พยัคฆ์สายฟ้าเริ่มรู้สึกถึงความกดดันอีกครั้งมันเกลียดความรู้สึกนี้มากอยากที่จะทำลายความรู้สึกนี้ทิ้งซะ! มันถึงกับไม่สนใจความแข็งแกร่งของหนิงเฉิงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าพุ่งทะยานหวังจะเผด็จศึกหนิงเฉิง!!
โฮก!!.....ตู้ม!!!!
พยัคฆ์สายฟ้าตาย!!!!
ตายง่ายดายเพียงนี้?!!
“.........”เป็อีกครั้งที่ชงหยงเข้าสู่อาการตกตะลึงอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นจวนจะมีแมลงวันบินเข้าปากจึงได้หุบลงสภาพของพยัคฆ์สายฟ้าในตอนนี้ดูไม่ได้เอาเสียเลย
นั่นเพราะไม่รู้ว่าจะดูได้อย่างไรในเมื่อมันได้สูญสลายไปเสียแล้วด้วยแรงกำปั้นหมัดลุ่นๆของหนิงเฉิงที่อัดแน่นไปด้วยพลังหยวนมหาศาลแปรสภาพเป็กองเพลิงลุกโชนรุนแรงเข้าแผดเผา!พลังหยวนของมันไม่ใช่ภูผาสูงใหญ่ที่หนักอึ้งแต่เป็ดั่งดวงตะวันแผดเผาพยัคฆ์ร้ายให้สิ้นซากไปเพียงแค่ปะทะถึงตัวพยัคฆ์สายฟ้าก็ได้สูญสลายกลายเป็ผุยผงทันที!
“เฮ้อ....จบสักที..ไปต่อกันเถอะ” หนิงเฉิงถอนลมหายใจอย่างหนักหน่วงคราหนึ่งก่อนจะให้ชงหยงนำทางต่อไปยังวิหาร
..........
ในเขตสัตว์อสูรระดับสี่แทบไม่มีสัตว์อสูรอยู่เลยพวกมันได้หนีไปยัง เขตสัตว์อสูรระดับสามกันหมดแล้ว จึงเหลือเพียงพวกของหนิงเฟยหลงเท่านั้นที่พากันวิ่งเก็บสมุนไพรโดยเฉพาะอย่างยิ่งหนิงเฟยหลงไม่รอช้าที่จะตรงไปยังต้นชีวิตโลกาทันที
ปัญหาคือสามารถเข้าใกล้มันได้แล้วแต่จะนำมันไปยังจวนสกุลหนิงได้อย่างไร? หากฝืนหอบหิ้วไปคงจะได้โดนสัตว์อสูรที่หนีไปเขตสามรุมสังหารเป็แน่พลังชีวิตของมันดึงดูดสัตว์อสูรเกินไป ชายหนุ่มพลันขมวดคิ้ว
สวบ..สวบ..สวบ เสียงเดินเข้ามาใกล้ในระยะหนึ่งลี้“พี่ชงหยาง พี่ชงเป่า มีคนกำลังเข้ามาเตรียมตัวให้พร้อมไว้ด้วย”ชายหนุ่มรีบกล่าวเตือนทันทีที่ััได้ ชงหยาง ชงเป่านั้นถึงกลับแปลกใจ “เหตุใดนายน้อยถึงได้รู้ว่าจะมีคนมาหรือว่าการััรับรู้มากกว่าข้าอีกอย่างงั้นหรือเนี่ย น่าใจริงๆสมแล้วที่เป็อัจฉริยะ”
เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นในระยะสามสิบจั้ง“ทุกคนเตรียมลงมือ” ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ลงมือก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“อะไรกันเฟยหลง เ้าจะทำร้ายพ่อตัวเองอย่างงั้นรึ”ชายร่างใหญ่ััได้ถึงบุตรชายั้แ่ระยะสองลี้แล้ว จึงเร่งเดินตรงมาและต่อมาััได้ถึงไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวบุตรชาย จึงรีบกล่าวออกไปทันที
“ท่านพ่อ!” หนิงเฟยหลงไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปหาบิดา แล้วทำการคำนับบิดาตนหนิงเฉิงเองก็ไม่รอช้ารีบพยุงบุตรชายขึ้นแล้วสวมกอด
“อย่างข้านี่หรือจะทำร้ายท่านได้” ชายหนุ่มตอบกลับบิดาใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหวังเปลี่ยนบรรยากาศ
“เหอะๆ เ้าตัวแสบเดี๋ยวนี้หัดต่อปากต่อคำ เ้าไปเรียนรู้จากใครมากันจากน้องสาวตัวดีของเ้ากระมัง ฮ่าๆ” หนิงเฉิงเย้าลูกชายอย่างมีความสุขแต่แล้วมันก็เปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วมันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ได้ทำการตรวจสอบพลังยุทธ์ในตัวบุตรชายทำให้มันดีใจยิ่งนักแต่ก็ทำให้ต้องหวนนึกถึงเื่ในอดีตอีกครั้ง
“ดีจริงๆ เ้าปลอดภัยก็ดีแล้วเมื่อสักครู่พ่อััได้ถึงพลังของเ้าแต่ที่ข้าคาดไม่ถึงจริงๆว่าเ้าจะกลับมาเป็เช่นเดิมแล้วเ้าอยู่ขอบเขตแดนพลังดังเดิม ถึงแม้จะนานไปหน่อย ห้าปีที่ผ่านมาเ้าคงลำบากมากข้าต้องขอโทษเ้าด้วยลูกรัก”
หนิงเฉิงสวมกอดลูกชายตน พร้อมกล่าวคำพูดมากมายด้วยความคิดถึงและเป็ห่วงเหมือนดั่งบิดาผู้หนึ่งจะรักบุตรชายของตนได้มันที่เคยโทษตนเองว่าไม่ดูบุตรชายให้ให้ดีโศกเศร้ามานานบัดนี้ได้มีใบหน้าเปี่ยมสุขที่ประดับด้วยรอยยิ้มและหยาดน้ำตาไหลซึมในที่สุดบุตรชายของมันจะไม่ต้องทนฟังคำเหยียดหยาม คำหยาบคาย ดูถูกจากผู้อื่นอีกต่อไป
“ดูสิว่าต่อไปใครจะหาญกล้ารังแกเ้าอีก ฮ่า ฮ่า”หนิงเฉิงตะเบ็งเสียงหัวเราะลั่นป่าด้วยความสะใจ
หนิงเฟยหลงทำเพียงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มตอนนี้มันรู้สึกดีใจและตื้นตันใจยิ่งนัก ยิ่งไม่สามารถพูดสิ่งใดออกมาได้ ตอนมันทะลวงเส้นลมปราณได้มันยังไม่ดีใจเท่านี้เลยจนกระทั่งได้พบบิดาความยินดีทั้งหมดจึงพรั่งพรูเข้ามาแต่แล้วมันก็นึกถึงบางสิ่งได้
“ท่านพ่อลูกพบปัญหาเล็กน้อยอยากให้ท่านช่วยแก้ไขหน่อยขอรับ”
“เื่อะไร”
“ลูกได้พบเข้ากับต้นชีวิตโลกา แต่ไม่รู้ว่าจะนำมันกลับไปได้อย่างไรดีขอรับ”ชายหนุ่มเอ่ยตอบด้วยเสียงเรียบง่ายและสีหน้าที่เรียบเฉยนั่นเพราะในมิติที่มันได้ประสพพบเจอนั้นมีพลังแห่งชีวิตมากมายหลายเท่ากว่าต้นโลกาชีวิตนักมันจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนดังที่พบเจอต้นโลกาชีวิตในคราแรกแต่กลับเป็หนิงเฉิงเสียอีกที่ตื่นเต้นดีใจ
“อะไรนะ! เื่จริงหรือที่ว่ามีต้นชีวิตโลกา!!” หนิงเฉิงถึงกับหลุดโพล่งะโออกมามันไม่คิดว่าออกมาครั้งนี้จะโชคดีอะไรเช่นนี้ “รีบพาข้าไปดูมันเถอะ!”
หนิงเฟยหลงเดินนำหน้าบิดาไปยังต้นชีวิตโลกาเพียงแค่เริ่มเข้าใกล้พลังชีวิตมหาศาลก็พวยพุ่งเข้าหา เกิดเป็ความสบายกายเหมือนร่างกายได้ถูกชำระ พลังที่สูญเสียไปกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว
“อัศจรรย์! สมแล้วที่ได้ชื่อว่าต้นชีวิตโลกาหากเป็เช่นนี้ข้าคงสามารถทะลวงขอบเขตได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียว ฮ่าๆ”กล่าวจบหนิงเฉิง ก็นั่งลงรวบรวมสมาธิเตรียมตัวเข้าสู่การทะลวงขอบเขต หนิงเฟยหลงและเหล่าองครักษ์ถอยห่างออกมาสามสิบจั้งกระจายไปอยู่รอบสี่ทิศเพื่อป้องกันการถูกรบกวนจากสัตว์อสูร
ปัง! พลังหยวนปะทุออกรอบกายหนิงเฉิงพลังหยวนนั้นเข้มข้นมาก หนิงเฟยหลงและเหล่าองครักษ์ต่างโอนเอนไปตามกระแสพลังที่ประทุออกจนต้องถอยออกไปอีกสิบจั้งจึงจะประคองตัวอยู่
ตู้มมม!!! คราวนี้เกิดการะเิออกของพลังอย่างรุนแรงพลังหยวนมหาศาละเิทำลายสมุนไพรต้นไม้ ธรรมชาติ ดุจคลื่นลมพายุลูกใหญ่มหึมาถาโถมเหมือนจะพังทลายทุกสรรพสิ่งในระยะห้าลี้ให้สิ้นไป!
หนิงเฟยหลง และเหล่าองครักษ์ต่างพากันกระโจนวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นไกลกว่าหนึ่งลี้แต่ก็ยังไม่พ้นโดนพลังหยวนที่น่าสะพรึงเป็เกลียวคลื่นสูงใหญ่เหมือนดั่งเขื่อนที่พังทลายลงสายน้ำเชี่ยวกรากโหมกระหน่ำเข้าใส่ล้มลงกับพื้นสำลักโลหิตออกมา ม่านพลังหยวนที่กั้นเป็ชั้นๆแตกกระจายแม้จะสร้างเพลิงสีชาดมากันเป็ชั้นๆแล้วก็ตามก็ยังได้รับาเ็อยู่ดีเพลิงสีชาดสกัดคลื่นพลังได้เล็กน้อยเท่านั้น
“นี่...เหรอพลังของขอบเขตแดนพิภพ....ร้าย.....กาจ....ยิ่งนัก!”ชงหยางกล่าวจบก็สลบลงกับพื้น ส่วนชงเป่าชงหยงนั้นล้มลงั้แ่คลื่นพลังมาถึงตัวแล้วหนิงเฟยหลงแม้จะไม่สลบลงไปแต่ก็นอนแผ่ตัวไม่สามารถลุกขึ้นมาได้...
1K
