โลกที่ไม่ได้ต้อนรับเรา (หมายถึงฝันหน่ะ)

ตอนที่ 1: “เงาในคอนโด”

เสียงลิฟต์ดัง ติ๊ง

แสงไฟกระพริบเบา ๆ พร้อมกับบานประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก

ฉันก้าวออกมาอย่างไร้สติ—ไม่รู้ว่าขึ้นมา๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่ หรือใครเป็๞คนกด

กลิ่นอับของตึกเก่าปะทะจมูก บันไดหนีไฟอยู่ด้านซ้าย ป้ายชื่อห้องหลุดลอกจนอ่านไม่ออก ผนังมีรอยดำเหมือนเขม่าควันหรือฝุ่นที่เกาะมานานหลายสิบปี

ฉันกะพริบตา ถามตัวเองเบา ๆ

“กูมาอยู่ที่นี่ทำไมวะ…“

“

เสียงหัวเราะลอดออกมาจากห้องด้านในสุด เสียงทีวีเล่นหนังเก่า เสียงหัวเราะแบบครอบครัว—แต่แปลก

มันไม่ได้ฟังแล้วสบายใจ…มันฟังแล้วเหมือนคน บ้า

ฉันเดินเข้าไปตามแรงที่เหมือนถูกดึง ไม่มีใครบอกให้เข้าไป ไม่มีเหตุผล แต่ขาก็ยังก้าวไป

ประตูเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

ในห้องมีโซฟาหลายตัว หญิงสาวท้องแก่กำลังนั่งพิงหมอนอยู่ ผู้ชายท่าทางอายุสามสิบกว่ายืนพิงกำแพงด้านหลัง หัวเราะเสียงต่ำ ๆ กับหนังที่ฉายบนจอทีวี CRT เก่า ๆ

มีเด็กผู้หญิงน่าจะสิบขวบ กำลังเล่นของเล่นตรงพรม กับชายชราหนวดเฟิ้มอีกคนที่มองภาพในจอเหมือนกับว่าเป็๲ความทรงจำบางอย่าง

ฉันไม่พูดอะไร แค่ยืนอยู่หน้าห้องแล้วมอง

ผู้หญิงท้องหันมามองฉัน…แล้วยิ้ม

“ลงไปข้างล่างก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวที่นี้จะเริ่ม...“

เธอพูดเบา ๆ เหมือนรู้ว่าฉันไม่ควรอยู่

ฉันไม่ตอบ กลับหลังหันแล้วเดินลงบันไดหนีไฟแทนลิฟต์ ความรู้สึกแปลก ๆ วนอยู่ในอก

แต่ก่อนที่ฉันจะถึงชั้นล่าง—เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจาก๪้า๲๤๲

เสียงโซฟาล้ม เสียงข้าวของกระจัดกระจาย แล้วตามมาด้วยเสียงที่…ไม่น่าจะเป็๲ของมนุษย์

ฉันกลับขึ้นไปดูห้องที่พึ่งผ่านมา…ฉันเห็นชายคนที่เคยพิงกำแพงเปลี่ยนไป...เหมือนเขาจะคลั่งโดยไม่รู้สาเหตุ

เขา…เอามือขวาแทงเข้าท้องของสาวท้องแก่พร้อมควักเด็กข้างในออกมากิน ในมือซ้ายของเขามีหัวเด็กที่เหลือแต่หัวอยู่

หลังจากเห็นภาพตรงหน้าฉันหันหลังทิ้งตัวลงบันไดแล้ววิ่ง

มีเสียงตามหลังมาว่า:

“ฮะ…ฮะ…ฮะ…อย่าพึ่งหนีสิ“

ฉันวิ่งเร็วขึ้น

ไม่หันกลับ

ไม่หยุด

ขาแทบพันกันเองขณะก้าวข้ามบันไดขั้นสุดท้าย ๠๱ะโ๪๪ขึ้นมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่หน้าตึกแบบไม่มีใครอยู่

เสียงสตาร์ทรถฟังดูดังเกินจริงในความเงียบรอบข้าง

ฉันหนีไปโดยไม่หันกลับเลยสักครั้ง