ตอนที่ 6 กลับบ้าน
หลังจากกินเสร็จทั้งสองคนจึงออกเดินทางอีกคราในที่สุดพวกเขาก็เห็นหมู่บ้านเทพธิดาอยู่ไกล ๆมีควันไฟลอยขึ้นมาจากบ้านเรือนแต่ละหลังซึ่งเป็การส่งสัญญาณว่าทุกคนกำลังตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้า
จากความทรงจำของเฉินเถียนเถียนบ้านที่ดูดีที่สุดคือบ้านของตระกูลเฉิน !
ในขณะที่ท้องนภายังมิสว่างดี เฉินเถียนเถียนจึงรีบหาเสื้อผ้ามาใส่เพราะหากมีคนเห็นนางใส่เสื้อผ้าของผู้ชายเช่นนี้ คงมิพ้นถูกจับถ่วงน้ำเป็แน่ !
หยุนเคอจ้องมองนางที่ใส่เสื้อตัวใหญ่ของเขาด้วยความขบขันหญิงสาวกำลังคลานข้ามรั้วไปอย่างทุลักทุเล เฉินเถียนเถียนเดินไปยังโรงเก็บไม้ที่คุ้นเคยก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าจากนั้นก็แอบเดินออกทางประตูหลังเพื่อนำเอาเสื้อไปคืนหยุนเคอ
หยุนเคอรับเสื้อไว้และมิได้เอ่ยอันใดอีกก่อนจะหันหลังกลับ
“เอ่อ...ขอบใจท่านยิ่งนัก ! ”
หยุนเคอชะงักงัน มิได้โต้ตอบอันใดและเดินจากไปทันที เป็เพราะเฉินเถียนเถียนกินไก่ป่ามาครึ่งตัวจึงมิรู้สึกหิวนางเอนกายลงนอนเพื่อพักผ่อนก่อนจะรับศึกหนักที่จะเกิดขึ้นในเช้านี้ !
ในห้องนอนใหญ่ หลินชวนฮวานอนหลับอย่างสบายใจเพราะสามารถกำจัดเสี้ยนหนามชีวิตอย่างเฉินเถียนเถียนได้สำเร็จเมื่อเสียงไก่ขันดังขึ้นมา นางจึงลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าทันที
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็เฉินเถียนเถียนที่ต้องทำอาหารเช้าทว่าอีกฝ่ายมิอยู่แล้ว...จึงตกเป็หน้าที่ของหลินชวนฮวาที่ทำเช่นนี้เพราะมิอยากให้เฉินผิงอันเคลือบแคลงใจต่อนาง
หลังจากส่งตัวเฉินเถียนเถียนไปเมื่อวานนี้เฉินผิงอันมีท่าทีราวกับทำใจมิได้... ดังนั้นหลินชวนฮวาจึงต้องทำตัวดี ๆเพื่อผ่อนคลายความเครียดในใจของเขาบ้าง
หลินชวนฮวานึกถึงลูกชายคนโปรดของตนเองที่ได้ร่ำเรียนในสำนักศึกษาดีๆ นางอดมิได้ที่จะอารมณ์ดี หลังจากทำอาหารเสร็จแล้ว นางจึงไปปลุกเฉินผิงอัน
ส่วนลูกคนเล็กคงมิเป็ไรหากจะอดมื้อกินมื้อ เพราะเยี่ยงไรเฉินเฉิงเยี่ยลูกชายคนโปรดได้เข้าสำนักศึกษาประจำตระกูลหลี่แล้วค่าใช้จ่ายของเขาค่อนข้างมากดังนั้นครอบครัวจึงต้องประหยัดเพื่อให้เขามีชีวิตที่ดี แต่แล้วอารมณ์สุนทรีของหลินชวนฮวาก็ต้องพังทลายลงเมื่อเห็นเฉินเถียนเถียนเดินออกมาจากโรงเก็บไม้
“นางเด็กขี้ครอก ! เ้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร ? ” เฉินเถียนเถียนแสร้งทำตัวราวกับเ้าของร่างเดิม...นางก้มหน้าลงพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแ่เบา “ท่านแม่... หากข้ามิอยู่ที่นี่...แล้วควรไปอยู่ที่ใดเล่า ? ”
หลินชวนฮวารู้สึกกังวลใจมากยิ่งนัก หากเฉินเถียนเถียนหนีกลับมาแล้วลูกชายของนางจะได้เรียนในสำนักศึกษาของตระกูลหลี่อยู่หรือไม่ ?
“นังตัวดี ! เ้ากล้าหนีกลับมาได้เยี่ยงไร !? เ้ามิอยากให้พี่ชายได้ดีใช่หรือไม่... มานี่ข้าจะทุบตีเ้าให้ตายประเดี๋ยวนี้ ! ” หากเป็เฉินเถียนเถียนคนเดิมอาจจะปล่อยให้นางทุบตีตามสะดวกแล้วรีบวิ่งแจ้นกลับไปหาคุณชายหลี่
ทว่าผู้หญิงที่อยู่ในร่างนี้คือเฉินเถียนเถียนคนใหม่ซึ่งมิยอมถูกรังแกหรือตกเป็เบี้ยล่างของผู้ใดขณะที่หลินชวนฮวากำลังหยิบฟืนท่อนใหญ่เพื่อจะฟาดอีกฝ่ายทว่าเฉินเถียนเถียนหลบได้และวิ่งออกไปจากโรงเก็บไม้อย่างรวดเร็ว
“ท่านแม่ ! ข้ากลัวแล้ว ปล่อยข้าไปเถิดประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับไปที่จวนของคุณชายหลี่ บอกให้เขาอย่าไล่พี่ชายออก”
หลินชวนฮวาทำได้เพียงฟึดฟัดอยู่ในใจนางมิคิดจะวิ่งตามหญิงสาวไปแต่อย่างใดภาพลักษณ์ของแม่เลี้ยงผู้แสนดีที่นางพยายามสร้างมาตลอดต้องมิพังทลายลงจากการโวยวายของเฉินเถียนเถียน...ดังนั้นนางจึงมิคิดจะสาปแช่งอันใดแล้วหยุดฝีเท้าลงมิก้าวออกไป
แม้เฉินเถียนเถียนจะอ่อนเพลียเนื่องจากมิได้นอนมาทั้งคืนทว่าการวิ่งหนีหลินชวนฮวาก็มิใช่เื่ที่ยากเย็นนัก !
“ท่านแม่อย่าตีข้าเลย ข้ากลัวแล้ว ! ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับไปนอนบนเตียงของคุณชายหลี่ตอนนี้เลยข้าจะมิยอมให้เขาไล่พี่ชายออกเด็ดขาด ! ”
เยี่ยงไรเสียแม่เลี้ยงผู้นี้ก็แสนจะรักลูกชายคนโตมากยิ่งนักทั้งยังป่าวประกาศไปทั่วสารทิศว่าลูกชายของนางได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาของตระกูลหลี่!
หากปล่อยให้นังเด็กขี้ครอกโวยวายไปทั่วชาวบ้านต้องรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นเป็แน่ ! ทุกคนรู้ดีว่าคุณชายหลี่เป็คนเยี่ยงไรบัดนี้เฉินเถียนเถียนยังมิหยุดะโ
หลินชวนฮวาที่เพิ่งโอ้อวดลูกชายไปเมื่อวานวันนี้กลับตกเป็เป้าสายตาของชาวบ้าน...ผู้คนมากมายหลั่งไหลออกมามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสนอกสนใจ
“ข้าก็สงสัยอยู่ว่าคนโง่เขลาเยี่ยงเฉินเฉิงเยี่ยจะเข้าเรียนในสำนักศึกษาของตระกูลหลี่ได้เยี่ยงไรที่แท้ก็นำเอาลูกสาวไปเป็สินบนนี่เอง ! ”
“ข้าอุตส่าห์คิดว่าหลินชวนฮวาเป็คนดีที่ไหนได้กลับนำเอาลูกเลี้ยงไปแลกกับอนาคตของลูกชายตนเอง นางโเี้เกินไปแล้ว !”
“เฉินผิงอันยังมีสมองอยู่หรือไม่ ? นำเอาลูกสาวแท้ ๆไปแลกกับอนาคตของลูกนอกสมรสได้เยี่ยงไรกัน ? ! ”
“ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเขารักเมียใหม่มากกว่าลูกแท้ ๆ ของตนเอง !หลินชวนฮวาคงจะร้องขอเื่นี้บนเตียง เขาถึงได้ยอมรับปากอีกอย่างหลินชวนฮวาก็เต็มไปด้วยมารยาร้อยเล่มเกวียน สำหรับนางแล้วมันคงมิยากเย็นนักหรอก” เฉินเถียนเถียนพอใจมากยิ่งนักที่ผู้คนมากมายล้อมรอบเข้ามาเพราะการแสดงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น หากมิมีผู้ชมคงมิสนุกเท่าใดนัก !
ในเมื่อมีผู้ชมแล้วเฉินเถียนเถียนจึงมิลังเลที่จะแสดงต่อขณะที่หลินชวนฮวาถือไม้เตรียมจะฟาดลงมา เฉินเถียนเถียนจึงแสร้งล้มลงทันทีภาพที่ชาวบ้านเห็นจึงเป็แม่เลี้ยงใจร้ายทุบตีลูกเลี้ยงจนล้มลง
“ท่านแม่อย่าตีข้าเลย ข้าจะกลับไปที่จวนคุณชายหลี่ประเดี๋ยวนี้แหละ !เมื่อคืนข้ากลัวมากจึงวิ่งหนีออกมา ! ” บัดนี้หลินชวนฮวาเห็นว่าภาพลักษณ์ของนางถูกทำลายจนย่อยยับแล้วจึงมิมีเหตุผลให้ต้องสนใจสิ่งใดอีกต่อไป
“เหตุใดเ้าถึงว่าร้ายข้าเช่นนี้ ? เป็เ้าเองมิใช่หรือที่เห็นแก่เงินจนยอมถวายตัวให้คุณชายหลี่! ดังนั้นจะกล่าวโทษข้าได้เยี่ยงไร ! ”
เฉินเถียนเถียนขมวดคิ้วมุ่นเพราะมิคาดคิดว่าหลินชวนฮวาจะมีแผนตีกลับเช่นนี้! แต่นางมิได้โง่ ย่อมมิยอมจนตรอกแค่นี้เป็แน่ !
“ท่านแม่เอ่ยเช่นนี้ได้เยี่ยงไร ? หากข้า้าถวายตัวให้คุณชายหลี่เพื่อหวังเงินทองแล้วจะหนีกลับมาเพื่ออันใด? กว่าข้าจะหนีออกมาได้มิใช่เื่ง่าย !” ตอนนี้นี่เองที่หลินชวนฮวาเริ่มสงสัยว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคือเฉินเถียนเถียนผู้อ่อนแอและขี้ขลาดตัวจริงหรือไม่?
“ท่านแม่... ถึงแม้ว่าข้าจะมิใช่ลูกแท้ ๆ ของท่านแต่ข้าก็เรียกท่านว่าแม่มาหลายปี ข้าเพียงแค่กลัวจึงหนีกลับมาท่านถึงขั้นจะเอาชีวิตข้าเลยหรือ ? ท่านพ่อ... ท่านพ่อช่วยข้าด้วยท่านแม่จะฆ่าข้าแล้ว ! ”
เฉินเถียนเถียนมิได้วางแผนที่จะจัดการหลินชวนฮวาเพียงลำพังเพราะนางฉลาดจนเกินไป นางจึงร้องเรียกพ่อผู้โง่เขลาออกมาเผชิญปัญหาพร้อม ๆ กัน !
2K
