END คุณหนูวายร้าย [ มันตา ]

        นับว่าเรื่องของพี่ชายกับจัญจรีเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับปรีดิ์รติเพราะนึกไม่ถึงว่าทั้งสองคนไปต้องตาต้องใจกันตอนไหน ทั้งที่ผ่านมาไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลัง ทั้งคู่ไม่เคยแพร่งพรายความรู้สึกใดเลยให้หล่อนได้พอระแคะระคายบ้าง

                ด้วยความที่ใจหล่อนไม่เห็นดีเห็นงามหากว่าสองคนนั้นจะชอบพอกัน หล่อนจึงค่อนแคะในใจว่า...ผู้หญิงอย่างยายผึ้งจะมีดีอะไรจะว่าสวย ก็เป็นสวยแบบจืดชืด ไร้รสนิยมนานทีปีหนถึงจะเห็นสีลิปสติกแดงแปร๊ดบนกลีบปากหรือเห็นเปลือกตาลงสีอื่นที่ไม่ใช่สีน้ำตาลอ่อน ขนาดว่าขนเครื่องสำอางที่มีล้นตู้แบ่งไปให้ใช้ ผ่านไปเป็นปี ก็ไม่เห็นมีชิ้นไหนจะพร่องไปสักอย่าง

                ปรีดิ์รติมองเห็นข้อติติงในตัวจัญจรีเต็มไปหมด...แม้กระทั่งเรื่องที่ฝ่ายนั้นเป็นเพียงลูกของแม่บ้านจิตรีซึ่งอยู่อาศัยชายคาบ้านวลัยลักษณ์ตั้งแต่ยังสาว ยิ่งทำให้หล่อนเห็นความแตกต่างเพราะความฝังใจส่วนตัว ประกอบกับอิทธิพลในการเลือกคู่ของมารดาที่กรอกหูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

                ‘ถ้าคิดจะแต่งงานแต่งการล่ะก็แม่ขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าคู่ครองที่จะผ่านด่านแม่ต้องไม่ใช่พวกที่อยู่คนละระดับกับเรา...อย่าลืมนะ ว่าลูกๆของแม่มีทรัพย์สินเงินทองตั้งมากมาย พวกที่เข้ามาทำความรู้จักแน่นอนล่ะว่าต้องหวังไกลถึงสมบัติพัสถาน ถ้าเกิดไปเลือกเอาคนพวกนั้นมาเป็นเขยหรือสะใภ้มีหวังโดนมันปอกลอก สูบเงินไปจนหมดตัว...ยิ่งปูจ๋า เป็นผู้หญิงยิ่งต้องระวังตัวไว้ให้มาก ผู้ชายสมัยนี้ไว้ใจยากชอบสร้างเปลือกห่อหุ้มตัวเองให้เป็นเหมือน ‘รูปทอง’ ทั้งที่ภายในนั้นกลวงโบ๋ มีแต่เศษกระดาษยัดทะนาน ไร้ราคาสิ้นดีฉะนั้นถ้าจะเลือกใคร นอกจากความถูกใจเป็นการส่วนตัวจะต้องยึดเอาความถูกต้องสอดคล้องกันไปด้วย แม่จึงคิดว่าควรจะเลือกคนที่เขามีฐานะใกล้เคียง หรือว่าสูสีกับครอบครัวเราหน่อย’

                แม้หล่อนจะไม่เห็นดีเห็นงามกับความคิดมารดานักแต่เมื่อซึมซับมากเข้า ก็ฝังติดหัวมาเหมือนกัน ในวันนี้จึงนึกกังวลแทนพี่ชายคนรองผู้ที่ใกล้ชิดหล่อนมากกว่าใครในบ้าน แต่กระนั้นหล่อนก็นึกห่วงเรื่องนี้ได้เพียงชั่วครู่ชั่วยามเพราะมีอีกสิ่งที่ทำให้กระวนกระวายใจได้มากกว่า เมื่อตอนนี้ ใกล้หกโมงเย็นแล้วตะวันจวนตกดินอยู่รอมร่อ กลับยังไร้วี่แววบอดีการ์ดกวนประสาทคนนั้นกลับมาสักที

                รอจนกระทั่งฟ้ามืด...พ่อกับแม่ยังไม่กลับจากงานกินเลี้ยงของสมาคมผู้ค้าอัญมณี ส่วนปริญญาโทหลังจากดื่มเบียร์หมดไปเป็นเหยือก ก็ขับรถออกไปข้างนอกพร้อมกับจัญจรีหลังรับโทรศัพท์จากใครสักคน ซึ่งหล่อนหงุดหงิดเกินกว่าจะสนใจครั้นจะเดินไปบ้านพี่ชายคนโต เพื่อถามข่าวคราวเรื่องที่พี่สะใภ้มีอาการคล้ายคนแพ้ท้องจนต้องพาไปตรวจที่โรงพยาบาลเมื่อเช้า จิตใจก็ไม่คิดอยากจะไปเสวนากับใครนักเพราะมัวแต่จดจ่อเรื่องที่คืนฉายยังไม่กลับมาบ้าน พานให้คิดว่าป่านนี้นายนั่นคงมัวเพลินอี๋อ๋อ ประจ๋อประแจ๋กับพริมาอยู่อย่างแน่นอน เพราะหล่อนรู้นิสัยของเพื่อนคนนี้พอสมควรหากพริมาถูกใจผู้ชายคนใด ก็มักจะฉอเลาะ ออเซาะออดอ้อนจนผู้ชายคนนั้นติดกับหลงใหล

                ปรีดิ์รติจึงลดทิฐิลองต่อสายหาคืนฉายอีกครั้ง แต่ปรากฏว่าทั้งสองหมายเลขที่หล่อนบันทึกไว้นั้นกลับไม่มีสัญญาณตอบรับทั้งคู่

                คอยดูนะ...ถ้ากลับมาเมื่อไหร่ฉันจะไล่นายออกแน่!

                ทันใดนั้น แสงไฟจากรถยนต์ของหล่อนที่คืนฉายเป็นผู้ขับออกไปพร้อมกันตอนเช้ากลับเข้ามาผ่านโค้งถนนที่ทอดยาวจากหน้าประตูมาจอดเทียบอยู่หน้าบันได ซึ่งหล่อนกำลังยืนกอดอกพลันหน้าหงิกเป็นจวักโดยอัตโนมัติ

                เมื่อคืนฉายลงมาจากรถ เขาไม่ได้แสดงอาการใดอันบ่งให้รู้ว่าสำนึกผิดที่หายหน้าไปตลอดบ่ายยันค่ำ กลับแย้มยิ้ม สีหน้าชื่นจนหล่อนคล้อยตามความเชื่อของตนเองว่าเขาคงจะไม่สนใจกับการที่หล่อนโทรศัพท์ไปขัดขวางการ ‘เข้าด้ายเข้าเข็ม’ของเขากับพริมา

                หล่อนจึงเปิดฉากวิวาทะเสียงเขียว“ฉันบอกให้เวลานายแค่สิบนาทีออกมาจากไอ้โรงแรมม่านรูดบ้าๆนั่นแล้วทำไมถึงกลับมามืดค่ำเอาป่านนี้ไม่ทราบ มัวแต่เล่นผีผ้าห่มจนสนุกสนานลืมหน้าที่ของตัวเองหรือเปล่า ว่าพ่อฉันจ้างนายมาเป็นบอดีการ์ด ด้วยเงินตั้งเยอะ”

                หล่อนมัวแต่เหวี่ยงจนหน้าเขียวหน้าเหลือง ไม่ได้สังเกตยิ้มอันเจ้าเล่ห์ของผู้ชายตาตี่ตรงหน้าสักนิดหลังจากปล่อยให้หล่อนโวยวายไปอีกกระบุงโกย เขาก็พูดโต้ตอบด้วยเสียงเรียบเรื่อยแต่แสดงตัวตนเหมือนที่เป็นอยู่ คือชอบกวนประสาท

                “ผมไม่ได้คิดจะเบี้ยวหรือว่าอู้งานสักนิดนะครับ คุณหนูต่างหากที่ตั้งใจจะหนีผมแล้วกลับมาบ้านพร้อมผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้...พอดีว่าผมมันเป็นแมวไม่เอาไหนเสียด้วยเลยไม่รู้ว่าหนูตัวเล็กๆอย่างคุณหนู ไม่มีที่ไป ถึงได้กลับมาเข้ารัง ตั้งแต่หัววัน”

                เขาพูดเหมือนรู้ความเคลื่อนไหวว่าหล่อนกลับมาถึงบ้านตั้งแต่เย็นนี่แสดงว่าเขาต้องติดต่อกับพี่ชายของหล่อนแล้วแน่ๆ “ถ้ารู้ว่าฉันกลับมาถึงบ้านตั้งแต่เย็นแล้วนายหายหัวไปไหนมา มัวแต่ไปสำเริงสำราญกับผู้หญิงจนเสียการเสียงานล่ะสิท่า”

                เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “คุณหนูก็รู้เห็นเป็นใจไม่ใช่หรือครับ”

                เมื่อโดนย้อนเข้าให้ปรีดิ์รติก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดมากไปกว่านี้เพราะรู้สึกว่าเหน็ดเหนื่อยกับการรอคอยมาทั้งวันทั้งที่แต่แรกหมายมาดว่าจะหาเรื่องไล่ออกอย่างนึก แต่พอเอาเข้าจริงความคิดแบบนั้นมันก็เลือนหายไปพร้อมกับการกลืนน้ำลายตัวเอง

                “นายจะไปขึ้นสวรรค์หรือว่าลงนรก กับผู้หญิงคนไหน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย...แล้วทีหลังอย่ามาฝอยมั่วๆกล่าวหาว่าฉันไปสมคบคิดกับใครทั้งนั้น ฉันไม่เกี่ยว”

                หล่อนออกอาการร้อนตัวจึงแสดงท่าทางกระฟัดกระเฟียดเพื่อกลบเกลื่อน ไม่ต่อความ ไม่ซักถามไม่ปล่อยให้เขาได้อธิบายหรือโต้เถียงมากไปกว่านั้นทั้งที่ใจจริงอยากคาดคั้นให้รู้ความจริงว่าเขากับพริมาตกลงมีสัมพันธ์กันไปถึงขั้นไหน

                แล้วหล่อนก็คิดได้ว่า...ไปถามเอาความจริงจากปากของพริมาก็ได้นี่นา!

............................................จบตอนที่ 12