สวรรค์นิรันดร์กาล

        ตอนนี้ดวงตาของเซินมู่เผยถึงความโลภแค่มองก็รู้ว่าทักษะบ่มเพาะกายาของถูคงไม่ธรรมดามันสูงกว่าระดับราชันเสียด้วยซ้ำแล้วใครจะไม่อยากได้ละ

        “ดูท่าการมาคราวนี้จะเจอของดีเข้าให้แล้ว”เซินมู่ยกยิ้มชั่วร้าย

        “ดูท่าเบื้องหลังของฉางเฟิงผู้นี้จะไม่ธรรมดาการที่เข้าสามารถสั่งสอนศิษย์ได้ขนาดนี้แถมยังช่วยให้นิกายบุปผาแข็งแกร่งขึ้นในเวลาอันนั้นได้นี่ย่อมไม่ธรรมดาเสียแล้ว” โจวข่ายมองไปยังมองราชาจงเย่

        “ข้อมูลของเขาก็อย่างที่ข้าบอกไป”ราชาจงเย่กล่าว

        ราชาจงเย่จงใจไม่เอ่ยถึงจักรพรรดิสุราเพราะกลัวว่าคนพวกนี้จะไม่กล้าหาเรื่องนิกายบุปผา

        “นั่นคือน้องสาวเฉียนนี่ทำไมนางถึงไปนั่งกับนิกายบุปผา”โจวข่ายกล่าว

        ตัวของโจวข่ายเคยมาเยี่ยมอาณาจักรจงเย่สองสามครั้งและมันก็เคยพบกับเย่เฉียนมาแล้วและออกจะประทับใจต่อความงดงามของนางมาก

        “จากที่ข้าได้รับรายงานมานางเข้าร่วมกับนิกายบุปผาเมื่อสองเดือนก่อน” ราชาจงเย่เผยสีหน้าเย็นชาออกมา

        ในตอนแรกราชาจงเย่ต้องการจะนำตัวเย่เฉียนกลับมาแต่เพราะมีจักรพรรดิสุราให้ท้ายทำให้ตนไม่สามารถทำอะไรมากได้

        “ทำไมน้องสาวเย่เฉียนถึงได้ไปเข้าร่วมกับนิกายที่กำลังจะล่มสลายด้วย”โจวข่ายแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ

        “เพราะอาจารย์ของนาง”ราชาจงเย่กล่าว

        “จักรพรรดิสุรางั้นหรือ”แววตาของโจวข่ายหรี่ลง

        แม้จักรพรรดิสุราจะไม่ใช่จักรพรรดิที่ทรงอำนาจที่สุดแต่ก็หาใช่คนที่ระดับอย่างตัวโจวข่ายจะไปหาเรื่องได้

        “ตอนนี้ศิษย์ที่ของทางเราเหลือแค่เทพธิดาสามฤดูและเย่เฉียนแล้ว” มู่หลานมองไปยังศิษย์ของตนเอง

        โชคร้ายที่ฤดูหนาวนามตงเย่เจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างศิษย์ของนิกายสัตว์ร้ายที่เป็นถึงระดับวิญญาณขั้น9 ทำให้นางพ่ายแพ้ลง

        แต่ตอนนี้คนที่เหลือต่างก็แข็งแกร่งกว่าตงเย่ทั้งนั้นโดยเฉพาะเย่เฉียนนางบรรลุระดับปฐพีไปแล้วเพราะงั้นนางจึงไม่หวาดกลัวผู้ใด

        “การประลองแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไปการที่พวกเจ้ามานั่งเลือกรายชื่อแบบนี้มันมีแต่จะทำให้ผู้คนดูถูกเหยียดหยามพวกเจ้าก็เท่านั้นไม่สู้เจ้าประกาศออกมาเลยว่าศิษย์ของนิกายบุปผาต่อสู้กับคนที่เข้าร่วมทั้งหมดที่อยู่ที่นี่” เย่เฉียนที่ทนเห็นความไม่อยุติธรรมแบบนี้ไม่ได้จึงกล่าวออกมา

        “โอ้แม่นางกำลังกล่าวว่าข้าจงใจเลือกรายชื่องั้นเหรอ” จ้านเผิงกล่าว

        “ไม่ต้องให้ข้าสงสัยการกระทำของเจ้ามันก็โจ่งแจ้งอยู่แล้วนิ เหอะ นกึกว่านิกายดาบเมฆาจะเป็นนิกายที่มีคุณธรรมสุดท้ายก็พวกมารร้ายดีๆนี่เอง”เย่เฉียนกล่าว

        “สาวหาวเจ้าพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือไม่เฉียนเอ๋อ” ราชาจงเย่คำราม

        “ข้าพูดอะไรผิดละหรือว่าแม้แต่สายตาของราชาอาณาจักรจงเย่ก็มองไม่ออกหรือว่าเป็นสายตาของผู้คนที่มองผิดอย่างงั้นเหรอ เหอๆ ช่างเป็นพวกตัวบัดซบกันทั้งหมดจริงๆ”เย่เฉียนกล่าวและยดสุราดื่มทันที

        “แย่แล้วนางเมาแล้ว”มู่เฟยเสวี่ยกล่าว

        เมื่อเย่เฉียนเมาสุรานางจะกลายเป็นคนดุร้ายและไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นฉางเฟิงไม่กังวลต่อความปลอดภัยของนางเพราะถึงอย่างไรจักรพรรดิสุราก็อยู่ที่นี่

        “เป็นอย่างที่ศิษย์ของนิกายข้ากล่าวการประลองทั้งหมด 6 รอบที่ผ่านมานิกายบุปผาล้วนแต่ออกมาประลองทั้งหมด ข้าขอถามเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญงั้นรึ”ฉางเฟิงกล่าว

        “แน่นอนว่าบังเอิญ”จ้านเผิงยกยิ้มอย่างไร้อย่างอาย

        “หุบปาก”ฉางเฟิงหันไปมองจ้านเผิงทันที

        “อ๊ากกกกกกก”

        พริบตาจ้านเผิงกรีดร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับมีโลหิตใหลออกมาจากดวงตาทั้งสอง

        “บังอาจเจ้ากล้าลงมือต่อผู้คนต่อหน้าข้างั้นเหรอ” ราชาจงเย่คำรามด้วยความโกรธ

        “อย่างที่บอกในเมื่อพวกเจ้าไม่ไว้หน้าพวกข้าแล้วทำไมข้าต้องไว้หน้าพวกเจ้าด้วยราชาจงเย่อย่าได้คิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าวางแผนอะไร ข้านั้นไม่สนใจการแย่งชิงอำนาจของราชวงศ์จึงไม่สนใจเจ้ามากนัก

        แต่ในเมื่อเจ้าคิดจะเล่นงานข้าโดยคิดยืมมือพวกสวะเหล่านี้มาโจมตีข้าละก็เจ้าก็อ่อนหัดเกินไปแล้ว” ฉางเฟิงกล่าว

        “เกิดอะไรขึ้นนิกายบุปผากลายเป็นกล้าหาญขนาดนี้ถึงกับกล้ากล่าวกับราชาจงเย่แบบนี้ออกมาได้”

        “เป็นใครก็ทนไม่ใหวเช่นกันเจ้าดูสิราชาจงเย่นั้นทำเป็นมองไม่เห็นเมื่อนิกายบุปผาถูกโกงการประลองแต่เมื่อนิกายบุผาตอบโต้กลับลุกขึ้นเพื่อต่อว่านิกายบุปผาทันที”

        “อย่างที่คิดนิกายบุปผาไม่เหมือนเดิมแล้ว”

        “ข้าอยากจะให้กำลังใจนิกายบุปผานะเพราะพวกเขานั้นถือว่าเป็นนิกายที่มีคุณธรรมสูงส่งเพียงแห่งเดียวของอาณาจักรแต่ด้วยอำนาจของพวกเขาในตอนนี้เกรงกว่าจะไม่สามารถต่อกรกับราชาจงเย่ได้”

        “สาวหาวจริงๆคิดว่าด้วยพลังจิตระดับราชันขั้นที่9 จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งที่สุดงั้นหรือ” ราชาจงเย่เผยพลังระดับจักรพรรดิออกมา

        “แล้วยังไงเจ้าอยากจะลองใหมละ แต่ข้าขอบอกเอาไว้ก่อน ถ้าข้าลงมือจริงๆ ไม่เพียงแค่เจ้าเท่านั้นที่จะตายแต่คนที่เจ้านำมาทั้งหมดจะต้องตายด้วย” ฉางเฟิงเผยจิตสังหารออกมา

        “เจ้ากล้า!!!!!!!!!!”พวกเซินมู่คำรามออกมา

        พวกเขาคือใครพวกเขาคือคนจากนิกายอันยิ่งใหญ่สถานะของพวกเขาสูงส่งย่อมไม่มีใครในอาณาจักรกล้าต่อต้านพวกเขาแต่ตอนนี้กลับมีคนบ้าบอกว่าจะสังหารพวกเขา

        “เรื่องของการแย่งชิงอำนาจข้าไม่ขอเข้าไปยุ่ง”ศิษย์ของสมาคมนักปรุงยาถอนตัวออกไปทันที

        ตั้งแต่เริ่มนางก็มีเป้าหมายที่มาที่แห่งนี้อยู่แล้วดังนั้นนางไม่คิดจะร่วมมือกับราชาจงเย่อยู่แล้ว

        “นี่พ่อหนุ่มเจ้านั้นมีพรสวรรค์ที่สดใสรออยู่ทำไมจะต้องทำเรื่องให้ตัวเองตายเร็วด้วยละไม่สู้เจ้าติดตามข้ากลับไปนิกายสตรีหยกและรับตำแหน่งผู้อาวุโสไม่ดีกว่าเหรออยู่ที่นั่นเจ้าจะได้รับทรัพยากรที่ไร้ขีดจำกัดและหญิงสาวที่งดงามจำนวนมาก”โยวอันกล่าว

        “ข้าไม่สนใจ”ฉางเฟิงกล่าวเสียงเย็น

        “พวกเราถอยกันเถอะ”ตระกูลใหญ่ที่รู้ว่าการประลองได้จบไปแล้วตอนนี้มันคือการขัดแย้งของพวกราชาจงเย่และนิกายบุปผาแล้ว

        “ที่แท้การประลองนี้ก็มีจุดประลองเพื่อการนี้เอาละข้าคงต้องแสดงตัวบ้างแล้ว” นายหญิงของหอสมบัติยกยิ้มออกมา

        ตอนนี้ราชาจงเย่โกรธมากเพราะในบรรดาตระกูลใหญ่มียางกลุ่มเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยนั้นหมายความว่าพวกเขาไม่ได้เข้าข้างราชาของตนเองขณะที่ราชาจงเย่กำลังคิดจะลงมือด้านนอกเมืองหลวงก็ปรากฎทหารท้าจำนวนหลายแสนคนและยังมีเรือบินอีกหลายสิบลำกำลังตรงมายังวังหลวงด้วยจิตสังหารที่น่ากลัว