“หลิงหลิง นี่คือแมลงแห่งเต๋าสำหรับสังเวย”หยางฉินเทียนนำแมลงแห่งเต๋าที่เตรียมไว้ออกมาเมื่อเห็นหลิงหลิงสามารถเดินลมปราณดึงพลังจากฟ้าดินเข้าสู่จุดตันเถียนได้แล้ว
“แมลงเหล่านี้จะให้ทักษะสามอย่างแก่เ้า อย่างแรกเป็ทักษะ‘ลมหายใจแห่งสมุทร’จะทำให้เ้าหายใจในน้ำได้ อย่างที่สองเป็ทักษะ ‘กายาสับสน’เ้าสามารถใช้พลังแห่งน้ำเพื่อสร้างสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกับต้นแบบได้ส่วนทักษะสุดท้ายคือทักษะ ‘คุ้มกันสุดสายน้ำ’ ซึ่งจะสร้างกำแพงน้ำรอบทิศเพื่อป้องกันการโจมตี”
“ขอบคุณเ้าค่ะนายท่าน”
“อืม” เขาพยักหน้าเป็อันรับทราบ“แมลงแห่งเต๋าเหล่านี้น่าจะเพียงพอให้แก่นพลังของเ้าเข้าสู่ระดับสองได้ไม่ยากเช่น เดียวกับทักษะบางตัวที่จะยกระดับขึ้นเช่นกัน”
“เ้าค่ะนายท่าน”
“เ้าสังเวยแมลงแห่งเต๋าที่นี่เสร็จแล้วก็กลับไปบ่มเพาะกำลังภายในที่ห้องของเ้าเถอะ”
“ได้เ้าค่ะ”หลิงหลิงหลับตานั่งขัดสมาธิลงกับพื้น ส่วน
หยางฉินเทียนออกไปข้างนอกเพื่อฝึกวิชาอาชาลมกรดให้ลุล่วงทั้ง สี่ขั้นในเมื่อเวลามีน้อย การเคลื่อนไหวจึงสำคัญที่สุด หากเอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยกำลังไม่ได้มันก็ต้องใช้ความเร็วหลบหลีกแล้วหาช่องโหว่เพื่อโจมตี
หยางฉินเทียนออกไปฝึกฝนใกล้เชิงเขาเขาวิ่งไปวิ่งมาจนเหนื่อยหอบ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า แต่ด้วยทักษะฟื้นฟูสภาพร่างกายของเขาจึงฟื้นพลังได้เร็วขึ้นกว่าคนทั่วไป มีเพียงสภาพจิตใจที่เหนื่อยล้าเท่านั้นที่ไม่อาจรักษาได้ด้วยพลังเหล่านี้
ผ่านไปสามชั่วยามเขาก็ฝึกวิชาอาชาลมกรดขั้นที่สองได้สำเร็จและเห็นถึงจุดอ่อนของวิชานี้
“วิชาอาชาลมกรดเพิ่มความเร็วได้ก็จริง แต่มันเป็แรงเร่งที่เป็เส้นตรงมิอาจพลิกแพลงซ้ายขวาได้สามารถเข้าประชิดคู่ต่อสู้แต่อาจจะเสียท่าหากเป้าหมายลบการโจมตี”หยางฉินเทียนหยิบแผ่นหยกที่บันทึกคัมภีร์ขึ้นมา “สงสัยข้าจะต้องฝึกวิชาฝ่าเท้าวานรควบคู่กันไป”
วิชาฝ่าเท้าวารนรเป็วิชาระดับ 1เช่นเดียวกับวิชาอาชาลมกรด ทั้งยังมี 4 ขั้นเท่ากันอีกด้วย เขาใช้เวลาถึง 7ชั่วยามกว่าจะสามารถบรรลุวิชาฝ่าเท้าวานรขั้น 2 ทำให้ตอนนี้เขาสามารถเร่งความเร็วและเปลี่ยนทิศทางได้อย่างอิสระ
“โชคดีที่เคล็ดวิชาของหลี่จิ้งสามารถเร่งความเร็วในการฝึกฝนวิชาในสายเสริมพลังหากนี่เป็เพียงพื้นฐานของวิชา แล้ววิชาที่สมบูรณ์จะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ”
หยางฉินเทียนพาร่างกายที่อิดโรยกลับไปยังที่พักเขาฝึกฝนจนถึงรุ่งเช้า ไปถึงเห็นสาวใช้นำอาหารมาวางให้แล้วจากไปเหลือแต่หลิงหลิงที่คอยดูแลความเรียบร้อยเพียงคนเดียว พอจะเริ่มรับประทานอาหารเช้าหยางจินเป่าก็เดินเข้ามา
“ลูกพี่ ข้ามีคำถาม”
“ว่ามา”
“แมลงแห่งเต๋าที่ท่านให้ข้ามีทักษะเต๋าอย่างที่ท่านจริง ๆ มันเป็ความสามารถของท่านใช่มั้ยที่ตรวจว่าทักษะเต๋าคืออะไร”
“เื่นี้ข้ายังตอบเ้าไม่ได้เมื่อถึงเวลาข้าจะบอกเ้าเอง”
“ลูกพี่ ข้ายังมีคำถาม”
“ว่ามา”
“ทำไมสีหน้าท่านอิดโรยเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน”
“ข้าไปฝึกวิชามา เพิ่งจะกลับมาไม่นาน”
“ลูกพี่ ข้ายังมีสิ่งที่สงสัย”
“ว่ามา”
“เมื่อวานขณะที่ข้ากำลังเดินทางกลับท่านอยู่กับหลิงหลิงด้วยกันสองคนในห้อง แล้วข้าก็ได้ยินหลิงหลิงร้องครวญครางสรุปว่าลูกพี่กับหลิงหลิงมี...”
โป๊กก!
“จ้ากก!”
“ลูกพี่ ข้าขอเปลี่ยนคำถามละกัน”
หยางจินเป่าลูบศีรษะตรงที่บวมปูด
“ว่ามา”
“เมื่อวานข้าเห็นหลิงหลิงเดินออกจากห้องของท่านชุดของนางเปื้อนเืตรงจุดยุทธศาสตร์ แสดงว่าเยื่อพรหมจรรย์ของนางขาดวิ่นเป็ที่เรียบร้อยใช่หรือไม่”
!@#$%!@#
หลิงหลิงได้คำถามนี้ถึงกับวิ่งไปหลบอยู่หลังเสายกมือทั้งสองปกปิดใบหน้าที่ร้อนระอุด้วยความอาย อ๊าย อาย ส่วนหยางฉินเทียนอยากจะด่าว่า ‘ไอ้เวร’ แต่เื่นี้เป็นิยายจีนกำลังภายในจึงไม่อาจจะด่าเช่นนั้นได้เพราะเป็สำนวนด่าที่ไม่เหมาะสมกับหมวดนิยาย แต่ถ้าจะใช้คำอื่นก็ยังไม่ใช่มันต้องคำนี้แหละ! ผิดหมวดก็ผิดหมวด เขาทนไม่ไหวแล้ว!!
“ไอ้เวร!!!” เขาเตะหยางจินเป่าเข้าเต็มแรง!!
3K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
