หลังจากจัดหนักปลอบประโลมร่างใหม่จนเสร็จสมอารมณ์หมายไปหนึ่งยก ฉันก็จัดการหยิบชุดผ้าป่านหยาบๆ สีซีดนั่นมาสวมใส่ แม้เนื้อผ้าจะสากผิวไปบ้าง แต่พออยู่บนตัวกู... เชี้ย สวยฉิบหาย! ขนาดชุดคนจนยังปิดความออร่าไม่มิดเลยว่ะ
ฉันผลักประตูไม้เสียงดัง เอี๊ยด... ออกมาสู่โลกภายนอก สายตากวาดมองไปรอบๆ บ้านดินผสมไม้ที่มีรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ กั้นไว้
"สภาพ... นี่กูหลุดมาอยู่สลัมยุคโบราณเหรอวะเนี่ย?"
ฉันพึมพัมกับตัวเองพลางเดินทอดน่องออกไปตามทางดินที่มีฝุ่นตลบนิดๆ สองข้างทางเป็ทุ่งนาเขียวขจีที่ดูแล้วก็น่าเบื่อชะมัด เห็นชาวบ้านก้มหน้าก้มตาไถนาหลังขดหลังแข็ง
กูจะทำมาหากินอะไรดีวะ? ความคิดในหัวเริ่มฟุ้งซ่าน ปลูกผัก? ล่าสัตว์? ตกปลา? เหอะ... หน้าสวยๆ อย่างกูให้ไปตากแดดจนตัวดำเมี่ยมก็เสียของแย่ ดิฉันเรียนจบมานะจ๊ะ มีระบบเทพอยู่ในมือด้วย ถ้าจะเอาดีจริงๆ คงต้องหาทางเข้าเมืองใหญ่ไปอ่อยขุนนาง หรือเปิดร้านค้าอะไรสักอย่างแล้วล่ะ อยู่ในหมู่บ้านดักดานแบบนี้คงมีแต่พวกเพ้อฝันที่คิดว่าจะรวย
[ระบบ: โฮสต์มองการณ์ไกลดีนะครับ แต่ตอนนี้ในตัวโฮสต์ไม่มีเงินสักแดงเดียว แนะนำให้ลองหาลู่ทางใกล้ตัวก่อนดีกว่ามั้ยครับ?]
"เออ กูก็เดินอยู่นี่ไง! ตลาดก็มีแค่แผงผักเหี่ยวๆ กับเนื้อหมูไม่กี่ชิ้น ผู้ใหญ่บ้านก็คงนั่งกระดิกเท้ากินเหล้าอยู่บ้านไม้หลังโตกว่าเพื่อนแค่นั้นแหล่ะ ชีวิตชนบทแม่งจืดชืดฉิบหาย!"
ฉันเดินบ่นอุบอิบไปเรื่อยๆ จนมาถึงท้ายหมู่บ้าน แถวนี้เป็ลำธารเล็กๆ ที่มีต้นไม้ร่มรื่นหน่อย ในขณะที่กูกำลังคิดจะหันหลังกลับเพราะความเซ็ง สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังแบกฟืนอยู่ขอบป่า
เฮ้ย... นั่นมันงานดีนี่หว่า!
ชายหนุ่มคนนั้นอายุราวๆ 19 ปี ผิวสีน้ำผึ้งจากการตรากตรำทำงานหนัก แต่ใบหน้านี่สิ... คมสัน จมูกโด่งเป็สัน กรามชัดเป๊ะ ผมเผ้าที่รวบไว้ลวกๆ ยิ่งทำให้ดูมีความดิบเถื่อนแบบเด็กหนุ่มชนบท
เขาสวมเพียงเสื้อกั๊กผ้าป่านตัวสั้นที่เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็มัดๆ และแผงอกที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ... อื้อหือ กลิ่นอายความเป็ชายโชยมาเลยกู!
"นั่นใครน่ะระบบ? หน้าคุ้นๆ เหมือนในความทรงจำร่างเดิมเลย"
[ระบบ: เขาชื่อ 'ผา' ครับ เป็หนุ่มกำพร้าในหมู่บ้านนี้ ที่สำคัญ... เขาแอบชอบคุณมาตั้งนานแล้วนะโฮสต์ แม้เมื่อก่อนคุณจะขี้เหร่และหยิ่งแค่ไหน เขาก็แอบเอาฟืนมาวางหน้าบ้านให้คุณประจำ]
"ชื่อ 'ผา' เหรอ... อ่านง่าย เขียนง่าย แถม 'กิน' ง่ายหรือเปล่านะ?"
ฉันยิ้มกริ่มในใจ พลางจัดแจงปอยผมให้ดูยุ่งขิงแบบตั้งใจ ลูบไล้ไปตามลำคอขาวผ่องของตัวเอง แล้วเริ่มก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปหาเป้าหมายทันที
'ผา' เงยหน้าขึ้นมาพอดีตอนที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ ทันทีที่เขาสบตาฉัน เขาก็ชะงักกึก ฟืนในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น ดวงตาคมเข้มคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปากอ้าค้างเหมือนคนเห็นนางฟ้าตกลงมาจากฟ้า
"หมิว... นั่น... เ้าจริงๆ หรือ?" เสียงเขาแหบพร่า ฟังดูสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด
"เออ... ข้าเอง มีอะไรเหรอผา? ทำไมมองข้าเหมือนไม่เคยเห็นคนสวยไปได้" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ดูหวานและยั่วยวนเบาๆ พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มไปที่แผงอกแน่นๆ ของเขา
วันนี้แหล่ะ... หมิวคนใหม่จะลองชิม 'ผา' ดูหน่อยว่า จะสมกับที่แบกฟืนไหวหรือเปล่า!
1K
