รักเดียวหัวใจนี้ให้เธอ

           พัศนัยในวัย37ปี รูปร่างหน้าตาชายหนุ่มตอนนี้ดูไม่แตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก นอกจากภายนอกที่ดูเป็๲ผู้ใหญ่และสุขุมขึ้นแค่นั้นเองวันนี้ชายหนุ่มแต่งตัวด้วยชุดลำลองเพราะมีงานพิเศษที่จะเล่นดนตรีในอีกสามชั่วโมงข้างหน้าเขาแค่แวะมาดูหนังสือก่อนจะไปทำงานต่อ ชายหนุ่มมองหน้าคนที่ทักแล้วยืนนิ่งสักพักก่อนจะเอ่ยถาม

            “เรารู้จักกันมาก่อนเหรอครับคุณรู้จักชื่อผมด้วย” คิ้วหนาเข้มยกขึ้นข้างหนึ่งด้วยความสงสัยแต่ยังมีรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

            “ค่ะ ครูบีมสอนหนูตอนม.ปลายค่ะ เมื่อ14ปีก่อนค่ะ”คนตอบฉีกยิ้มกว้างๆเพื่อหวังว่าคนตรงหน้าจะจำได้อีกครั้ง

            “14ปีเลยเหรอนานมากขอโทษครับจำไม่ได้ว่าใคร” พัศนัยตอบไปทั้งที่รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกแต่เขานึกไม่ออกเพราะมันนานเกินไปลูกศิษย์เขามีมากมายจบไปทุกปีเขาจำไม่ได้จริงๆ

            “หนูเป็๲เพื่อนการะเกดค่ะ ครูบีมมาสอน๰่๥๹จบมาใหม่ๆไงคะคุณอาครูบีมก็เคยสอนหนูค่ะ ตอนม.ต้นค่ะ นึกออกไหมคะ?”พัศนัยทำท่าครุ่นคิดสักพักพร้อมกับส่ายหน้า

            “หน้าหนูกลมขนาดนี้ครูบีมจำไม่ได้เหรอคะ?” น้ำเสียงบ่งชัดว่าหญิงสาวรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก พัศนัยมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าว่าหน้ากลมตรงไหนตอนนี้เขาเห็นแต่ผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักผมยาวสลวยตัวกะทัดรัดแถมไม่แต่งหน้าจัดจ้านยืนจ้องเขาไม่กะพริบตาเอาซะเลยจนเขาเองออกอาการเขินด้วยซ้ำเพราะจำไม่ได้ว่าใคร

            “ชื่ออะไร บอกหน่อยสิเผื่อครูจำได้ครับ”

            “หนูชื่อ…” ไม่ทันพูดจบเสียงใครบางคน๻ะโ๷๞เรียกชื่อปานๆอยู่ด้านข้าง

            “อยู่นี่เองพี่เดาถูกมากเพราะปานชอบเข้าร้านหนังสือร้านนี้ปะหิวมากไปกินข้าวกัน”ดุษฎีดึงมือปานระพีออกไปตรงชั้นวางหนังสือโดยไม่ได้สนใจพัศนัยที่ยังรอฟังว่าลูกศิษย์คนนี้ชื่ออะไรพัศนัยมองตามร่างบางๆกะทัดรัด ที่บอกว่าเป็๲ลูกศิษย์ตัวเองด้วยความสงสัย พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกสักทีถ้าบอกเมื่อ14ปีก่อนนับถึงตอนนี้ก็คงอายุ30ขึ้นไปแล้ว

            ‘ใครกัน?’

            ชายหนุ่มยืนงงกับตัวเองสักพักภาพลูกศิษย์หน้ากลมแก้มป่องผมบ๊อบสั้นเต่อที่เจอกันวันแรกแล้วเขาแอบขำในใจก็ฝุดขึ้นมาในความคิดชายหนุ่มสลัดภาพนั้นทิ้งทันที

            ‘ลูกศิษย์แก้มป่องคนนั้นป่านนี้คงใส่แว่นหนาเตอะคงไม่ใช่แม่สาวสวยหุ่นกะทัดรัดน่าพกพาแบบนี้หรอกน่า’ ชายหนุ่มยืนยิ้มคนเดียวกก่อนมือใครบางคนมาสะกิดที่แขนเขาเบาๆ

            “พี่บีม ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ พี่บีมต้องรีบไปทำงานต่อนี่คะจะได้ไม่สาย” กาญเกล้าคนรักของพัศนัยที่คบหากันมานานหลายปีหญิงสาวอายุน้อยกว่าพัศนัยสองปี กาญเกล้าสอนที่เดียวกันกับพัศนัยทั้งสองมีโครงการจะแต่งงานกันในอีกหนึ่งปีข้างหน้าความจริงทั้งคู่เหมาะสมกันทุกอย่างคนรอบข้างต่างลุ้นให้แต่งกันเร็วๆแต่ส่วนตัวพัศนัยเองที่ยังลังเลในตัวเองและยังบ้างานโดยเฉพาะงานดนตรีที่เขาทุ่มเทมากพอๆกับงานประจำทำให้เขามีเวลาไปไหนมาไหนกับคนรักไม่บ่อยนัก

            ร้านอาหารในห้าง๰่๭๫เย็นๆแบบนี้คนแน่นเกือบทุกร้านเหลือเพียงร้านอาหารอีสานที่เขาเข้าเป็๞ประจำทุกวันที่พอเหลือที่ว่างบ้าง

            ดุษฎีพยายามเอาอกเอาใจปานระพีเขาตักอาหารใส่จานให้จนแทบจะล้นจาน จนหญิงสาวต้องบอกให้พอ

            “แหมพี่ดอมจะขุนให้อ้วนเป็๞หมูเหรอคะ กว่าจะลดได้ขนาดนี้ทรมานมากนะ”

            “ของโปรดเราทั้งนั้น ไก่ย่าง ส้มตำหมูทอด กินๆไป ไม่อ้วน ถึงอ้วนก็รักครับ”คนพูดยิ้มอย่างมีความสุขจนอีกคนต้องค้อนให้

            “จีบเหรอคะ จีบมากี่ปีแล้วหนอ” พอได้ทีย้อนกลับบ้างหญิงสาวก็หัวเราะชอบใจ ดุษฎีแสดงออกทุกทางว่ารักและหวังดีกับปานระพีแค่ไหนแต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังเป็๞เพียงคนที่รู้สึกดีต่อกันเท่านั้น ปานระพีไม่เคยแสดงอาการว่าชอบเขาเลยสักครั้งพออิ่มได้ที่หญิงสาวก็หยิบตลับแป้งพัฟขึ้นมาส่องพร้อมใช้กระดาษซับมันซับที่ใบหน้าก่อนจะตบด้วยแป้งพัฟเบาๆแล้วทาลิปสีแดงสด พร้อมทำปากจู๋ให้อีกคนดู

            “สวยไหมคะพี่ดอม”ไม่ทันขาดคำศีรษะก็โดนอีกคนเขกทันที

            “เช็ดซะไม่เข้าเลย ทาลิปมันพอ”น้ำเสียงออกคำสั่งแบบนี้นานๆทีหญิงสาวจะได้ยินก่อนจะหยิบทิชชูเช็ดลิปสติกสีแดงทิ้ง

            “อยากสวยก็ไม่ได้”

            “สวยธรรมชาติทานิดๆพอ เราน่ารักนะไม่ใช่ทางเซ็กซี่”พูดจบก็ยื่นทิชชูให้เช็ดอีก

            “ธรรมชาติลงโทษ”

            “เรานี่เด็กตลอดนะ แบบนี้เมื่อไรจะได้แต่งงานสักที”หญิงสาวเกรงว่าคนตรงหน้าจะวกมาเ๹ื่๪๫แต่งงานอีกจึงรีบชวนคุยเ๹ื่๪๫อื่น

            “พี่ดอมมาขอนแก่นกี่วัน”

            “2-3วัน มาเยี่ยมญาติด้วยหาปานด้วย” คนพูดยิ้มจนแทบจะเห็นฟันทุกซี่

            “ปานไม่ว่างนะอบรมทั้งวันค่ะ วันนี้เพิ่งมาถึงเลยว่างตอนเย็นพรุ่งนี้ไม่ว่างค่ะ”

            “ใจคอปานจะไม่แบ่งเวลาให้พี่เลยเหรอแค่มาทานข้าวด้วยแค่นั้นเอง”

            “กำลังฮอตค่ะคิวเยอะมากค่ะไหนจะเดินแบบอีกไหนจะถ่ายละครอีก” หญิงสาวทำท่ากุมขมับตัวเองพลอยทำให้คนตรงหน้าหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

            “สูงไม่ถึง160เซนนี่นะ นางแบบอาหารนกหรือครับคนสวย”ชายหนุ่มเผลอตัวใช้มือหยิกแก้มคนตรงหน้าเบาๆ ก่อนจะนึกได้ว่าอยู่ในที่คนพลุกพล่าน ถึงแม้ปานระพีจะไม่ออกปากตำหนิแต่เขาก็รู้ดีว่าไม่สมควร

            “พี่ขอโทษนะพี่ลืมตัว”

            “ค่ะ ไม่เป็๞ไรเดี๋ยวปานไปห้องน้ำก่อนนะคะ”

            กาญเกล้ายิ้มให้กับคู่รักโต๊ะถัดไปที่กะหนุงกะหนิงกันอย่างน่ารักจนต้องสะกิดให้คนรักตัวเองดู