บทที่ 2: ทักษะติดตัวที่เหนืุ์
เช้าวันรุ่งขึ้นถังชิงหนิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคย อากาศที่นี่บริสุทธิ์ไม่มีเสียงรถติด ไม่มีควันจากโรงงาน มีเพียงเสียงนกร้องและสายลมที่พัดเอื่อยๆ
เธอใช้เวลาสำรวจตัวเองอยู่พักหนึ่งก่อนจะพบว่าร่างกายนี้ดูแข็งแรงและมีความคล่องตัวอย่างไม่น่าเชื่อทั้งที่เธอไม่เคยฝึกฝนอะไรเลย... หรือว่าเป็เพราะร่างเดิมของเธอที่โลกก่อน?
เธอเคยเป็ลูกสาวของตระกูลที่มีโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เป็อันดับหนึ่งของประเทศ!เทควันโด ยูโด คาราเต้ บราซิลเลี่ยนยิวยิตสูทุกศาสตร์แห่งการต่อสู้ที่เธอเคยเรียนมาั้แ่เด็กตอนนี้มันยังอยู่ในร่างกายนี้ด้วย!
"หืม... หรือว่าฉันจะยังใช้ทักษะพวกนั้นได้?"ถังชิงหนิงลองยืดเส้นยืดสายก่อนจะย่อตัวลงไปในท่าพื้นฐานของเทควันโดร่างกายของเธอตอบสนองอย่างลื่นไหลเหมือนเคย
เธอออกหมัด เตะ ะโถีบทุกการเคลื่อนไหวแข็งแกร่งและแม่นยำราวกับร่างกายนี้เกิดมาเพื่อศิลปะการต่อสู้
"เยี่ยมไปเลย! แบบนี้ก็หมายความว่าฉันไม่ได้เริ่มจากศูนย์แล้วสินะ" เธอยิ้มกว้างยิ่งทำให้ตื่นเต้นกับการใช้ชีวิตใหม่ในโลกนี้มากขึ้นไปอีก
แต่ยังไม่ทันได้ทดลองอะไรไปมากกว่านั้น...
"หนิงเอ๋อร์!รีบมาช่วยแม่เก็บผลไม้เร็วเข้า!" เสียงของถังซื่อดังมาจากด้านนอก
"แค่กๆ ได้ค่ะท่านแม่!"เธอรีบปัดความคิดเื่ทักษะการต่อสู้ทิ้งไปก่อน แล้ววิ่งออกไปช่วยแม่เก็บผลไม้
แต่ใครจะรู้ว่าเพียงแค่วันแรกของการทะลุมิติมาอยู่ที่นี่เธอจะได้ใช้ทักษะการต่อสู้เข้าจริงๆ...
เพราะขณะที่เธอกำลังแบกตะกร้าผลไม้เดินกลับบ้านนั้น กลุ่มชายฉกรรจ์สามคนก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของพวกมันทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่า...นี่ไม่ใช่แค่การทักทายธรรมดาแน่นอน!
23
