นิยายรักหวาน.. น่ารัก เพราะรักน่ารัก เขียนโดยสลักกานต์
ตอนที่ ๖
คิดมาก
.
.......ฝุ่นดินนั่งมองจันทร์ที่ระเบียงห้องนอนของเธอ .. พลางยิ้มให้จันทรา ..ราวกับว่าดวงจันทร์เป็อะไรสักอย่างที่เธอมองแล้วแสนสบายใจ ..
........ชั่วครู่.. ก็มีคำถามผุดขึ้นในใจของเธอ .. ทำไมมองจันทร์.. แล้ว..ต้องสบายใจด้วยล่ะ? ..
.......ฝุ่นดินคิดหาคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง!!
......... เธอก็ยิ้มออกมา ..
.......เปล่า ..!!
.......เธอไม่ได้พบคำตอบหรอก .. แต่เธอเข้าใจความรู้สึกของจูเลียตที่มายืนมองจันทร์ที่ระเบียงห้องนอน.. หลังจากที่ตกหลุมรักโรมิโอแล้ว ..
.......เป็อย่างนี้นี่เอง!!
.......ฝุ่นดินกำลังจะโทรไปเล่าให้ปณาลีฟังว่า.. เธอพบความรู้สึกของจูเลียตแล้ว
.......แต่คิดอีกที.. เล้าให้ฟังต่อหน้าพรุ่งนี้ดีกว่า..!!
.......ฝุ่นดินยิ้มกับความคิดตัวเอง .. เวลาที่คิดอะไรได้.. นี่มันมีความสุขจริงๆ นะ
.
......ตรงข้ามกับอั้ม .. อั้มไม่สบายใจเลย ..ไม่แม้แต่จะมองพระจันทร์ ..เขาอยู่ในมุมมืดที่เป็ที่ส่วนตัวของเขา .. คงมีแต่ทยุตคนเดียว ที่รู้จักมุมนี้ของวัด.. แต่.. ตอนนี้ก็ไม่มีแม้เงาทยุตที่จะมาตามเขา
.......ซึ่งก็ดีแล้ว .. ตอนนี้ .. อั้มไม่อยากพบหน้าใคร .. กระทั่ง.. ทยุตเพื่อนรัก ..อั้มยิ่งไม่กล้าพบหน้า .. แต่ใจหนึ่ง .. อั้มก็อยากเห็นหน้าฝุ่นดิน .. ก็วันนี้ทั้งวัน.. อั้มไม่ได้ไปเรียน .. เขาจึงไม่ได้เห็นหน้าฝุ่นดินเลย ..
.......การที่เขาอยู่เงียบๆ คนเดียวมาตลอดทั้งวัน .. แม้จะคิดอะไรไปมากมายหลายอย่าง ..แต่ก็หาคำตอบอะไรไม่ได้เลย .. ที่สำคัญ .. พอคิดถึงฝุ่นดิน .. ก็อยากเห็นหน้าเธอ.. พอไม่ได้เห็น .. ก็ยิ่งหงุดหงิด .. พอหงุดหงิดก็ยิ่งคิดอะไรไม่ออก
.......จะอยากเห็นหน้าฝุ่นดินไปทำไมวะ? .. อั้มถามตนเอง .. เค้าคิดว่ามึงเป็เกย์นะเว่ย.. อั้มบอกตัวเอง .. ก็ไม่ได้เป็นี่นา .. อั้มตอบตัวเอง .. แค่นั้น .. ภาพตัวเขานอนเปลือยเปล่าเคียงข้างต้นน้ำก็ชัดขึ้นในความทรงจำ.. เอ่อ .. หรือจะใช่วะ.. ไม่ ..!! ไม่ .. !!
.......อั้มรีบปฏิเสธทันที .. แม้ฝุ่นดินจะเข้าใจผิด .. แม้เธอจะคิดว่าอั้มเป็เกย์ .. แต่อั้มก็ยังอยากเห็นหน้าฝุ่นดินอยู่ดี.. ก็รอยยิ้ม .. ความน่ารัก .. มันประทับในใจอั้มไว้แล้วนี่..!!
.
.......แล้ว.. อั้มก็ตัดสินใจเดินกลับห้องพัก .. แม้เขาจะไม่อยากพบหน้าทยุต ..แต่การไม่กลับไปนอนห้องพักอีกคืน .. น่าจะยิ่งทำให้ทยุตยิ่งสงสัยมากขึ้น
.......อั้มยืนตั้งสติอยู่หน้าห้องพัก เขาเตรียมใจที่จะต้องตอบคำถามทยุตอยู่ครู่ใหญ่ แล้ว.. อั้มก็ตัดสินใจเปิดประตูห้องพักเข้าไปเพื่อเผชิญหน้ากับทุกอย่าง
.......แต่ .. ห้องว่างเปล่า ..!!
.......ทยุตไม่อยู่ในห้อง ดูจากสภาพห้องแล้ว ทยุตน่าจะยังไม่กลับจากมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ
.......อั้มแปลกใจยิ่งขึ้น ปกติเวลาแบบนี้ ทยุตต้องกลับมาถึงที่พักแล้วนี่ อั้มเดินไปที่หน้าต่างชะโงกหน้าดูมุมที่เขากับทยุตชอบจอดมอเตอร์ไซด์ประจำ
.......ตรงนั้นก็ว่างเปล่า
.......แสดงว่าทยุตยังไม่กลับมาจริงๆ
.......ใจหนึ่งอั้มก็ห่วงเพื่อน ก็ทยุตไม่ใช่คนขี่มอเตอร์เก่งเหมือนอั้มนี่ แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ? .. นอกจากรอ รอ รอและก็รอ
.......เมื่อไม่รู้จะทำอะไร? ไม่มีอะไรให้ทำ จะนอนก็นอนไม่หลับ อั้มจึงหยิบบทละครโรมิโอกับจูเลียตที่ฝุ่นดินให้มาั้แ่วันแรกที่พบกันซึ่งอยู่ในกระเป๋าออกมาเปิดอ่าน
.......อั้มอ่านบทละครไปทีละหน้า.. ทีละหน้า.. จนได้ความว่า..
.......‘ตะกูลมอนตะคิวของโรมิโอ’ เป็ศัตรูกับ‘ตระกูลคาปูเล็ตของจูเลียต’ มาช้านาน คนในตระกูลของทั้งคู่ก็จ้องทำร้ายกัน จนเ้าเมืองประกาศห้ามศึก พร้อมกับคาดโทษฝ่ายใดก็ตามที่ล้ำเส้นเปิดศึกอีกครั้ง
.......โรมิโอระบายความเจ็บช้ำเพราะรักที่เขามีต่อโรซาไลน์ให้เบ็นโวลิโอญาติผู้น้องฟัง เบ็นโวลิโอชวนโรมิโอไปดูสาวๆ ในงานราตรีเต้นรำที่ตระกูลคาปูเล็ตจัดขึ้น โรมิโอไม่ได้อยากไป แต่ที่โรมิโอจะไปงานนี้ เพราะโรซาไลน์หญิงที่หักอกเขาก็ไปงานนี้ด้วย
.......ในงานราตรีเต้นรำ พ่อจูเลียตจัดขึ้นเพื่อให้จูเลียตได้พบปารีสเพื่อจะรักปารีส และแต่งงานกับปารีส
.......แต่จูเลียตพบโรมิโอ ทั้งคู่ตกหลุมรักกันและกันโดยไม่รู้ว่าใครเป็ใคร
.......ทันทีที่โรมิโอรู้ว่าจูเลียตเป็คาปูเล็ตศัตรูของตระกูลตนเอง เบ็นโวลิโอมาพาโรมิโอหนีออกจากงานราตรีเต้นรำ ทั้งที่ตัวเขาอยากคุย อยากบอกอะไรจูเลียตอีกตั้งมากมาย
.......แต่.. กับจูเลียต.. พอรู้ว่าโรมิโอเป็มอนตะคิวศัตรูของตระกูลเธอ เธอก็ยินดีตายเพราะรัก
.......เมื่ออ่านถึงตรงนี้.. อั้มรู้สึกได้ถึงความรักที่โรมิโอมีต่อจูเลียต ช่างเหมือนกับความรู้สึกแรกที่เขาพบฝุ่นดิน เขาอยากพูด อยากคุย อยากรู้จักฝุ่นดินเพื่อที่จะได้รู้ใจในที่สุด
.......หรือ.. ไม่ใช่แค่ชอบแล้วล่ะ ?
.......แล้วอั้มก็ยิ้มออก เป็ยิ้มแรกของวันนี้ ยิ้มที่ทำให้โลกทั้งโลกสดใส
.......เมื่อมีความสุข .. จนยิ้มกับสายลม .. กับผนังห้องได้ .. อั้มก็เลยอ่านบท่นี้ซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายรอบ.. แต่ละรอบก็ยิ่งเข้าใจแต่ละคำที่โรมิโอพูดมากยิ่งขึ้น
.
.......รุ่งเช้า อั้มตื่นขึ้น เขามองหาทยุตที่เตียงนอนของเขาเป็อันดับแรก แต่เตียงนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีกระทั่งร่องรอยการใช้งาน แสดงว่า.. ทยุตยังไม่กลับห้อง
.......มันไปไหน? มีเื่อะไรหรือเปล่า?
.......หลากหลายคำถามผุดขึ้นมาในสมอง แต่ก็ไม่มีคำตอบ
.......อั้มรีบอาบน้ำ รีบแต่งตัว รีบไปมหาวิทยาลัย แต่ตารางเรียนวันนี้ .. เขาต้องไปเข้าเรียนวิชาการแสดงขั้นพื้นฐานกับรุ่นน้องปี๑ .. เพราะตอนปี ๑ อั้มกับทยุตยังเรียนบริหาร จึงไม่ได้เรียนวิชานี้
.......แต่ทยุตก็ไม่ได้มาเรียนอีก
.......เมื่ออั้มเรียนกับรุ่นน้อง อั้มจึงไม่ได้พบเพื่อนๆ ในชมรมโรมิโอเลย ก็พวกเพื่อนๆ ซึ่งอยู่ปี ๒ กำลังเรียนวิชาการแสดงขั้นประยุกต์น่ะสิ
.......จนกระทั่งเลิกเรียน อั้มก็รีบมาที่ห้องชมรมฯที่ดูเหมือนคนอื่นๆ จะมากันจนเกือบครบแล้ว และบางส่วนก็จับกลุ่มกันซ้อมละครกันไปบ้างแล้ว
.......อั้มมองหาทยุต แต่ก็ไม่พบเพื่อนรักอีก
.......พอดีกับที่ครูโชเห็นอั้มเข้ามาในห้องซ้อมละคร ครูโชกวักมือเรียกอั้มให้เข้าไปหา และบอกให้อั้มเตรียมตัวซ้อมละคร
.......อั้มซึ่งไม่เคยซ้อมละครเลย จึงรีบสารภาพกับครูโช “ครูครับ .. ผมไม่เคยเล่นละครเวทีเลย ..ไม่เคยซ้อมด้วย .. ผมไม่รู้ว่าต้องทำอะไร .. เอ่อ.. ผม.. ผมต้องทำไงมั่งครับ”
.......น้ำเสียงและสีหน้าพาซื่อของอั้ม ทำให้ครูโชปราณี “เมื่อไม่เคย ก็ไม่ต้องไปคิดมันว่าจะต้องทำอะไร”
.......อั้มงง!!
.......แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไร ครูโชก็อธิบายต่อ “ขั้นแรก.. เธออ่านบทแล้วใช่ไหม?”
.......“ครับ” อั้มตอบ
.......“ขณะที่เธออ่านบท เธอมีความรู้สึกเกิดขึ้นไหม?”
.......“มีครับ”
.......“งั้นตอนนี้ .. เธอก็ลองพูดบทออกมา พร้อมกับความรู้สึกที่เธอรู้สึก ยากเกินไปหรือเปล่า?”
.......“ก็ไม่ครับ”
.......“สิ่งที่จำเป็ต้องทำก็คือ .. เมื่อเธอพูดบทของเธอจบ เธอต้องมองนักแสดงที่เล่นกับเธอ ฟังนักแสดงอีกคนที่พูดกับเธอ พอฟังแล้วรู้สึกยังไง เห็นเค้าแล้วรู้สึกยังไง ก็ทำยังงั้น ครูอธิบายแบบนี้เข้าใจมั้ย?”
.......“ครับ” อั้มตอบ
.......“งั้นก็ลองดู” พูดจบ ครูโชก็กวักมือเรียกฝุ่นดินมาหา
.......กิจกรรมการซ้อมทุกส่วนในห้องชมรมฯ ยุติลง เมื่อฝุ่นดินเดินมาหาครูโช
.......“ฉันจะลองให้เธอสองคนซ้อมต่อบทฉากแรกที่โรมิโอพบจูเลียตนะ” ครูโชบอกอั้มกับฝุ่นดิน แล้วหันมาอธิบายกับทุกคน “การซ้อมวันนี้ยังไม่กำหนดอะไรทั้งสิ้น แค่นักแสดงยืนตรงข้ามกัน แล้วอ่านบทไปตามความรู้สึกเท่านั้น” บอกทุกคนเสร็จ ครูโชก็หันหน้ามามองอั้มกับฝุ่นดิน “ฉันขอให้นักแสดงปล่อยทุกอย่างไปตามความรู้สึกที่เกิดขึ้นตรงหน้า”
.......ฝุ่นดินและอั้มรับคำครูโช แล้วฝุ่นดินก็ถือบทแล้วไปยืนข้างหนึ่งของผนังห้อง อั้มเห็นฝุ่นดินทำอย่างนั้นเขาก็เลยถือบทและไปยืนชิดผนังห้องที่อยู่ตรงข้ามฝุ่นดิน
.......“ห่างไป เข้ามาใกล้กันกว่านี้” ครูโชบอกอั้มเสียงดังชัดเจน
.......อั้มจึงเดินเข้ามาใกล้ฝุ่นดินอีกหน่อย
.......“เข้ามาใกล้อีก จะห่างอะไรนักหนา” หางเสียงครูโชเริ่มเหวี่ยงวีน
....... อั้มเลยขยับมาใกล้ฝุ่นดินอีก
.
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอนที่๖ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
458K
