บทที่15 โรงหมอราชสำนัก
่ปลายเดือนสามอากาศก็เริ่มกลับมาอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆสำนักต่างๆก็กลับเปิดการเรียนการสอนตามปกติและเป็ส่วนที่สำนักต่างๆจัดการคัดเรียกศิษย์ใหม่ร่วมเข้าประลองในงานประยุทธระดับห้าแคว้นซึ่งปีนี้แคว้นหลงซีเป็เ้าภาพ งานประลองห้าแคว้นจักขึ้นในทุกๆปี
ทว่าปีนี้กลับยิ่งใหญ่ต่างออกไปจากเดิมเล็กน้อยเพราะในทุกสิบห้าปีจะมีการจัดพิธีบูชาสัตว์เทพทั้งสี่ ซึ่งสถานที่จัดงานก็คือสำนักพยัคฆ์เมฆาแห่งนี้นี่เอง ทุกอย่างจะจัดขึ้นพร้อมกันทั้งพิธีบูชาสัตว์เทพทั้งสี่และงานประลองยุทธ พิธีบูชาสัตว์เทพห้าผู้เฒ่าของเผ่าจอมเวทย์กับธิดาเทพเป็ผู้นำในพิธีและคนจากเผ่าจอมเวทย์ที่ถูกคัดเลือกมาจากเข้าร่วมพิธีในครั้งนี้อีกด้วย
งานในครั้งนี้จะจัดขึ้นในวันที่ห้าเดือนห้าเลือกอีกแค่สองเดือนเท่านั้น และวันนั้นเป็วันตัดสินชะตาของนางด้วยเพราะวันนั้นเป็วันที่ฮ่องเต้แคว้นหลงซีประกาศราชโองการอภิเษกระหว่างจวินซีกับมู่หลงซี
ทว่าคงไม่มีวันที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนเพราะในอดีตนางกับมู่หลงซีเจอกันในงานเลี้ยงวันงานราชสมภพของไทเฮาซึ่งตอนนั้นจวินซีได้ตกหลุมรักเขาในทันทีและต่อมานางก็ได้ตามติดมู่หลงซีตลอดจนกระทั่งไทเฮาทรงรับรู้ว่านางมีใจให้กับมู่หลงซีเลยรับสั่งให้ฮ่องเต้ประทานราชโองการอภิเษกสมรสให้กับทั้งสองคนและมันก็ทำให้มู่หลงซีไม่พอใจเป็อย่างมากคิดว่านางเป็คนของราชโองการซึ่งได้ทำตัวเ็ากับนางจนกระทั่งนางตรอมใจในที่สุด
แต่เวลานี้คงไม่ได้เป็เช่นนั้นแล้วเพราะวันราชสมภพของไทเฮานางไม่ได้เข้าร่วม แต่กักตัวบำเพ็ญอยู่ในถ้ำมรกตจึงสามารถปฏิเสธทางอ้อมใด้ และนางก็ได้เจอกับมู่หลงซีนับครั้งได้และมันก็เเทบเป็ไปไม่ได้เลย ด้วยเหตุนี้มันทำให้นางอารมณ์ดีเป็พิเศษ วันที่นางไม่มีสอนนางก็ออกไปเดินเล่นที่เมืองเเถบชายแดนเป็ประจำหรือไม่ก็ช่วยโรงหมอที่ทางราชสำนักจัดตั้งขึ้นเพื่อในยากไร้จนชาวบ้านเเถวนั้นรู้จักนางกันเเทบทุกคนทว่าการเคลื่อนไหวของนางหลับถูกมู่หลงซีจับตาดูอย่างไม่รู้ตัว
วันนี้ก็เช่นเดียวกันหลังจากที่นางสอนศิษย์เสร็จเเล้วก็จะออกจากสำนักไปที่โรงหมอโดยมาศิษย์ในสำนักตามไปด้วยสองสามคน ระหว่างที่นางกำลังจะออกไปก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง " เสี่ยวซีเ้าจะออกไปโรงหมองั้นหรือ "
พอจวินซีหันกลับไปก็พบกับผู้าุโสามเดินมาพร้อมกับศิษย์สายในอีกกลุ่มหนึ่ง นางก็เอ่ยขึ้นตอบผู้าุโสาม " เ้าค่ะ ข้าได้ข่าวว่าที่นั่นจากคนก็เลยพาศิษย์ที่ว่างอยู่สองสามคนไปด้วย "
" เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเลย ข้าก็กำลังจะพาศิษย์ของข้าเหล่านี้ไปที่นั้นพอดี " ผู้าุโสามเอ่ยขึ้น ทั้งแต่ที่จวินซีมาสำนักพยัคฆ์เมฆาเเห่งนี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมากว่าแต่ก่อน ศิษย์ที่นี่ก็ดูเหมือนจะเคารพนับถือนางมากทีเดียว
จวินซีเลยตอบตกลงเเล้วเดินออกไปพร้อมกับผู้าุโสามของนักและศิษย์อีกกลุ่มหนึ่งไปที่โรงหมอนอกเมือง เมื่อหมอหลวงที่ประจำอยู่ในโรงหมอคนนางก็เอ่ยทักขึ้น " เเม่นางจวินมาแล้วหรือ โอ้..ท่านกับคนของสำนักพยัคฆ์เมฆาได้เช่นไร "
" ท่านหมอเว่ย เสี่ยวซีเป็อาจารย์ในสำนักเราเอง " ผู้าุโสามเอ่ยขึ้น แล้วเว่ยซงที่เป็หมอหลวงประจำโรงหมอก็มองมายังจวินซีด้วยสีหน้าตกตะลึง " ไม่อยากเชื่อว่าในแม่นางจวินจะเป็อาจารย์สำนักพยัคฆ์เมฆาทั้งยังอายุก็ยังน้อยอีกด้วย "
" เสียวซีของพวกมีความสามารถมากวันที่นี้ที่ข้าผู้าุโมาก็เพราะว่าพาศิษย์ในสำนักมาหาประสบการณ์ข้างนอกวันนี้ "
เว่ยซงได้ยินก็ยิ้มอย่างดีใจและเอ่ยขึ้น " เช่นนั้นก็ดีเลยขอรับ โรงหมอของเรากำลังขาดคนอยู่พอดี "
ผู้าุโสามจึงส่งสัญญาณให้กับศิษย์ทั้งหลายก่อนจะเอ่ยขึ้น " แบ่งออกเป็สองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งให้ไปเป็ผู้ช่วยท่านหมออีกกลุ่มหนึ่งให้ไปที่ห้องสมุนไพรคอยจัดยาตามเทียบยา ก่อนอาทิตย์ตกดินพวกเราค่อยกลับสำนัก "
" ขอรับ/เ้าค่ะ " ศิษย์ทุกคนขานรับทันทีแล้วก็ได้ยกย้ายไปตามที่อาจารย์ของตนสั่ง
ส่วนจวินซีนางก็เข้าไปที่ห้องสมุนไพรกับศิษย์ที่นางพามาด้วยและหนึ่งในนั้นก็มีมู่หลงเซียนด้วย องค์หญิงสิบสามผู้นี้ชอบตามติดนางมากพอสมควรและจวินซีเอวก็ชื่นชอบมู่หลงซีมากเช่นเดียวกันจนนางรับเด็กคนนี้เป็ศิษย์
เวลามู่หลงซีว่างก็ชอบมาหานางที่เรือนไผ่หยกหลังสำนักด้วย จวินซีเองก็สอนวรยุทธและวิชาเวทย์ให้กับมู่หลงเซียนจนตอนนางได้กลายเป็ผู้บำเพ็ญเพียรระดับต้นแล้ว เด็กคนนี้หัวไวใช้ได้จวินซีสอนสิ่งใดไปแค่ครู่เดียวก็ทำได้แล้วถือว่าเป็อัจฉริยะเลยก็ว่าได้ นางก็แปลกใจไม่ได้ว่าทำไมฮ่องเต้แคว้นหลงซีถึงละเลยธิดาคนนี้ไปได้ก็ไม่รู้
" อาจารย์จวินขอรับ นี่คือเทียบยาทาท่านหมอให้เอามาให้ห้องยาขอรับ " เสียงศิษย์ในสำนักดังขึ้นทำให้จวินซีได้หลุดออกจากความคิดของตนก็ยื่นมือไปรับใบสั่งยากัน " อืม รอสักครู่ "
" ขอรับ ท่านอาจารย์จวิน "
จวินซีนำใบสั่งยาเดินไปในห้องยาแล้วเอ่ยขึ้นทันที " หาสมุนไพรในเทียบยานี้มาให้อาจารย์ เดียวอาจารย์จะตรวจสอบสมุนไพรและปริมาณอีกรอบเพื่อความแน่ชัด "
" ขอรับ/เ้าค่ะ " ศิษย์ที่อยู่ในห้องสมุนไพรขับขานรับอย่างเเเข็งขันและแยกย้ายกันไปหาสมุนไพรตามใบสั่งที่ท่านอาจารย์ให้มา
จวินซียืนมองศิษย์ในสำนักอย่างยิ้มแย้ม ไม่นานนักศิษย์เ่าั้ก็นำสมุนไพรมาให้จวินซีตรวจแล้วจ้องมองมาที่นาง " สมุนไพรที่พวกเ้าหามาถูกต้องตามจำนวนปริมาณก็ถูกต้อง ห่อให้เรียบร้อยและเอาไปให้ศิษย์ที่รออยู่ด้านนอกเสีย "
เมื่อบรรดาศิษย์ทั้งหลายได้ยินก็พลาดถอนหายใจอย่างโล่งอกและรับสมุนไพรจากจวินซีมาห่อเสร็จก็นำไปส่งให้กับคนที่รออยู่ด้านนอก ท่านอาจารย์จวินเป็ใคร...ในสำนักต่างก็รู้กันว่าเป็คนที่เคร่งครัดที่สุดในสำนัก ถึงภายนอกจะยิ้มแย้มแต่ภายในช่างโหดร้ายยิ่ง
ในทุกครึ่งเดือนท่านอาจารย์จวินจัดการทดสอบวัดความรู้คนที่ไม่ผ่านก็ในสอบใหม่คนกว่าจะผ่านได้ ข้อสอบแต่ละครั้งก็ใช่ว่าจะง่ายๆเลย จนทำให้พวกเขาแทบหลั่งน้ำตาเลยทีเดียวไม่รู้ว่าศิษย์น้องมู่ทนได้อย่างไร
หลังจากนั้นไม่นานในห้องสมุนไพรก็เกิดความวุ่ยวายเกินขึ้น ใบสั่งยาเข้ามาเรื่อยๆจนพวกเขาเเทบจะไม่ได้หยุดพักเลยด้วยซ้ำ ชาวบ้านที่มารักษาก็ไม่ใช่ว่าจะน้อยๆ ไม่รู้ว่าก่อนที่พวกเขามาจะเป็อย่างไร ไม่แปลกเลยที่ท่านอาจารย์จวินชอบพาศิษย์ที่ทำผิดกฎมาที่นี่บ่อยครั้ง ทีแรกพวกเขาก็สงสัยว่าพวกนั้นไปทำสิ่งใดมาถึงได้ดูเหนื่อยล้าทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก พอมาวันนี้ก็รู้แล้วว่าเป็เพราะเหตุใด ที่นี่แม้เเต่น้ำก็แทบไม่ได้ดื่มเลยด้วยซ้ำ
2K
