“เฉิงคุน ไอ้คนชั่ว วันนี้เ้าได้ต....”
คลุกกก!!
“ขอบคุณท่านจอมมารที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้น้อย”
เฉินซีกงถึงกับคุกเข่าลงโขกหัวกับพื้นอย่างบ้าคลั่งแม้เืสีแดงชโลมใบหน้าของมัน มันก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
“จอมมารบ้าอะไร! นี่ข้าเอง!”
ผัวะ! เฉินซีกงโดนตบหน้าไปฉาดหนึ่ง จึงได้สติ
‘เด็ก!?’
“ท...ท่านคือ!”
“ข้าคือเ้าของสถานที่นายหญิงของเ้าไง เ้าจำมิได้รึ!”เด็กน้อยถลึงตามองพร้อมกอดอกด้วยใบหน้ากระฟัดกระเฟียดนางเป่าลมเข้าไปในแก้มทำเอาแก้มป่องราวกับปลานีโม่
ในเวลานั้นเองเฉินซีกงกลับนึกถึง่เวลาหนึ่งขึ้นมา
‘มันมี่เวลาหนึ่งจริงๆที่ข้าจำอะไรไม่ได้เลยมันเป็่เวลาที่ตัวข้าได้เก็บตัวฝึกฝนอยู่บนหุบเขาเซียน’
หลังจากนั้นห้าปีมันก็กลับลงจากเขาพลังฝีมือรุดหน้าเป็อันมาก
‘นายหญิง!แห่งหุบเขาเซียนรึ!’
ข้อสงสัยมากมายประดังเข้ามาในหัวของเฉินซีกง
‘นางเรียกข้าว่าเฉินคุนนั่นอาจเป็ชื่อของข้าตอนอยู่หุบเขาเซียน’
‘เหตุใดข้าจึงจำนางไม่ได้เลย!’
‘วิชาลบความทรงจำ?อุบัติเหตุ? หรือพิษ?’
‘แต่เื่นั้นช่างมันก่อนนางมาช่วยข้า!’
‘หรือว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางยังคงจับตาดูข้ามาตลอดเมื่อเห็นว่าข้าเพลี้ยงพล้ำนางจึงปรากฏตัวเพื่อช่วยข้า!’
เฉินซีกงคิดอยู่หลายตลบจู่ๆทำไมนางถึงโกรธ คำแรกที่นางพูดออกมาคือไอ้คนทรยศตัวมันอาจเป็ผู้ทรยศหลบหนีออกจากสำนัก ในตอนนั้นตัวมันอาจเป็คนหยิ่งผยองตัวมัน้าที่จะยิ่งใหญ่โดยไม่สนความถูกต้องจึงกระทำเื่เลวร้ายลงไปตัวมันอาจจะขโมยวิชาสำนักแล้วหนีออกมาอะไรเทือกนั้นหากมิได้ทำชั่วหรือจะถูกเรียกว่าคนชั่ว ยิ่งจากผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตมันด้วยแล้วเื่ที่มันคิดย่อมต้องมีเค้าความจริง
น้ำตาของเฉินซีกงไหลรินออกมาเป็ทาง
‘น...นายหญิงข้าผิดไปแล้ว ข้าน้อยสมควรตาย!’ เฉินซีกงคิดในใจ พลางคลานเข่าไปกอดขาเด็กน้อย...
....................
...ก่อนหน้านี้ไม่กี่ก้านธูป
ข้ามองเห็นกลุ่มควันพวยพุ่งขึ้นที่ป้อมตระกูลเฉินจากระยะไกลเสียงร้องฆ่าฟันดังระงมเกือบห้าลี้ กลิ่นคาวเืก็ล่อยลอยแตะจมูกจนข้าแทบอาเจียนแต่แม้ไม่ได้อาเจียนมันก็ขึ้นมาถึงลำคอ กลิ่นเืนี่อย่างไรก็ไม่คุ้นชินซักที
‘ถูกโจมตีงั้นรึ!’
ข้าเคยเยือนป้อมตระกูลเฉินอยู่สามครั้งครั้งแรกที่ไปเยือนตอนนั้นข้าอายุสี่สิบห้าเฉินคุนให้ข้าพักห้องที่ใหญ่ที่สุดของป้อมตระกูลเฉินในตอนนั้นข้าเดินเข้าออกป้อมตระกูลเฉินราวกับว่ามันเป็บ้านไม่ว่าสถานที่ใดล้วนเข้าได้หมดไม่มีปิดบัง
“ป้อมตระกูลเฉินแห่งนี้เปรียบเสมือนบ้านท่านนายหญิงหาก้าสิ่งใดบอกมาได้เลย เฉินคุนผู้นี้จะจัดหามาให้”
“ข้าขอห้องทางทิศตะวันตกดูเหมือนว่ามุมมองยามอาทิตย์ตกจะสวยงามนะ”
“แน่นอนที่สุดแต่ก็ยังมิได้งดงามเท่าท่านหญิง!”
“ไอ้เด็กบ้าเ้าอยากตายรึไง!”
นั่นคือเื่ราวในอดีต...
ข้าเร่งฝีเท้าเพิ่มขึ้นเท่าตัวพริบตาเดียวก็เห็นผู้คนรบกันอย่างเอาเป็เอาตาย แต่เดี๋ยวก่อน นั่นห้องข้า!ห้องข้ากำลังไฟไหม้ ม่ายยยยเจงงงง!
ข้ารวมปราณเข้าสู่ท้องน้อยในทันทีและยามที่ข้าแปรปราณจากธาตุลมเป็ธาตุน้ำข้าก็สามารถสร้างหมอกควันสีขาวขึ้นมาได้
‘ข้าต้องรีบดับไฟที่นอนของข้าอ๊ากกกก!’
‘ใช่แล้ว ข้าต้องเรียกฝน!’
ยามนั้นข้าเริ่มสร้างเมฆดำในทันทีเมฆดำก่อตัวอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่มีใครสังเกตุเห็นเพราะมันมืดมากและเพียงครู่เดียวฝนก็เริ่มตกลงมา แต่ทว่ามันกลับเกิดความผิดพลาดขึ้น!
เนื่องจากก่อนหน้าข้าใช้ปราณหยินมากเกินไปในการสร้างหมอกอุณหภูมิโดยรอบจึงเย็นลงจนกระทั่งติดลบ และยามที่ฝนตกลงมานั้นมันก็กลับกลายเป็ผลึกน้ำแข็งขนาดเล็กในทันที
ฉึก!!! ฉึก!!! ฉึก!!! ฉึก!!!!!
“อ๊ากกก มีคนลอบโจมตี”
‘ด...เดี๋ยวก่อน ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ?’
ฝนผลึกน้ำแข็ง ไม่เพียงไม่สามารถดับไฟได้ยังทำผู้คนาเ็กันระนาว
ผู้คนวิ่งหนีราวกับมดแตกรังเหลือเพียงผู้มีพลังปราณขั้นสูงเท่านั้นที่สามารถป้องกันการโจมตีนี้ได้
วิ๊งง
ในตอนนั้นเองที่ข้ารู้สึกได้ถึงประกายกระบี่สายหนึ่งซึ่งกำลังก่อตัว มันถูกเล็งไปทางเฉิงคุนไม่ผิดแน่
‘เดี๋ยวสิเห้ย ข้าอุส่าเดินทางมาสองร้อยลี้เชียวนะ หลบซิเ้าเด็กบ้าเฉินคุนหัวของเ้าเป็ของข้า ใครก็เอาไปไม่ได้’
แม้จะอยู่ในระยะห่างถึงสามร้อยก้าวแต่หากเป็ความแม่นยำข้ามิเคยเป็รองผู้ใดข้าตัดสินใจดีดเกล็ดน้ำแข็งเข้าขัดขวางทันที
กิ๊งงง
‘อื้ม ^-^ ข้ายังยังแม่นดุจเดิม’
แต่กระนั้นข้าก็อดโมโหมิได้ ไฟก็ต้องดับ คนก็ต้องช่วย “เฉินคุน ไอ้เ้าคนทรยศ วันนี้ข้าจะฆ่าเ้า”
ทันใดนั้นประกายกระบี่ที่อันตรายกว่ากำลังก่อตัวข้าเห็นชัดเลยว่ามีผู้เฒ่าหนวดขาวกำลังเล็งวิถีกระบี่ใส่หัวของเ้าโง่เง่าเฉินคุน
แม้ไม่รู้ว่ามีเื่บาดหมางอะไรกัน แต่ข้ามิอาจปล่อยไว้เช่นนั้นได้และทางเดียวที่จะหยุดกระบี่นั้นได้คือปัดกระบี่นั้นทิ้งเสีย
กิ้งงงง!!!
ข้าดีดเกร็ดน้ำแข็งอีกรอบ ครั้งนี้เป้าหมายคือมือของผู้เฒ่าหนวดขาว
แปะ!! วิ้งงงง!! ปัก!!
กระบี่ของมันหลุดมือกระเด็นไปปักตรงหน้าผู้อื่นสีหน้าของผู้เฒ่าหนวดขาวเปลี่ยนเป็มืดมน แต่ข้าก็เห็นความโกรธในใบหน้านั้น
แต่เอ๊ะ!ข้ารู้จักคนประเภทนี้ดี คนขี้หัวร้อนเวลาแพ้คนพวกนี้มักโวยวายเสียงดังน่ารำคาญเป็ที่สุด
“เ้าเป็ใครกัน!” เสียงตวาดดังขึ้น
นั่นไง!คนประเภทนี้ต้องรีบจัดการ! ก่อนที่มันจะน่ารำคาญไปมากกว่านี้
ข้าพุ่งตัวเข้าประชิดผู้เฒ่าหนวดขาวพร้อมกับรวบรวมปราณน้ำแข็งไว้ที่ฝ่ามือครู่เดียวก็ปรากฏเป็ก้อนน้ำแข็งมหึมาขึ้นก่อนที่ข้าจะดีดซัดก้อนน้ำแข็งนั้นใส่คนเต็มแรง
ตูมมม!!! คนปลิวหายไปในพริบตา….
แปะๆๆ! ข้าปัดฝุ่นบนมือของตนเอง
แต่ที่ด้านหลังก็ยังไอ้พวกบ้าพลังอีกสองสามคนข้าจัดการส่งมันไปไกลๆ การโจมตีของข้ามิได้ถึงตายเอาแค่กระเด็นไปไกลๆาเ็เล็กน้อยก็พอ
หลังจากเสร็จเื่ก็ถึงเวลาคิดบัญชีกับไอ้คนชั่วเฉิงคุน
“ขอบคุณท่านจอมมารที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้น้อย”
“จอมมารบ้าอะไรนี่ข้าเอง!”
“ท...ท่านคือ!”
“ข้าคือเ้าของสถานที่นายหญิงของเ้าไงเ้าจำมิได้รึ!”
ชายชราตรงหน้าทำหน้างงเล็กน้อยก่อนที่มันจะเริ่มครุ่นคิดด้วยสีหน้าเครียดจัด
....แต่แล้วเมื่อข้ามองมายังชายตรงหน้าชัด ข้าก็รู้ในทันทีว่าข้ากำลังเข้าใจผิด...
‘เอ่อ ชายคนนี้มิใช่เฉินคุน!’
เหงื่อของข้าแตกพลักๆเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเฉินคุนอายุน้อยกว่าข้าถึงเจ็ดปีซึ่งเวลานี้ข้าพึ่งอายุหกขวบนั่นหมายความว่าเฉินคุนมันยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
‘เอ่อ แค่คนหน้าคล้ายสินะ ม..ไม่สิคนผู้นี้อาจะเป็ปู่หรือตาของเฉินคุนสิ ซวยแล้ว’
ข้าแอบชำเลืองมองไปยังป้อมตระกูลเฉิน มันมีส่วนหนึ่งไฟไหม้ก็จริงแต่มันก็มิได้เสียหายเท่าที่ควรส่วนไอ้ที่เสียหายจริงๆคือผลจากฝนลูกเห็บที่เกิดจากพลังปราณน้ำแข็งของข้าต่างหาก
บ้านเรือนพังยับเยิน หลังคาและรูปปั้นต่างๆพังพินาศนั่นยังไม่รวมสวนอันร่มรื่นที่หักโค่นลงมาและบ่อปลาคราฟสุดแพงที่เ้าเฉินคุนมันภูมิใจนักภูมิใจหนาบัดนี้มันกลายเป็น้ำแข็งและปลาคราฟทั้งบ่อถูกสตาร์ฟไว้เรียบร้อย
ในเมื่อข้าเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเข้าใจผิดข้าจึงคิดจะถอนตัวถอยหนีจากไปแต่ทว่า...
หมับ... ชายชราผู้นั้นกับคว้าขาข้าเอาไว้
‘งื้อออ ข..ข้าไม่มีตังค์จ่ายหรอกนะ’
ข้ารีบสะบัดขาออกในทันทีและทะยานตัวหนีออกมาอย่างรวดเร็ว
1K
