หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 83 คนบ้า

คิ้วเรียวของชิงหมินขมวดมุ่นอย่างช่วยไม่ได้ สมุนไพรที่มากมายตรงหน้าของเขาส่งกลิ่นแปลกๆออกมา ด้วยทักษะประเมิน ชิงหมินรู้ว่าสมุนไพรเหล่านี้เป็นสมุนไพรพิษอย่างแท้จริง ซึ่งตรงตามที่ซีเฉิงบอกเขาเอาไว้ตั้งแต่แรก เพียงแต่....เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีสมุนไพรที่เป็นสมุนไพรพิษจริงๆปรากฏขึ้นจำนวนมากเช่นนี้

ต้องไม่ลืมว่าอาณาจักรเซินของพวกเขาต่อต้านผู้ใช้พิษเป็นอย่างมาก ดังนั้นการซื้อขายยาพิษและสมุนไพรพิษจะไม่ได้รับการยอมรับ ถ้ามีการซื้อขายจริงๆ พวกเขาจะต้องทำมันอย่างลับๆ และไม่เปิดเผยให้ผู้ใดรู้ ดังนั้นการเคลื่อนย้ายจำนวนสมุนไพรปริมาณมหาศาลนี้จึงเป็นไปไม่ได้เลย

แต่....ทัพอิสระที่นำโดยซีเฉิงกลับหามาได้เป็นจำนวนมาก ด้วยปริมาณขนาดนี้ ถ้าเจ้าตัวไม่ได้บอกเขาว่าต้องการนำสมุนไพรพิษมาให้เขาฝึกฝนและเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต ชิงหมินคงจะเข้าใจว่ามันเป็นสมุนไพรที่ซีเฉิงเตรียมจะขายให้กับคลังหลวง!

ที่ผ่านมา ชิงหมินมีความคิดที่จะฝึกฝนการทำผงยาเพื่อสกัดกั้นหรือโจมตีศัตรูเช่นเดียวกัน เหมือนกับที่เขาเคยทำสเปรย์พกติดตัวเอาไว้ มันช่วยให้เขาสามารถยื้อเวลาได้อีกหน่อย โดยแผนของเขาก็คือต้องการหาสมุนไพรหรือพืชที่ส่งผลรุนแรงขึ้น แต่....แน่นอนว่าพวกมันไม่ใช่สมุนไพรพิษเช่นนี้

“คะ คุณชาย....ของพวกนี้เป็นสมุนไพรพิษทั้งหมดจริงๆหรือขอรับ ข้า ข้าเกรงว่า....” ฝูเซ่าที่อยู่ด้านหลังตัวสั่นเทา คุณชายของเขาไม่ได้มีทักษะเกี่ยวกับสมุนไพรพิษ ไม่ได้มีทักษะในการทำยา เช่นนั้นมันจึงถือว่าเป็นเรื่องอันตรายมากที่จะทดลองทำมันด้วยตนเอง

ถึงแม้ว่าคุณชายของเขาจะมีความสามารถในการประเมิน ทั้งยังเคยทำผงชาชั้นดีขึ้นมาได้ แต่...สมุนไพรพิษพวกนี้เหมือนกันหรือ?

ดูเอาเถอะ หนึ่งในบรรดาสมุนไพรพิษเหล่านี้ มีชนิดที่ว่าแค่แตะต้องด้วยมือเปล่าก็ทำให้มือเปลี่ยนเป็นเน่าเสียได้เหมือนกับมะเขือยาวเน่า ฝูเซ่ากลัวเหลือเกินว่าจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นกับคุณชาย

“มีแต่ต้องทำอย่างระมัดระวังเท่านั้น หัวหน้าทัพอิสระกล่าวว่า...อีกไม่นานทั้งกองทัพจะต้องออกต่อสู้ ที่นี่อาจจะเหลือเพียงเราสองคน หรือไม่....พวกเราก็อาจจะต้องเข้าร่วมด้วยก็ได้” ชิงหมินพูดสิ่งที่ได้ยินมาจากซีเฉิงเมื่อคืน คำพูดของเขาทำให้ข้ารับใช้ตัวน้อยต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง

“สะ สงคราม....สงครามมันรุนแรงขนาดนั้นแล้วหรือขอรับ”

“อืม ข้าเกรงว่าอาจจะกินเวลาไปอีกตลอดทั้งปีหรือสองปี”

“.............” ฝูเซ่ารู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตน้อยๆของเขากำลังจะมอดดับ เขามองคุณชายผู้น่าสงสารที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่บนภูเขาแห่งนี้ด้วยสายตาเศร้าสร้อย

ไม่ว่าจะเป็นทางเลือกไหน ต่อให้อยู่ที่ภูเขาตามลำพัง หรือต้องลงไปด้านล่างเพื่อร่วมต่อสู้ ทางไหนก็ไม่ปลอดภัยสำหรับคุณชายที่ไม่มีทักษะการต่อสู้ทั้งนั้น

“เพราะแบบนั้น....การใช้พิษจึงอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับข้า” ชิงหมินย้ำเหตุผลให้ฝูเซ่าเข้าใจอีกครั้ง

ครานี้เด็กหนุ่มผู้ติดตามไม่กล้าทักท้วงอะไรอีก เขาจะทำอะไรได้ แม้จะอยากบอกให้คุณชายไม่ต้องเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ แต่เขาจะสามารถรับปากได้หรือว่าลำพังทักษะของเขาเองจะทำให้คุณชายปลอดภัยน่ะ....เขารู้ว่าเขายังอ่อนแอเกินไป จนกว่าจะถึงวันที่เขาปกป้องคุณชายด้วยมือของเขาตามลำพังได้ เขาก็ไม่มีสิทธิที่จะห้ามไม่ให้คุณชายพัฒนาทักษะการเอาตัวรอดของตนเอง

เมื่อฝูเซ่าเข้าใจ เขาก็ไม่ขวางทางชิงหมินอีก เพียงช่วยคุณชายของเขาจัดระเบียบสมุนไพรพิษเหล่านี้ในห้องแยกด้านหลัง เรื่องนี้จำเป็นต้องละเอียดอ่อนมากเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดใดๆ ชิงหมินยังใช้พู่กันเขียนสัญลักษณ์ธาตุของสมุนไพรแต่ละชนิดเอาไว้ เขาเองก็ยังกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดจากสมุนไพรพิษระดับสูงเหล่านี้เลย 

ทั้งสองคนใช้เวลาสองสามวันเพื่อจัดการสิ่งต่างๆ แน่นอนว่ารวมไปถึงสวนสมุนไพรพิษที่ทหารจำนวนหนึ่งมาช่วยเขาจัดการด้วย ชิงหมินให้พวกมันเติบโตในเขตใต้ลม ทั้งยังอยู่ห่างไกลจากแหล่งน้ำลำธาร ปล่อยให้ขุดดินเกือบ 1 เมตรทั้งลึกและกว้างรอบๆสวนสมุนไพรพิษ นี่ก็เพื่อไม่ให้ดินรอบๆได้รับผลกระทบไปด้วย

จนกว่าจะจัดการแล้วเสร็จ ซีเฉิงก็ได้มาหาเขาตามสัญญาแล้ว

 ในคืนครบวันที่ 3 ซีเฉิงที่ได้ยินว่าหายตัวไปตลอด 3 วันก็ปรากฏขึ้นที่บ้านของชิงหมิน เขาเองก็กำลังรออีกฝ่ายอยู่เช่นกัน กลายเป็นว่าชิงหมินเชื่อคำพูดของซีเฉิงมากกว่าที่ตัวของเขาคิดเสียอีก เพราะเมื่ออีกฝ่ายสัญญาว่าจะมา เขาก็เตรียมชงชาอุ่นๆเอาไว้รอต้อนรับแล้ว

อย่างไรก็ตาม กลิ่นของสนิมที่มาจากเลือดก็ทำให้จมูกของเขาต้องแสบไปหมด ชิงหมินหันไปมองซีเฉิงที่กระโดดเข้ามาทางหน้าต่างเงียบๆพร้อมกับขมวดคิ้ว และซีเฉิงก็เข้าใจทันทีว่าสีหน้าของเด็กหนุ่มตัวน้อยหมายความเช่นไร

เขาไม่ยอมเข้ามาใกล้มากนัก เพียงวางกรงขนาดเล็กเอาไว้ข้างๆ พร้อมกับสมุนไพรระดับ 10 สมุนไพรหัวใจนางเงือกพิสุทธิ์เอาไว้ไม่ไกลกัน 

ในกรงนั้นมีสัตว์ขนาดเล็กเท่ากับกำปั้นอยู่ด้วย ชิงหมินมองดูครั้งแรกเข้าใจว่าเป็นลูกหมาตัวใหญ่ ทว่า...เมื่อเขาสังเกตให้ดี ร่างกายของเจ้าลูกหมานั้นไม่ปกติอย่างแน่นอน ที่คอของมันมีแผงขนาดเล็กล้อมรอบ ถึงจะดูนุ่มฟูและเป็นสีขาวสวยงาม แต่ก็ยังให้ความรู้สึกสูงศักดิ์อยู่ด้วย

ขณะเดียวกัน ด้านหลังของมันก็มีหางเหมือนกับปลายาวกว่าหนึ่งคืบ สภาพของมันดูสวยงามจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะที่ลำตัวของมันมีร่องรอยบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก

- จ้าวสิงโตแห่งมหาสมุทร

คุณสมบัติ 

สัตว์อสูรแรกเกิดระดับ 8  มีร่างกายที่แข็งแรงและต่อต้านพลังธาตุได้ทุกธาตุเมื่อเติบใหญ่ มีโอกาสที่จะพัฒนาขึ้นสู่ระดับที่สูงกว่าเนื่องจากพันธุกรรมเทพ

ทักษะ

- คลื่นมหาสมุทร : ใช้เพื่อควบคุมคลื่นน้ำให้ก่อตัวเป็นหลุมพายุขนาดใหญ่ที่จะไม่ปล่อยให้เหยื่อรอดชีวิตไปได้

- ประกายสุดท้าย : ใช้พลังเรียกหยดน้ำออกมา ยิ่งมีพลังมากเท่าไร ก็ยิ่งหยดน้ำออกมาได้มากขึ้นเท่านั้น โดยจะสามารถใช้หยดน้ำเหล่านั้นโจมตีศัตรูได้ในเสี้ยววินาที เป็นทักษะโจมตีวงกว้าง –

ดวงตาของชิงหมินสั่นไหวเมื่อเห็นความสามารถของเจ้าตัวเล็กนี้ แท้จริงแล้วที่มันมีขนาดเล็กก็เพราะว่ามันเพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา เขามองไปยังซีเฉิงที่อยู่ไกลออกไปราวกับไม่ต้องการให้ชิงหมินได้เห็นร่องรอยบาดแผล แต่...คนตัวใหญ่ขนาดนี้ ชิงหมินคงจะตาบอดถ้าเขาบอกว่าไม่เห็นอะไรเลย

หัวไหล่ของซีเฉิงในตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผลขนาดใหญ่ มีรอยหลุมลึกที่หัวไหล่ของเขาจนเหมือนกับว่าอีกไม่นาน ไหล่ของเขาอาจจะหลุดออกไปได้ ซึ่งไม่ได้มีบาดแผลที่หัวไหล่เท่านั้น ชิงหมินเห็นว่าท้องของเขามีเลือดออกจำนวนมาก และขาของเขาก็ก้าวเดินไม่เหมือนกับปกติ

แสดงให้เห็นว่า...การได้มาซึ่งสิงโตตัวน้อยนี้ ซีเฉิงต้องใช้ความพยายามมากกว่าที่เขาต้องต่อสู้กับกองทัพขนาดใหญ่เสียอีก 

การแสดงออกของชิงหมินเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่รู้เลยว่าหัวใจที่มีกำแพงหนาขวางกั้น...ตอนนี้ค่อยๆถูกทุบทำลายออกทีละชั้นๆจนแทบจะไม่เหลือร่องรอยอีกต่อไปแล้ว

“เจ้า...นำสิ่งนี้มาให้ข้าหรือ?” ชิงหมินเอ่ยถามด้วยความยากลำบาก คำที่เปล่งออกมาแต่ละคำฝังลึกอยู่ในหัวใจของเขา

“ก็แค่บังเอิญเจอแม่ของมันตอนบาดเจ็บเท่านั้น”

“โอ้.....” ชิงหมินไม่สามารถพูดอะไรกับคนตรงหน้าได้อีก

เขาพูดว่าบังเอิญเจอแม่ของมันตอนบาดเจ็บงั้นหรือ? เช่นนั้นทำไมเขาจึงคิดว่าเจ้าบุรุษหน้าตายคนนี้แท้จริงแล้วกลับเป็นคนที่กำลังบาดเจ็บกันแน่ ส่วนแม่ของมัน...เขาไม่รู้หรอกว่าบาดเจ็บจริงหรือไม่ แต่ถ้าดูบาดแผลที่ตัวของเจ้าสิงโตน้อยกับบาดแผลที่ตัวของซีเฉิง มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลย

เขาคิดว่ามันคงจะเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ระหว่างพวกเขา และแม้แต่ซีเฉิงก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ถึงอย่างนั้น....ชิงหมินก็ไม่คิดจะเปิดโปงเขา

“อย่างนั้นข้าก็ขอบใจเจ้ามาก ด้วยสัตว์อสูรตัวนี้ ข้าคงจะเอาตัวรอดได้บ้างแล้ว อย่างไรก็ตาม...วันนี้ข้าไม่ค่อยสะดวกที่จะชงชาให้เจ้า เอาไว้วันหลังให้เจ้ามาที่นี่ใหม่ก็แล้วกัน” ชิงหมินเม้มริมฝีปากหลังจากที่พูดจบ

ซีเฉิงไม่ได้ตอบอะไร เขาพยักหน้ารับแล้วกระโดดออกทางหน้าต่างหายตัวไปอีกครั้ง เด็กหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็หัวใจกระตุกวูบ คนบาดเจ็บถึงเพียงนั้นก็ยังกระโดดกระเด้งไปมาอยู่ได้ ประตูของเขามันเข้าออกยากมากเลยหรือ? ดังนั้นชิงหมินจึงกระโจนออกไปที่หน้าต่างทันที เห็นเพียงด้านหลังของซีเฉิงที่กำลังจากไปเท่านั้น

“ทำตัวเป็นคนบ้าไปได้” ชิงหมินตำหนิเบาๆ เขาหวังว่าเจ้าปีศาจร้ายตนนั้นจะรีบหอบสังขารของตนเองไปให้ชายชราอดีตหมอเทวดารักษานะ ถ้าทัพอิสระไร้แม่ทัพดีๆ เขาก็กลัวว่าจะพ่ายแพ้เข้าในสักวัน

ใช่ ชิงหมินจะห่วงเจ้าคนบ้าเลือดนั้นได้อย่างไรล่ะจริงไหม?

คิ้วของชิงหมินขมวดมุ่น เขาหันกลับมาดูเจ้าสิงโตตัวน้อยที่ดูหมดเรี่ยวแรงในกรงขัง มันลืมตาของมันมองดูชิงหมินและสมุนไพรระดับ 10 สลับกันไปมา ร่างกายของมันบาดเจ็บจนลุกขึ้นมาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นแล้ว...กรงที่อ่อนแอนี้จะหยุดมันเอาไว้ได้อย่างไร

ชิงหมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ของขวัญสองชิ้นนี้ดีเกินไปจริงๆ หลังจากนี้...เขาคงจะต้องกลายเป็นทาสแรงงานทำผงชาให้กับอนาคตแม่ทัพใหญ่หวงตลอดชีวิตเสียแล้วกระมัง...

“เอาล่ะ เจ้าตัวน้อย พวกเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเถอะ” 

ชิงหมินพูดแค่นั้น เขาตรวจสอบการใช้สมุนไพรระดับ 10 อย่างจริงจัง หลังจากนั้นก็แบ่งส่วนสมุนไพรระดับ 10 ออกเป็น 3 ส่วน โดยหนึ่งส่วนยื่นไปตรงหน้าของเจ้าสิงโตน้อย เนื่องจากมันขยับไม่ได้ ชิงหมินจึงต้องป้อนมันถึงปากอย่างช่วยไม่ได้

เจ้าสิงโตตัวน้อยถูกกระตุ้นโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าเขาจะหวาดระแวงมนุษย์หน้าตาประหลาดเหล่านี้ ทว่า...กลิ่นของสมุนไพรระดับ 10 ก็เย้ายวนใจเหลือเกิน ดังนั้นหลังจากมันค่อยๆกัดและเคี้ยวสมุนไพรระดับ 10 อย่างละเอียด ในที่สุดดวงตาแข็งกร้าวของมันก็เปลี่ยนเป็นสายตาเหมือนกับลูกสุนัขจริงๆ

“หลังจากนี้ก็พักผ่อนก่อนเถอะนะ เจ้าเองก็บาดเจ็บไม่น้อยเลยนี่” ชิงหมินกล่าวอย่างแผ่วเบา 

เขาตรวจสอบอาการของเจ้าตัวน้อยแล้ว นอกจากบาดแผลเล็กๆน้อยๆกับพลังกายที่ไม่เหลือติดตัวเนื่องจากสภาวะเพิ่งเกิดของมัน ที่เหลือก็ไม่มีอะไรน่ากังวลอีก ปล่อยให้มันได้นอนหลับสองสามวันเดี๋ยวก็คงจะดีขึ้น

ในขณะเดียวกัน คนที่บาดเจ็บอย่างรุนแรงก็คือซีเฉิง หลังจากที่ตามหมอเทวดามาตรวจสอบอาการของเขาแล้ว ชายชราเกือบจะหัวใจหยุดเต้น

ถ้าเป็นคนธรรมดาที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้ เขาจะสามารถทนอยู่ได้อย่างไร ชายชรากัดฟันกรอดและรักษาอย่างสุดความสามารถ เขากระทั่งต้องใช้น้ำยาเพื่อฟื้นฟูพลังของตนเองหลายขวดเพื่อให้สามารถรักษาซีเฉิงได้อย่างต่อเนื่อง ผ่านไปกระทั่งเกือบเช้าของอีกวัน อาการของซีเฉิงจึงฟื้นตัวและรอดพ้นขีดอันตราย

เพราะเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว ชายชราจึงเรียกผู้ติดตามที่บาดเจ็บหนักไม่แพ้กันออกมาสอบถามสถานการณ์ของหัวหน้า เขาไม่เคยเห็นหัวหน้าบาดเจ็บขนาดนี้มานานแล้ว ซึ่งทันทีที่เขารู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร ชายชราก็อยากจะหัวเราะออกมาด้วยความคับแค้นใจ!!

เรื่องนี้กลายเป็นว่าหัวหน้าของพวกเขาต้องการเอาอกเอาใจบุรุษหน้าสวยผู้นั้นงั้นหรือ?

ก่อนหน้านี้ต้องการจะไปจับอสูรวิญญาณระดับ 9 แต่หลังจากที่เห็นว่ามีสัตว์อสูรระดับเทพกำลังอ่อนแอเนื่องจากให้กำเนิดทารก ก็เลยต้องการจะไปแย่งชิงทารกนั้นมาเป็นสัตว์อสูรให้เด็กหนุ่มผู้งดงามคนนั้น...

เหอ เหอ เหอ ลูกของสัตว์อสูรระดับเทพต้องกลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงของคนที่ดูเฉื่อยชาอย่างเจ้าหลี่ชิงหมินเด็กเมื่อวานซืน แค่คิด...ชายชราก็รู้สึกเหมือนกับว่า เขากำลังสูญเสียจิตวิญญาณทั้งหมดไปแล้ว

ทั้งสัตว์อสูรที่จะกลายเป็นสัตว์เทพในอนาคต และสมุนไพรระดับ 10 มันคุ้มค่าแล้วจริงๆใช่ไหม? เกิดมาทั้งชีวิตจนหัวหงอก เขายังไม่เคยเห็นบุรุษคนไหนหลงใหลความงามได้เท่ากับหัวหน้าของเขาเลย

ไม่ใช่ว่าหัวหน้าเป็นพวกไร้ใจหรือ? ไหนใครเป็นคนพูดเรื่องโง่ๆนี้ออกมากัน!!  โผล่หัวออกมาเลย ชายชราผู้นี้สัญญาว่าจะไม่ตีจนถึงตาย!

……………………………………………….