ดินแดนมหัศจรรย์

สถาพเธอในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเขาเลย 

ท่อนล่างที่เปลือยเปล่า เนินสวาทที่เปียกเยิ้ม 

กำลังเคลื่อนกายลงมาช้าๆ

 ก่อนที่จะค่อยๆกลืนท่อนเอ็นขนาด 8 นิ้วนั้นเข้าไป

"ซิ๊ดดดดดดดด" เธอสูดปากอย่างเร่าร้อน

 เนื่องจากพลังมาน่าที่ปั่นป่วนในร่างกาย

 มันก็ส่งผลกระทบให้ช่องคลอดของเธอบีบรัดรุนแรงขึ้นเป็นพิเศษ

 ทำให้ทุกครั้งที่เธอขยับสะโพกเข้าใส่

 หัวหยักก็จะยิ่งครูดไปมากับช่องคลอด

 นั่นก็ยิ่งทำให้เธอเสียวซ่านขึ้นเป็นทวี

 จนเธอต้องยิ่งกระแทกสะโพกหนักเข้าไปอีก ถึงตอนนี้

 ภายในรถตอนนี้มีเพียงเสียงเนื้อกระแทกกันป๊าบๆ

 สลับกับเสียงครวญครางอย่างเร่าร้อนที่ดังระงม

"อาร์ตตตต อาร์ตตตตต ........ อ๊า ..........อ๊า" 

วิเวียนร้องครางอย่างสุขสม

 มือที่ว่างอยู่ของเธอเอื้อมลงมาถลกเสื้อของเขาทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

 จนตอนนี้สภาพของเขาเปลือยเปล่าปราศจากอาภรใดๆ

 สภาพแบบนี้แหละที่เธอรู้สึกเร้ารวญใจเป็นที่สุด

 แต่ไม่ทันที่เธอจะทำอะไรต่อชายหนุ่ม

ก็เอื้อมมือไปจับสะโพกกลมสวยของเธอ

 ก่อนจะกระเด้าเอวสวนเข้าไปอย่างรุนแรง

 เล่นเอาหญิงสาวต้องผวาลงไปกอดร่างเปลือยเปล่าของเขาอย่างสุดเสียว

"อย่าหยุดน่ะ อย่าหยุดน่ะ" 

เธอพร่ำร้องอยู่ข้างหูเขาอย่างแผ่วเบา

 ตอนนี้ตัวเธอเดินทางมาถึงปลายทางแล้ว

 หญิงสาวยิ่งผวากอดชายคนรักตรงหน้าแน่นไปอีก

พร้อมกับเด้งสะโพกสวนเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างเร่าร้อน

 ริมฝีปากของเธอวางประกบกับปากของเขา

 ช่องคลอดของเธอก็บีบรัดเข้าไปอีกอย่างรุนแรง และใส่ที่สุด

"อ๊ายยยยย" เธอหวีดร้องออกมาเสียงดังลั่น

 ตอนนี้เธอถึงจุดหมายที่ต้องการแล้ว

 พลังต่างๆที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายถูกปล่อยออก

 พร้อมๆกับความเสียวซ่านที่ได้ระบายออกมา

"โอ๊ะ" ส่วนชายหนุ่มก็ตกใจไม่แพ้กัน

 เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลออกมาจากตัวผู้อื่น

 พลังเหล่านั้นไหลผ่านเข้ามาสู่ร่างเขา ผ่านทางท่อนเอ็น

 แล้วไปสู่ทั่วร่างกาย แต่เมื่อมันแล่นเข้ามาสู่หัวเขานี่สิ

 ภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นมาทันที

นครศักดิ์สิทธิ์ แซงจูรี่ย์

นครแห่งนี้แม้เนื้อที่บริเวนจะไม่ได้กินเนื้อที่มากมายเชกเช่นนครใหญ่อื่นๆ 

แต่ความสำคัญนั้นกลับยิ่งใหญ่สำคัญกว่านครมนุษย์ไหนๆ

ใน wonderland เสียอีก เนื่องจากนครแห่งนี้

 เป็นศูนย์กลางของศิลปวัฒนธรรมต่างๆทั่วโลก

 ซึ่งเห็นได้จากสถาปัตยากรรมต่างๆ

ที่ขึ้นเรียงรายโดยล้อมนั้นมีความสวยงาม

ตระการตายิ่งกว่าสถานที่ไหนๆ 

ขนาดเวลาล่วงเลยผ่านพ้นมาหลายพันปี

 นครแห่งนี้กลับดูไม่เสื่อมโทรมลงเลย

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้นครแห่งนี้ถูกขนานนามว่านครศักดิ์สิทธิ์

 ก็เนื่องจากว่าที่นี่เป็นสถานที่ตั้งของโบสถ์คาดินัลล์

  โบสถ์ศักดิ์สิทธ์ที่ยิ่งใหญ่และงดงามที่สุดราวกับราชวังก็ไม่ปาน

 โบสถ์ที่เป็นสถานที่พำนักของสังฆราชสูงสุด

ผู้ที่เป็นผู้นำของเหล่าพรีส ไม่แค่นั้น

 ภายในโบสถ์แห่งนี้ยังประกอบไปด้วย

สถานที่ฝึกวิชาหลายแขนงที่ช่วยสรรสร้าง

พรีสรุ่นใหม่ออกมามากมาย เปรียบแล้วก็เท่ากับว่า

 นครแห่งนี้ก็คือนครหลวงของเหล่าพรีสนั่นเอง

 ทำให้ผู้คนที่ใฝ่ฝันอยากเป็นพรีสเดินทางมาที่นครแห่งนี้ไม่ขาดสาย

 นครแห่งนี้จึงไม่เคยหลับใหลไม่ว่าจะทั้งกลางวันหรือกลางคืน

"แม่จ๋า แม่จ๋า"

 เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยร้องเสียงใส

พร้อมกับกระตุกแขนมารดาของเธอเบาๆ

พร้อมกับชี้ให้ดูภาพเบื้องหน้า

 ภาพเบื้องหน้าที่เป็นร้านขายไอครีมเลื่องชื่อของที่นี่

 สิ่งที่ทำให้ร้านแห่งนี้พิเศษกว่าร้านอื่นก็คือรสชาติที่หอมหวาน

 แถมเจ้าของร้านยังสามารถตกแต่งตัวไอครีม

จากไอครีมธรรมดาเป็นรูปทรงอะไรก็ได้

 ทำให้ร้านนี้มีไอครีมที่ปั้นเป็นรูปสิงสาราสัตว์อยู่เต็มไปหมด

"ขอถ้วยหนึ่งจ๊ะ"

 หญิงผู้เป็นแม่ทนเสียงรบเร้าจากลูกสาวไม่ไหว

จึงตัดสินใจซื้อให้เธอถ้วยหนึ่ง

 เป็นไอครีมก้อนที่ปั้นแต่งเป็นกระต่ายน้อยน่ารัก 3 ตัว

 ลูกสาวตัวน้อยของเธอร้องขึ้นอย่างดีใจ

ก่อนจะตักไอครีมแสนหวานนี้เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

 มารดาของเธอต้องเผลอยิ้มแย้มอย่างมีความสุขตามไปด้วย

 แต่ชั่วขณะเดียวหญิงสาวก็ต้องหุบยิ้มลง

 เมื่อชายที่อยู่ด้านข้างขยับเข้าหาเธอพร้อมกับจ้องมาที่เธอเขม็ง

 แม้เขาจะไม่พุดอะไรแต่เธอก็เข้าใจความหมายนั้นดี

"ไปต่อเถอะลูก เดี๋ยวท่านจะรอ"

สองแม่ลูกเดินตามทางช้าๆโดยมีจุดหมาย

ก็คือโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์คาดินัลล์ที่ตั้งอยู่กลางใจเหมือง

 โดยรอบข้างของเธอมีพรีสกลุ่มหนึ่งคอยอารักขาไม่ห่าง

 แต่ยิ่งเธอขยับเข้าใกล้โบสถ์มากเท่าไหร่

 เธอก็ยิ่งใจหายเพราะเท่ากับว่าเธอ

ใกล้จะต้องแยกจากกับลูกสาวผู้เป็นที่รักของเธอ

"ลูกอยู่นี่ต้องขยันตั้งใจเรียนนะ" 

เธอบีบมือลูกสาวก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

"ค่ะแม่ .... หนูจะตั้งใจเรียนจะได้เป็นพรีสเร็วๆ 

แล้วจะได้กลับมาที่หมู่บ้าน ปกป้องแม่ 

ลุงอาโนลด์ ป้ามิเชล แล้วก็ทุกๆเลยด้วย" 

เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยตอบเสียงใส

 ทำเอามารดาของเธอแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 ต้องอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมากอดไว้แนบอก 

เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เธอก็ต้องจากลูกสาวไปนาแสนนาน

"ถึงแล้ว" เสียงพรีสที่ติดตามมากับเธอเอ่ยขึ้น

ช่วยลุกเธอให้หลุดจากภวังค์

 และเมื่อเธอมองตามออกไปก็จะพบโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์

ที่มีขนาดใหญ่โตยิ่งกว่าที่เธอจิตนการไว้เสียอีก

 โดยเฉพาะประตูหน้าของโบสถ์ที่ใหญ่โตจยิ่งกว่าประตูไหนๆ

 ราวกับเป็นประตูที่กั้นระหว่างโลกข้างนอกกับภายในยังไงยังงั้น

 แต่เธอก็ตื่นตะลึงกับตัวโบสถ์ได้ไม่นาน

 เธอก็ต้องพบสิ่งที่น่าตื่นตกใจยิ่งกว่า

 เมื่อมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก้าวออกจากประตู

"ทะ ..... ท่านสาธุคุณรอส"

 เหล่าพรีสที่ติดตามสองแม่ลูกเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ

ก่อนจะรีบก้มลงทำความเคารพแทบไม่ทัน

 โดยที่สังฆราชสูงสุดผู้นี้ไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อย

 เพราะตอนนี้เขากำลังจับจ้องไปยังเด็กหญิงตัวน้อย

ที่อยู่ภายในอ้อมกอดของมารดา

 ชายชราเปรยตาไปพรีสรับใช้คู่กายเล็กน้อย

 ซึ่งพรีสผู้นั้นก็เข้าใจคำสั่งทันที

 เดินไปอุ้มเด็กหญิงคนนั้นออกจากมารดาทันที

 พร้อมกับปลดฮูดที่คลุมศีรษะออก

 เผยให้เห็นผมยาวสลวยสีเงินแวววาวของเด็กน้อย

"วิเศษๆ" ชายชราผู้อยู่เหนือพรีสทั้งมวลเอ่ยร้องอย่างยินดี

 ก่อน จะเอื้อมมือไปลูบไล้เรือนผมของเด็กหญิงตัวน้อย 

"ตรงตามตำราว่าไว้ทุกอย่าง ไม่ผิดจริงๆ

 หนูน้อยคนนี้แหละคือผู้ใช้ธาตุแสงสว่าง

 ทีนี้แหละชัยชนะก็เป็นของข้าแล้ว ฮ่าๆๆ"

"พานางออกไปได้แล้ว" 

พรีสรับใช้ของสาธุคุณรอสเอ่ยดังลั่น 

พรีสเหล่านั้นคำนับรับคำสั่งไปหนึ่งที 

ก่อนจะกันหญิงสาวออกห่างออกไป

 ซึ่งเธอในตอนนี้ทำใจไม่ได้เสียแล้วกับการต้องจากลูกสาว

 น้ำตาของผู้เป็นแม่หลั่งไหลออกมาดังลั่นไม่สนใจใคร

"แม่จ๋าๆๆ" เด็กหญิงร้องไฟ้ลั่นเมื่อเห็นแม่เดินห่างออกไป

 ครั้นเด็กหญิงจะวิ่งตามก็ไม่สามารถทำได้ 

เนื่องจากมือของเธอ 

โดนเกาะกุมโดยชายชราที่อยู่ด้านข้าง

 เด็กน้อยในตอนนี้ก็จึงทำได้แค่เพียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเท่านั้น

"โอ๋ ...... ไม่ต้องร้องน่ะหนูน้อย หนูชื่ออะไรหืม ?"

 สาธุคุณรอสเอ่ยปลอบประโลมเด็กหญิง

พร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม

"วิเวียนค่ะ" เด็กหญิงตอบ

"ไม่ต้องเสียใจ อีกไม่นานหนูก็จะได้เจอแม่ของหนูอีกครั้งแล้ว

 ตอนนี้หนูก็อยู่กับลุงไปก่อนน่ะ มาลุงจะเป็นพ่อให้หนูเอง

 ไหนลองเรียกคุณพ่อสิ"