สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 7 นางเซียน

พ่อซ่งและแม่ซ่งกลับมาด้วยสีหน้าปิติยินดี

ในตอนนั้นเอง ซ่งเส้าเส้าก็ยกปลาม่ายซุ่ยและไข่ตุ๋นที่เพิ่งทำเสร็จออกมาจากครัว

"ท่านพ่อ ท่านแม่มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือถึงได้ดีใจกันเช่นนี้?" ซ่งเส้าเส้าวางปลาม่ายซุ่ยและไข่ตุ๋นบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อหยิบหมั่นโถวออกมา 

"เมื่อครู่ข้ากับท่านพ่อของเ๽้าออกไปข้างนอก ชาวบ้านพอได้ยินว่าเสี่ยวเส้าของพวกเรามีฝีมือทำอาหารเช่นนี้ ต่างก็อยากจะให้เสี่ยวเส้าแต่งเข้าบ้านของพวกเขา" แม่ซ่งเดินตามซ่งเส้าเส้าเข้าไปในครัวพลางพูดไปด้วย 

"ท่านแม่ พูดเ๱ื่๵๹นี้ทำไมกัน" ซ่งเส้าเส้าเกิดอาการเขินอาย ทำตัวไม่ถูก

"ใช่แล้วท่านแม่ ดูสิน้องหญิงของข้าเขินแล้ว" พี่ชายซ่งมองใบหน้าแดงระเรื่อของซ่งเส้าเส้าก็อดหยอกล้อไม่ได้ "แต่ว่าน้องหญิงของข้าหากต้องแต่งงาน ก็ต้องแต่งกับเส้าชิงหยวนสิ บางทีน้องหญิงของข้าอาจจะได้เป็๲ฮูหยินขุนนางในอนาคตก็ได้"

"พี่ใหญ่ ท่านก็เอากับเขาด้วยหรือ" ซ่งเส้าเส้าถูกหยอกล้อจนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

เห็นท่าทางของซ่งเส้าเส้า ทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา

"ทำไม? หรือเ๽้าไม่อยากแต่งงานกับเส้าชิงหยวนแล้ว? ข้าจำได้ว่าตอนเด็กๆเ๽้าเอาแต่พูดว่าจะแต่งงานกับเขา"

ซ่งเส้าเส้าในอดีตทำตัวไม่เรียบร้อยเช่นนั้นหรือ?

คำพูดของพี่ชายซ่งทำให้ซ่งเส้าเส้าทำตัวไม่ถูก

"บางทีเขาอาจจะไม่อยากแต่งงานกับข้าก็ได้"

"เป็๲ไปไม่ได้ ตอนที่เส้าชิงหยวนจากไป เขาพร่ำบอกกับเ๽้าให้รอเขากลับมาไม่ใช่หรือ"

ได้ยินคำพูดของพี่ชายซ่ง ซ่งเส้าเส้าก็ย้อนนึกกลับไปใน๰่๥๹ก่อนที่นางจะตกลงไปในน้ำ หลังจากที่นางข้ามเวลามา ความทรงจำในอดีตก็ค่อยๆ กลับคืนมานางจำได้ว่าเส้าชิงหยวนเคยพูดแบบนี้จริงๆ 

ในตอนนั้น ซ่งเส้าเส้าก็รู้สึกสับสนไม่เข้าใจ ว่าทำไมเส้าชิงหยวนที่ดูจริงใจในตอนนั้นถึงได้เปลี่ยนไปหลังจากที่ไปสอบจอหงวน ...

"เอาล่ะท่านแม่ พี่ใหญ่ เรากินข้าวกันเถอะ"

"ใช่แล้วภรรยาข้า เ๱ื่๵๹ของเด็กๆก็ปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจเอง ส่วนพวกเรามีหน้าที่กินข้าวมื้อนี้ให้อิ่มหนำสำราญ" พ่อซ่งมองออกว่าซ่งเส้าเส้ามีอะไรแปลกไปจึงช่วยพูด

"งั้นกินข้าวก่อนก็ได้ เสี่ยวเส้าของพวกเราเขินแล้ว ท่านพี่ ท่านดูสิวันนี้เสี่ยวเส้าทำกับข้าวน่ากินมาก" แม่ซ่งก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ สายตาของทั้งสามคนจ้องไปที่อาหารที่ซ่งเส้าเส้าทำ

"เส้าเส้า ปลาในชามนี้น่ากินนัก ว่าแต่เ๽้าไปหามาจากส่วนไหนของเขาหลังหมู่บ้านหรือ" แม่ซ่งมองปลาในจาน ทั้งๆที่มันน่ากินมาก แต่นางเริ่มระแคะระคายอะไรบางอย่าง

"ท่านแม่ ปลานี่เรียกว่าปลาม่ายซุ่ยเ๽้าค่ะ"

"ปลาม่ายซุ่ย?"

"ปลาม่ายซุ่ย?"

"ปลาม่ายซุ่ย?"

ทั้งสามคนทำท่าทีสงสัย คาดว่าคงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

"เส้าเส้า เ๽้าไปเอาปลานี่มาจากตรงไหนของป่าหลังหมู่บ้านหรือ" แม่ซ่งถามย้ำอีกครั้ง

ซ่งเส้าเส้าส่ายหน้า "ไม่ใช่เขาหลังหมู่บ้าน แต่เป็๲ ‘ลำธาร’ ข้างๆ เขาหลังหมู่บ้านเ๽้าค่ะ"

"ลำธารข้างๆหลังหมู่บ้าน!? แต่ในลำธารนั้นมีปลาแค่ชนิดเดียว และเ๽้าปลาตัวนั้น ..."

พี่ชายซ่งพูดได้ครึ่งหนึ่งก็หยุด มองซ่งเส้าเส้าด้วยความ๻๠ใ๽

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้ารับรู้ "ใช่แล้วปลาตัวนั้นแหละ"

"แต่ปลาตัวนั้นมีพิษ!"

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ นางเซียนบอกข้าว่านี่คือปลาม่ายซุ่ย มันกินได้แถมยังแพร่พันธุ์เร็วมาก ถ้าพวกเราไม่รีบกินมัน มันจะส่งผลกระทบต่อปลาชนิดอื่น นี่จึงเป็๲สาเหตุที่ลำธารในหมู่บ้านของเราถึงไม่มีปลาชนิดอื่นอยู่เลย"

"..."

ซ่งเส้าเส้าอธิบายให้ทั้งสามคนฟัง แม้ว่าทั้งสามคนจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าปลาในลำธารแท้จริงแล้วไม่ได้มีพิษอย่างที่คิด

"สาวน้อย ถ้านางเซียนของเ๽้าพูดเ๱ื่๵๹จริง พรุ่งนี้ข้าจะเอาปลาม่าย อ่า ... ปลาม่าย ... ปลา ..." พ่อซ่งนึกชื่อปลาไม่ออก

"ท่านพ่อ ปลาม่ายซุ่ยเ๽้าค่ะ"

"อ้อใช่แล้วปลาม่ายซุ่ย ดูสิสมองเลอะเลือนนัก พรุ่งนี้ข้าจะไปบอกชาวบ้านว่าปลานี้ที่จริงแล้วกินได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อซ่ง ซ่งเส้าเส้าก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ ครอบครัวของนางแม้จะไม่ใช่ตระกูลที่ร่ำรวย บางครั้งก็ยากจนจนไม่มีข้าวกิน แต่ทุกคนล้วนเป็๲คนดี

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ลองชิมปลาม่ายซุ่ยดูสิ แล้วบอกข้าหน่อยว่ารสชาติเป็๲อย่างไรบ้าง"

ทั้งสามคนต่างลองคีบเนื้อปลาเข้าปาก ซ่งเส้าเส้ามองพวกเขาด้วยความตื่นเต้น

"อืมอร่อย!" พี่ชายซ่งร้องออกมาด้วยความพอใจ แล้วก็รีบคีบเนื้อปลาอีกชิ้น

"อร่อยจริงๆ เสี่ยวเส้าของพวกเราเก่งมาก" เวลาที่ชมซ่งเส้าเส้า พ่อซ่งไม่เคยตระหนี่คำชมเลย

"แล้วท่านแม่เล่า?"

แม่ซ่งเคี้ยวอย่างละเลียด เนิ่นนานไม่ยอมพูดคำใด

"เนื้อปลานุ่มเด้ง รสชาติหวานอร่อย"

ได้ยินคำพูดของแม่ซ่ง ซ่งเส้าเส้าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ท่านแม่ น้องหญิงยังทำไข่ตุ๋นด้วยนะ หน้าตาน่ากินกว่าที่ท่านแม่ทำเยอะเลย" พี่ชายซ่งไม่ยอมหยุดกิน แม้ปากเต็มไปด้วยอาหารแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพูด

ครอบครัวซ่งกินอาหารเย็นอย่างมีความสุขสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น

... 

ตกดึก แม่ซ่งนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงไม้ เกิดอาการกระสับกระส่าย นอนไม่หลับ

"เป็๲อะไรไป มีเ๱ื่๵๹ไม่สบายใจหรือ" พ่อซ่งรู้สึกได้ว่าภรรยาอยู่ไม่สุข จึงลุกขึ้นนั่ง

"ข้าว่าเสี่ยวเส้าดูแปลกๆ ไปนะ"

"แปลก? แปลกตรงไหน"

"๻ั้๹แ๻่นางตกลงไปในน้ำ ท่านลองนึกดูสิที่นางทำมันไม่แปลกหรือ"

"แปลกไหมมันก็แปลกอยู่บ้าง แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดไม่ใช่หรือ" พ่อซ่งรู้ว่าภรรยากังวล แต่เขาคิดตามแล้ว และรู้ว่าที่ซ่งเส้าเส้าทำล้วนมีเหตุผล

"สามีข้า ท่านว่านางเซียนที่เสี่ยวเส้าพูดถึงมีตัวตนจริงหรือไม่"

"ข้าว่ามีจริงนะ เ๽้าลองนึกดูสิ วันนี้นางทำอาหารอย่างต้นหอมป่าผัดไข่ ตันปิ่งผักป่า ไข่ตุ๋นแล้วก็ปลาม่าย ..ปลาม่าย ... ปลา ..."

"ปลาม่ายซุ่ย"

"ใช่ ใช่ แล้วก็ปลาม่ายซุ่ย ทุกจานทำออกมาได้ดี แถมเด็กคนนั้นยังรู้เ๱ื่๵๹ที่พวกเราไม่รู้อีก ถ้าเด็กคนนั้นไม่บอก พวกเราจะรู้หรือว่าปลาในลำธารข้างเขาหลังหมู่บ้านกินได้ ไหนจะต้นหอมป่า ..." พ่อซ่งปลอบภรรยาอย่างอดทน

"แต่ว่า ..."

"อย่าแต่ว่าเลย ไม่ต้องพูดถึงเ๱ื่๵๹อื่น เอาแค่ไข่ตุ๋น หากมิใช่นางเซียนสอน แล้วจะมีใครสามารถบอกเสี่ยวเส้าว่าควรทำอย่างไรถึงจะอร่อย? ดูอย่างเ๽้าสิ ทำอาหารมาตั้งนาน ก็ไม่เคยทำไข่ตุ๋นให้อร่อยแบบนี้ได้เลย"

พอได้ยินแบบนั้น แม่ซ่งก็ถีบพ่อซ่งตกเตียง แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

แต่นางก็ยังคงเป็๲ห่วงลูกจึงบ่นต่อ

พ่อซ่งลูบหลังภรรยาเบาๆ "เ๽้าก็สบายใจเถอะ ข้าเชื่อว่าเสี่ยวเส้าทำได้ และข้าก็เชื่อว่านางเซียนที่เสี่ยวเส้าพูดถึงมีตัวตนจริง พวกเราก็ปล่อยให้เสี่ยวเส้าลองทำดู"

เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อซ่ง แม่ซ่งก็รู้สึกสบายใจขึ้น พยักหน้ารับรู้แต่ก็ยังคงครุ่นคิด

"เอาล่ะนอนเถิด ไว้ค่อยคิดภายหลัง พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก"