี่ย”ซิลเอริคโวยวายขณะรับขวดยามาดื่มใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อต่างจากเซอร์ไวรอสที่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ
“เสียดายของเ้าปล่อยให้ข้าทนหิวมาตั้งหลายวัน” เขาบ่นอุบ ยิ่งทำให้ซิลเอริคไม่เข้าใจ
“แล้วไยเ้าไม่ไปหาเืที่อื่นเล่าเหยื่อก็มีตั้งเยอะแยะเกลื่อนเมืองด้วยซ้ำ” เขาชี้ไปด้านนอกห้อง
“ข้าไปแล้ว แต่รสของพวกมันไม่อร่อยเท่าเ้า” เซอร์ไวรอสล้มตัวลงนอนอีกครั้งเมื่อซิลเอริคเห็นว่าเืของตนกลับเป็ปกติจึงเปิดประตูเตรียมออกไปด้านนอก โดยไม่ลืมบอกเซอร์ไวรอสว่า
“ข้าจะไปฝึกฝีมือ เ้ารอฟรอสอยู่นี่นะ หากเขามาแล้วให้ทักข้ามาด้วย” ซิลเอริคสั่งก่อนเดินออกไป
หลังเดินออกมาจากที่พักแล้วเขาจึงมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทว่ากลับต้องชะงักเมื่อเดินผ่านร้านหนังสือตามทางเขายืนนิ่งอยู่พักหนึ่งด้วยความลังเลก่อนจะเดินเข้าไป ภายในร้านมีทั้งคู่มือเกมแผนที่ คัมภีร์ นวนิยาย การ์ตูน หรือแม้กระทั่งคู่มือรายละเอียดต่างๆ ชายหนุ่มเปิดดูค่าสเตตัสของตนเพื่อวิเคราะห์
จุดเด่นที่สุดข้าคือความเร็วกำลังกาย แล้วก็พลังเวท จะเอาวิธีต่อสู้ที่ใช้ในมิติปีศาจมาใช้ที่นี่ได้ไหมนะ? ถ้าได้ข้าก็คงต้องเน้นไปทางเวท เขาคิดก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบคัมภีร์เวทมนตร์ แล้วก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อคำพูดของซีโร่ดังขึ้นในหัว
‘ยังไงเ้าก็เป็สตรี! จะไปสู้แรงบุรุษได้อย่างไรเล่า’
ซิลเอริคกำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงคำพูดของพี่ตนทำไม! ทำไมเล่า? เป็สตรีไยต้องอ่อนแอได้แต่รอให้ใครมาปกป้อง! เขานึกชิงชังในโชคชะตา มือหนาเลื่อนไปหยิบคัมภีร์การต่อสู้ด้วยมือเปล่าแทน
หลังจากออกจากร้านหนังสือชายหนุ่มจึงพิจารณาชุดตนที่ขาดวิ่น เขาเดินไปตามตลาดก่อนจะเลือกเสื้อสีดำรัดรูปที่มีความยืดหยุ่นสูงและกางเกงสามส่วนสีดำที่ประดับไปด้วยห่วงสีเงินและช่องใส่อาวุธ เมื่อซื้อสิ่งที่้าครบแล้วเขากลับไปสะดุดกับเสื้อคลุมสีดำตัดขอบแดงตัวหนึ่ง ซิลเอริคใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นานจนพ่อค้าต้องหันมาถามเขา
“น้องชาย! สนใจเสื้อคลุมตัวนี้เหรอ?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม ซิลเอริคจึงตอบไปตามจริง
“อืม” เมื่อได้ยินคำตอบพ่อค้าวัยกลางคนจึงพิจารณาการแต่งกายของเขา
“ดูน้องชายแต่งตัวอย่างนี้คงเล่นอาชีพนักฆ่าสินะ พี่จะบอกให้นะว่าเสื้อคลุมตัวนี้เวลาอยู่ในที่มืดสามารถพลางตัวได้ดีเลย! แถมตัวเสื้อคลุมเองก็สามารถซ่อมแซมตัวเองได้ด้วย ไม่ทำให้รู้สึกเกะกะเวลาสู้อีกต่างหาก..ถึงแม้มันจะ+DEF แค่5 +AGI แค่3 ก็เถอะแต่ก็เอาไปเพิ่มยัดอัญมณีทีหลังได้” ชายวัยกลางคนแนะนำ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิดเื่อาชีพเขาจึงพยายามจะอธิบายทว่าเมื่อได้ฟังคำโฆษณา เขาจึงเปลี่ยนมาสนใจกับเสื้อคลุมแทน
“ถ้ามันดีขนาดนั้นไยท่านจึงไม่ใช้เอง?” ซิลเอริคหรี่ตาหวังจับผิดอีกฝ่ายจึงหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆ ไม่ใครอยากทำตัวลึกลับหรอกส่วนมากคนที่เล่นเกมนี้หิวแสงกันจะตาย ถ้าไม่เล่นอาชีพนักฆ่าไม่มีใครปิดหน้ากันหรอก” เมื่อได้ยินเหตุผลที่เข้าใจได้ ซิลเอริคจึงพิจารณาเสื้อคลุมในมือก่อนถามขึ้น
“แล้วพี่ชายขายเท่าไร?”
“พี่คิดให้น้องถูกๆ แล้วกัน เพราะไอ้นี่มันค้างสต็อกมานาน อืม..สัก สองแสนห้าหมื่นเพการ์” ชายวัยกลางคนยิ้มแป้นต่างจากซิลเอริคที่ตาเหลือก ไม่ทันที่เขาจะได้แย้งชายวัยกลางคนก็สวนขึ้นมาอีกครั้ง
“น้องชายของดีๆ มันก็ต้องราคาแพงสิ พี่ลดมาหลายหมื่นแล้วนา..สงสารคนค้าขายหน่อยเถอะ” คำพูดของชายวัยกลางคนซิลเอริคคิดหนัก..เอาเถอะ ยังไรเสียนี่ก็เป็แค่เงินในเกม เขาถอนหายใจแล้วโอนเงินให้ชายคนนั้น
เมื่อมาถึงป่าซิลเอริคจึงนำคัมภีร์ขึ้นมาอ่านฆ่าเรื่อยๆ เพื่อเป็การฆ่าเวลาระหว่างเดินก่อนเขาจะตกตะลึงในสิ่งที่พบ
“ฮะ! ร่างกายมนุษย์นี่มีจุดอันตรายตั้งยี่สิบสามจุดเชียวหรือ? แถมจุดตายก็ร่วมสิบจุด! มิน่าล่ะถึงได้อ่อนแอนักเชียว” ซิลเอริคบ่นพึมพำกับตัว ก่อนเขาจะเหยียบบางสิ่งอีกครั้ง..
แผละ
ความรู้สึกเหนี่ยวหนืดเกิดขึ้นที่เท้าเมื่อก้มลงมองก็พบเมือกใสเหนียวหนืดที่ติดกับรองเท้าท เขาหน้าเบ้ทันทีด้วยความสะอิดสะเอียนก่อนจะถอดรองเท้าตนมาถูๆ กับต้นไม้แถวนั้น
“อี๋!! เมือกบ้าไรเนี่ย อ๊ากก!” เขาโวยวายพร้อมขนลุกซู่ ก่อนจะแหกปากลั่นเมื่อมีเมือกหยดบนไหล่ของเขา ใบหน้าของซิลเอริคเริ่มถอดสีเขาพยายามยิ้มสู้แล้วเงยหน้ามามองต้นตอ
“ก..กรี๊ดดด!” ซิลเอริคหลุดร้องลั่นป่าเมื่อเห็นสัตว์อสูรตัวนั้น
‘สัตว์อสูรหอยทากั์ Lv.30 พร้อมโจมตี’
“ม๊ายย!” เขาแหกปากร้องลั่นไม่เหลือมาดเดิน ก่อนจะซัดพลังเวทไปยังหอยทากตัวนั้นอย่างไม่ยั้งมือโดยไม่คิดแม้แต่จะมอง
”อ๊ากก! นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย ขยะแชยง! ขยะแขยงน่ารังเกียจที่สุด! ม๊ายย” ซิลเอริคยังคงอัดพลังเวทใส่สัตว์อสูรโดยไม่มีวี่แววว่าจะหยุด
‘ผู้เล่นซิลเอริคสังหารหอยทากั์Lv.30 ได้รับค่าประสบการณ์980 และได้รับเมือกใสจำนวนหนึ่งกระปุก และน้ำตาทากหนึ่งกระปุก’
เมื่อเสียงระบบดังขึ้นซีนจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่าตัวทากนั้นได้เป็แสงไปแล้ว เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ฮึ่ย! อย่าบอกนะว่ามีเ้าตัวนี้ในมิติมนุษย์น่ะบรื้อ! ข้าล่ะไม่อยากจะคิด!” เขาขนลุกซู่ทันทีเมื่อนึกภาพตามก่อนดวงตาสีม่วงจะเหลือบไปเห็นกระปุกสีชมพูบรรจุเมือกใส เขารีบเตะมันไปที่ต้นไม้อย่างแรง
“เ้าบ้าเอ้ย! ให้ตายข้าก็ไม่เอาไปหรอกโว๊ยย!” เขาแผดเสียงลั่นด้วยความโมโห เขาเลือกที่จะเก็บน้ำตาทากไว้เพียงอย่างเดียวก่อนจะหันหลังไปเพื่อที่จะเดินต่อ ทว่ากลับกระแทกกับสิ่งนุ่มๆ ลื่นๆ และมีสีเนื้อ ชายหนุ่มกลั้นใจเดินถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อเงยหน้าขึ้นมองวัตถุตรงหน้า
‘สัตว์อสูรหอยทากั์ Lv.30 พร้อมโจมตี’
‘สัตว์อสูรหอยทากั์ Lv.30 พร้อมโจมตี’
‘สัตว์อสูรหอยทากั์ Lv.30 พร้อมโจมตี’
‘สัตว์อสูรหอยทากั์ Lv.30 พร้อมโจมตี’
“กรี๊ดดดด!” เขากรีดร้องลั่นโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ในร่างใด
พลังเวทมากมายถูกโจมตีใส่สัตว์อสูรเ่าั้ด้วยความหวาดกลัวไม่นานนั้นพวกมันจึงสลายไป ซิลเอริคพยายามทรงตัวให้อยู่ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาและปลอบประโลมตัวเอง
มันจบแล้วซีน มันจบแล้ว
‘สัตว์อสูราาทากLv.60 ปรากฏตัว’
เสียงระบบที่ดังขึ้นทำให้เขาถึงกับหน้าซีดลงขาทั้งสองข้างทรุดลงไปอยู่กับพื้นพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อนองทันทีที่เห็นร่างของสัตว์อสูรทากั์ร่างกายของมันมีสีเหลืองอ่อนต่างจากฝูงอสูรเมื่อครู่ ตามลำตัวมีทากสีดำตัวเล็กๆขยับหยุบหยับเต็มตัว ดวงตาของทากระดับาาดูคล้ายกับดวงตาของมนุษย์ บริเวณเปลือกหอยมีรอยแตกอยู่จุดหนึ่งพร้อมๆกับตัวทากสีดำที่ค่อยๆ คลานออกมา เมือกสีม่วงไหลชโลมทั่วร่างของตัวทาก ลิ้นของมันราวกับลิ้นงูซิลเอริคถึงกับช็อกตาค้างจนไม่กล้าขยับไปไหนั้แ่ไหนแต่ไรมาแล้วเธอไม่ถูกกับสัตว์ที่ชอบทำตัวหยุบหยับๆ
ฮือ..อ..ไม่เอานะ! ไม่เอ๊า!! นี่ข้า..ข้าจะท..ทำ..ทำยังไงดี?! จะใช้ท่านั้นหรือ?! ไม่เอานะเราไม่อยากััตัวมัน! หนีหรือ? ไม่ไหว! ข้าลุกไม่ขึ้นแล้ว! จะเรียกเซอร์ไวรอสก็ไม่มีเสียงแล้ว! ซิลเอริคน้ำตาปริ่มใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อไร้หนทางทันใดนั้นจึงมีพลังเวทพุ่งผ่านด้านข้างไปปะทะกับาาทาก ทว่ามันกลับเอี้ยวตัวหลบได้ทัน
“วิ้ว~! มันหลบได้ด้วยแหะ~” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง เขาจึงเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกลุ่มคนห้าคนยืนอยู่บนกิ่งไม้ผู้พูดเป็ชายซึ่งยืนอยู่ซ้ายสุดติดกับตัวต้นไม้
“เป้าใหญ่ขนาดนี้ยังจะพลาดได้อีกเหรอ” หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“โห ใครพลาดๆ เมื่อกี้ข้าเล็งแมลงวันตรงนั้นต่างหากล่ะบังเอิญมันหนีไปได้!” เ้าของพลังเวทเถียงหัวชนฝา
“ไอ้ขี้จุ๊” ร่างหนาตรงกลางหน่ายใจ
“อะไรกัน! แม้แต่นายก็เป็ไปด้วยเหรอ?!” เ้าของพลังเวทโวยวายแล้วทำหน้างอใส่
“แต่ก็โชคดีแล้วล่ะที่ได้เจอไอ้อสูรบ้านี่ ไม่ต้องมาออกแรงตามหากัน” ร่างของเด็กชายตัวเล็กที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ข้างๆ ชายตรงกลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีความสุขร่างบางของหญิงสาวริมขวาสุดะโลงมาหาซีนด้วยใบหน้าอ่อนโยน
“ไม่เป็ไรนะจ๊ะ?” เธอยิ้มถามเขาก่อนจะยิ้มค้างเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีน้ำตาเอ่อนอง
ตายแล้วหัวใจจจจ
“อ..อืม ข้าไม่เป็ไร” ซิลเอริคตอบด้วยน้ำเสียงอึกอักไม่สนใจท่าทางของเธอคนพวกนี้มาจากไหน ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกตัวเลย เขาคิดในใจ
“นายโชคดีนะที่พวกเราผ่านมาพอดี” หญิงสาวดึงสติกลับมาแล้วพูดขึ้นเธอมีผมสีฟ้าเป็ประกายและั์ตาสีน้ำเงิน ชุดกิโมโนสีชมพูตัดกับผิวสีขาวได้อย่างดีหากซีนเป็ผู้ชายก็คงจะหลงเสน่ห์เธอไปได้เหมือนกันนับว่าเป็ผู้หญิงที่มีเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เขาเคยพบในเกมนี้เลย
“ขอบคุณพวกเ้ามาก” ซิลเอริคยิ้มกว้างถือว่าเป็โชคดีของเขาจริงๆ ที่ไม่ต้องปะทะกับเ้าตัวน่าขยะแขยงนี่
“ซิการ์! ฉันขอดูแลผู้เล่นคนนี้แล้วกันนะ ฉันไม่อยากไปสู้กับไอ้ตัวปล่อยเมือกนั่น”เธอะโบอกชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงกลาง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยผมสีน้ำตาลทองเปล่งประกาย ดวงตาสีแดงดูเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายกับเธอ
“ก็แล้วแต่” เขาตอบ ก่อนจะหันไปทางผู้ชายที่ปล่อยพลังเวทหวังจะยิงแมลงวันเมื่อสักครู่
“คุเรไนว่างั้นนายไปแทนแล้วกันนะเจฮาล” เขาเอ่ยปากสั่งเจฮาลชายหนุ่มผู้เป็เ้าของพลังเวทที่นั่งยองๆ อยู่ตาสีน้ำตาลแดงของเขาฉายแววดีใจกับคำสั่งที่ได้รับ ก่อนจะะโลงไปด้านล่างผมสีทองอ่อนปลิวตามแรงลม
“โอเค! มิเอลเธอลงมาช่วยกันไหม”เจฮาลหันไปถามหญิงสาวผมยาวสีม่วงอ่อนที่จิกกัดเขาอยู่เมื่อสักครู่คำถามของเจฮาลทำให้ั์ตาสีทองของเธอฉายแววไม่พอใจ
“ไม่เอาหรอกยะ! อี๋ตัวบ้าอะไรไม่รู้สร้างมาเพื่ออะไรกันเนี่ย”เธอโวยวายแล้วทำท่าขยะแขยงกับอสูรทากตรงหน้า
“งั้นคาออสนายมาสนับสนุนฉันที” เจฮาลหันไปพูดกับเด็กที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้เขาเงยหน้าออกจากหนังสือที่ถืออยู่ใบหน้าหวานราวกับเพศหญิงมองเจฮาลด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ผมสีม่วงปลิวตามลมที่พัดมาเล็กน้อย ดวงตาสีชมพูอมม่วงไร้ซึ่งความรู้สึก
“ผมขอสนับสนุนจากตรงนี้แล้วกันนะครับ” พูดจบเขาก็หันไปก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
“เฮ้ย!” เจฮาลตะลึงเมื่อเพื่อนๆทุกคนต่างไม่ลงมาช่วยเหลือกัน
“เออ..” เมื่อซิลเอริคพยายามจะพูดอะไร เจฮาลถึงหันมามองเขา
“ว่าไง?” เขายิ้มถาม
“พวกเ้า้าให้ข้าช่วยไหม?” ซีนเอ่ยถามเจฮาลขมวดคิ้วแล้วถามต่อว่า
“แล้วนายจะไหวหรอ? เมื่อกี้ยังนั่งช็อกเลยนี่” เจฮาลถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ข้าไม่อยากเอาเปรียบพวกเ้าน่ะ” ซีนยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืน เจฮาลจึงพิจารณาเขาั้แ่หัวจรดเท้า คงเป็ผู้เล่นหน้าใหม่เลเวลไม่เกินสามสิบถึงจะช่วยไรไม่ได้มากแต่ก็คงไม่เกะกะ
“งั้นก็ลุยเลย ถ้าใกล้ตายฉันไม่ช่วยนะบอกไว้ก่อน”เจฮาลพูดพร้อมกับโดดขึ้นไปกลางอากาศแล้วยิงบอลพลังเวทใส่ด้านหน้าของตัวทาก
“อือ” ซิลเอริคขานรับ ก่อนจะพุ่งตัวไปยังด้านข้างของตัวทากก่อนจะพยายามมองหาจุดอ่อนของมันเจฮาลที่เห็นดังนั้นจึงคิดว่าอีกฝ่ายกำลังลังเลว่าจะโจมตีตรงไหน ซิลเอริคมองไปที่จุดเป็รอยแตกที่เปลือกของหอยทากั์ที่มีลูกทากตัวเล็กๆออกมา เขาสปริงตัวขึ้นไปยังตรงรอยแตกของเปลือกหอย ท่ามกลางความตะลึงของทุกคน
“ไอ้หมอนั่นมันน่าจะเป็มือใหม่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมันโดดสูงจัง”มิเอลตะลึง พวกเขาจึงเบนความสนใจไปยังซิลเอริคแทน ในขณะที่เ้าตัวก้มลงมองเข้าไปด้านในเปลือกหอยใบหน้าของเขาจะซีดเผือดโดยพลันที่เห็นบางสิ่งด้านใน
“อ๊ากกก!” ซิลเอริคร้องลั่นก่อนจะดีดตัวออกมาอยู่บนพื้นเขาลูบแขนขาตัวเองด้วยความขยะแขยงกับภาพที่เห็น
“อ้าว! ไอ้มือใหม่เป็ไรไป ถ้าเกิดป๊อดขึ้นมาก็หลบไปก่อนก็ได้นะ” เจฮาละโบอกซิลเอริคหันมาทางเขา
“เช่นนั้นข้าขอทดลองอะไรก่อน” เขากล่าวก่อนจะกางแขนแล้วหงายมือขึ้นไปบนฟ้าแล้วร่ายเวทเวทในใจ ทันใดนั้นลูกบอลไฟสีดำก็ปรากฏขึ้นทั้งสองมือ มันมีขนาดใกล้เคียงกับลูกบอลซิลเอริครวบมือมายังด้านหน้า พลังทั้งสองจึงพุ่งไปตามแรงแล้วกระแทกที่กลางลำตัวของหอยทากั์อย่างจัง! แรงะเิทำให้ทุกคนต่างยกแขนขึ้นมาป้องกันแรงปะทะ
“เป็อย่างที่คิดสินะ” เมื่อควันจางลงพวกเขาจึงเห็นซิลเอริคกำลังยืนเกาหัวราวกับสิ่งที่เขาทำเป็เื่ปกติ
“แค่กๆ ทำบ้าอะไรของแกว่ะ... เฮ้ย!” เจฮาลโวยวายใส่ซีนก่อนจะะโหลบเมือกกรดของสัตว์อสูรทากั์ซิลเอริคเกาคางก่อนจะเดินกลับไปตรงคุเรไนแล้วนั่งลงที่เดิม
“คือ...จะว่ายังไรดีล่ะ ข้าคิดว่าเ้าทากตัวนี้หากไม่โจมตีจุดอ่อนมันก็จะไม่เป็ผลเมื่อครู่ข้าลองใช้พลังส่วนนึงอัดมันดู พวกเ้าก็น่าจะเห็นว่ามันไม่มีผล” เขาอธิบายซิการ์ที่ได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้วสงสัยเจฮาลหรี่ตามองซิการ์เชิงถามว่าจริงหรือไม่ เขาจึงนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“ไอ้หัวหน้าเวร! รู้อยู่แล้วทำไมไม่บอกวะ”เจฮาลโวยวาย
“ถ้าบอกก็ไม่สนุกสิ แต่ฉันไม่คิดเลยนะว่ามือใหม่จะดูออกเร็วกว่านักเวทเลเวลห้าสิบเก้า”ซิการ์พูดเรียบๆ แล้วหันไปมองซิลเอริคที่กำลังลูบแขนตัวเองอยู่
“พูดงี้หมายความว่าไง แล้วจุดอ่อนมันอยู่ตรงไหนกัน”เจฮาลโวยวายพร้อมๆ กับะโหลบการโจมตีของทากั์
“นายคงรู้สินะ” ซิการ์หันไปถามซิลเอริค เขาจึงพยักหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยว่า
“บริเวณตรงรอยแตกเล็กๆ ด้านหลังของเปลือกมัน จุดที่มีลูกมันออกมาเยอะๆ” เขาบอกตำแหน่ง
“ในเมื่อนายรู้ทำไมนายถึงไม่โจมตีล่ะ?” มิเอลถามด้วยความไม่เข้าใจซิลเอริคยิ้มแหยๆ คาออสขยับแว่นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
“ก็ข้างในเปลือกนั้นน่ะมันมีทากตัวเล็กสีดำอยู่หยุบหยับๆ แล้วก็มืเมือกสีเขียวปนขาวผสมอยู่ด้วยน่ะสิ”คาออสอธิบายแล้วปรายตามองมิเอล
“เื่แค่นี้ใครๆ ก็รู้ มีแต่พวกที่เข้าร่วมปาร์ตี้ให้คนอื่นพาเวลเท่านั่นแหละที่ไม่รู้กันน่ะ”คาออสดูถูกและกดอีกฝ่ายลงด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งเส้นขมับของมิเอลปูดขึ้นมาทันทีด้วยโทสะ
“ไอ้เด็กบ้านี่! เดี๋ยวแม่ตบร่วงเลย” มิเอลโวยวายแล้วทำท่าง้างมือจะตีคาออสแต่คาออสเพียงแค่ปรายตามอง
“ดังที่เ้าหนูนั่นว่าเพราะข้างในมันมีสิ่งนั้นอยู่ ข้าจึงไม่อยากจะโจมตีสักเท่าไร”ซีนสารภาพด้วยรอยยิ้มแหยๆ
“เจฮาล ถ้าเราไม่ฆ่ามัน เราก็จะไม่ได้สิ่งที่เรา้า”ซิการ์ะโบอกเจฮาลที่นิ่งคิดอยู่ด้านหน้าตัวทาก เขาหันมายิ้มแป้นให้ซิการ์
“ฉันเองก็อยากจะรู้ล่ะว่าข้างในมันจะเป็ยังไง!” เจฮาลเอ่ยก่อนจะดีดตัวขึ้นๆบริเวณรอยแตกของเปลือก แล้วอัดบอลพลังเข้าไปยังด้านในของรอยแตก เมื่อลูกบอลเวทกระทบเข้ากับวัตถุด้านในเปลือกจึงเกิดะเิขึ้นพร้อมกับเมือกสีขาวและเขียว พร้อมกับเศษซากสีดำของลูกทากปลิวออกมาใส่เจฮาลเต็มๆซิลเอริค มิเอล และคุเรไนต่างพากันเอามือปิดปากใบหน้าพะอืดพะอมกับภาพและกลิ่นที่ได้รับร่างของทากั์ล้มลงทันทีก่อนจะที่จะเป็แสงหายไป
“อ๊ากก เมือกบ้าไรว่ะตูจะอ้วก!” เจฮาลโวยวายแล้วพยายามเช็ดเมือกออกจากตัวพร้อมกับคาออสที่ะโลงไปเก็บของบนพื้น
“มีไหมคาออส?” ซิการ์ถาม
“ไม่มีครับหัวหน้า” คาออสตอบกลับทันที ซิการ์ที่ได้ยินคำตอบของคาออสจึงเอามือขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด
“อะไรหนักหนาวะ! แล้วเมื่อไรจะเจอไอ้น้ำตาทากเวรนั่นน่ะ! ฆ่าแม้กระทั่งระดับาาแล้วยังไม่มีอีก” ซิการ์แหกปากลั่นอย่างหงุดหงิดใจซีนจึงเอียงคอคิดเล็กน้อยก่อนหยิบกระปุกที่บรรจุของเหลวใสเป็ประกายอยู่ด้านในออกมาแล้วโชว์ให้ซิการ์ดู
“เ้าหมายถึงสิ่งนี้หรือ?” ซิลเอริคถาม เมื่อซิการ์เห็นของสิ่งนั้นจึงเบิกตากว้างแล้วพุ่งตัวลงไปหาเขาทันที
“นายได้มาได้ยังไงกัน!” ซิการ์ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนซิลเอริคจึงเกาหัวเล็กน้อยก่อนตอบตามจริง
“มันตกมาจากหอยทากั์ที่ดูเหมือนจะท้องอยู่น่ะ” เขาอธิบาย ทำให้อีกฝ่ายต่างอ้าปากค้าง
“นี่นาย..ฆ่าแม้กระทั่งสัตว์อสูรที่ตั้งครรภ์เหรอ” คุเรไนถามเสียงสั่น
“ถ้าไม่ฆ่ามันก็ออกลูกออกหลานออกมาน่ะสิ” ซิลเอริคตอบอย่างไม่สะทกสะท้าย
“น..นั่นมันก็ใช่ แต่ว่านายไม่รู้สึกแย่บ้างไรบ้างเลยหรอ?” เธอถามอีกครั้ง
“ไม่ ต่อให้พวกนี้ไม่ใช่ระบบแต่เป็ของจริง ข้าก็ยินดีจะสังหารมัน” เขาตอบเสียงเรียบ
“แต่ไม่น่าเชื่อว่าไอ้พวกคนสร้างเกมจะซ่อนไอเทมชิ้นนี้ไว้ในสัตว์อสูรที่ตั้งครรภ์”ซิการ์กัดฟันกรอด มิน่ามันถึงหายากนัก เจฮาลจึงท้วงลั่น
“แล้วที่ข้ายอมเปื้อนเมือกพวกนี้ล่ะ” เขาเดินกลับมาพร้อมกับโวยวายใส่ซิการ์
“ถือซะว่าเป็ตัวทดลองแล้วกันนะ อย่าไปใส่ใจอะไรมากเลย ฮ่าๆ” ซิการ์หันมาพูดกับเจฮาลแล้วหัวเราะเล็กน้อยแล้วจึงหันมาหาซิลเอริคอีกครั้ง
“น้องชาย น้ำตาทากกระปุกนี้พี่ขอซื้อต่อได้ไหม?” เมื่อได้ยินคำถามซีนจึงอดขบขันไม่ได้ คำพูดของชายคนนี้ทำให้เขานึกถึงฟรอส ..ในเมื่อพวกมนุษย์แทนตัวและเรียกกันว่าพี่ชายน้องชายข้าก็ขอเล่นตามแล้วกัน
“ไม่จำเป็หรอกพี่ชาย น้องชาย(?)คนนี้ขอยกให้ท่านเพื่อเป็การขอบคุณที่ช่วยสังหารสัตว์อสูรที่น่าขยะแขยงนั่นแทนข้า”ซิลเอริคเอ่ยก่อนจะหัวเราะออกมา รอยยิ้มของเขาทำเอาซิการ์ถึงกับค้าง ก่อนเขาจะได้สติแล้วรีบเก็บกระปุกนั่นใส่กระเป๋า
“ขอบคุณมากน้องชาย ไหนๆ เราก็ได้มาเจอกันแล้ว แถมน้องชายยังมีของที่พวกพี่้านี่แปลว่าดวงเราคงจะสมพงศ์กันสินะ ฮ่าๆๆ ไม่ทราบว่าน้องชายช่วยแนะนำตัวให้พี่ชายคนนี้ได้รู้จักหน่อยได้ไหม?”ซิการ์ถามอย่างอารมณ์ดีเมื่ออีกฝ่ายเป็กันเองกับเขา
“ย่อมได้! ข้ามีนามว่าซิลเอริคเพิ่งเริ่มเล่นได้หนึ่งอาทิตย์ในเกมเท่านั้นจึงยังไม่มีอาชีพและเผ่าพันธุ์” ซิลเอริคแนะนำตัวพลันดวงตาของทั้งห้าคู่จึงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
“ขอโทษนะคะคุณซิลเอริค ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณเลเวลเท่าไรกันคะ” คุเรไนถาม เขาจึงเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมาเพื่อเช็กให้แน่ใจ
“สิบเก้าน่ะ” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม ต่างจากคนทั้งห้าคนที่ยิ่งตื่นตะลึง ั์ตาสีแดงของซิการ์เป็ประกายวาววับทันทีที่ได้ยินคำตอบมือหนาหยาบกร้านจะเอื้อมมือมาจับมือเนียนของซิลเอริคทันที ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือกด้วยความใ
“น้องชายมาเข้ากิลพี่เถอะ!” คำพูดของซิการ์แทบจะทำให้อีกสี่คนล้มทั้งยืนซิลเอริคทำหน้าเหลอหลาไม่เข้าใจพร้อมกับมองมือของอีกฝ่ายสลับกับใบหน้าของเขา ซิการ์จึงรู้ตัวแล้วปล่อยมือก่อนจะเกาหัวแก้เก้อ
“เออ...คือ.. พวกพี่ชายขอแนะนำตัวก่อนแล้วกันนะ” ซิการ์พูดแล้วพยักหน้าไปทางเจฮาลที่ยังค้างอยู่เจฮาลที่รู้สึกตัวจึงหันมามองซิลเอริคแล้วเริ่มแนะนำตัว
“ฉันชื่อ เจฮาล เป็นักเวทน่ะ”
“พี่ชื่อ มิเอล อาชีพนักดาบ” มิเอลเอ่ยแนะนำตัวตาม
“ฉันชื่อ คุเรไน เป็นักบวช ดูท่าเราสองคนน่าจะอายุเท่ากันนะ คิกๆ” คุเรไนหัวเราะเล็กน้อย
“ผมชื่อ คาออส ครับ” เด็กชายหน้าหวานแนะนำตัวโดยไม่ละสายตาไปจากหนังสือในมือ
“ส่วนพี่ชายมีนามว่า ซิการ์ พวกเราเป็คนของกิลปีก์น่ะ แล้วพี่ชายก็เป็หัวหน้ากิล” ซิการ์ยิ้มซิลเอริคจึงเอียงคอด้วยความสงสัย
เท่าที่ฟังมาจากโซนกิลก็เหมือนสมาพันธ์สินะ
“แล้วพี่ชายจะมาชวนข้าเข้ากิลไปทำไม” เขาถาม
“เพราะความสามารถน้องไงล่ะ! น้องบอกพี่มาเถอะว่าน้องโกงเกมยังไงกัน! เลเวลแค่สิบเก้าน่ะไม่สามารถปล่อยพลังเวทได้หรอกแถมยังมีพลังโจมตีรุนแรงอีกด้วย” ซิการ์เข้ามากอดคอ แต่คำพูดของเขาทำให้ซิลเอริคไม่สบอารมณ์เขาปัดแขนอีกฝ่ายออก แล้วพูดด้วยความจริงจัง
578
