ทุกคนรีบไปดูที่ต้นเสียง ก็พบกับคาตันที่นอนอยู่บนโซฟา กำลังละเมอเรียกผู้เป็พี่สาวอย่างหวาดกลัว ไม่นานหลังจากนั้นน้ำตาก็เริ่มไหลออกมาด้วยความกลัว
อาเพนรีบดูอาการของคาตันอย่างรีบร้อน ก็พบกับเหงื่อที่ออกทั่วทั้งตัว เขาจึงนำมือไปััตามแขนและขา รวมถึงใบหน้า ปรากฏว่าตัวของคาตันนั้นร้อนจี๋อย่างกับจะเผาสิ่งรอบด้านให้เป็จุณได้
"ทำไมตัวร้อนขนาดนี้"อาเพนอุทานด้วยความใ
"ไลล่าช่วยไปเอาน้ำเย็นมาให้ฉันหน่อย"อาเพนพูดด้วยท่าทางที่เร่งรีบ
"อืม"ไลล่าตอบรับ แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ
ไม่นานไลล่าก็กลับมาพร้อมกับถังน้ำที่มีน้ำเย็นอยู่ แล้วนำถังน้ำมาวางไว้ข้างๆโซฟา ภายในถังไลล่าได้ใส่ผ้าผืนเล็กๆสำหรับเช็ดตัวไว้ 1-2 ผืน
เมื่อไลล่าวางถังน้ำปุป อาเพนที่นั่งรออยู่ตรงโซฟากำลังดูอาการคาตันอยู่ ก็รีบนำมือหยิบผ้าในถังน้ำที่ตอนนี้ผ้าได้ชุบน้ำจนเปรียกแล้ว เขาได้เอาผ้าผืนนั้นไปเช็ดตัวคาตัน โดยเขาได้เช็ดทั่วทั้งตัวเพื่อลดอุณหภูมิที่ร้อนระอุนี้
เดเมียนเห็นผ้ายังเหลืออีกผืนในถังน้ำ จึงได้หยิบขึ้นมาเพื่อช่วยอาเพนเช็ดตัวพ่อมดหนุ่มอีกแรง
ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องดูตึงเครียดอยู่นั้น แคเซียร์ที่พึ่งกลับจากป่า'เงา'เพื่อหาสมุนไพรมารักษาคาตัน ก็ได้เดินลงมาจากบันไดที่เป็ทางเข้า แล้วเห็นเหตุการณ์เข้า ก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อนแล้วมาหยุดลงข้างๆที่โซฟาที่คาตันกำลังนอนอยู่
"น นี่มันเกิดอะไรขึ้น"แคเซียร์ถามด้วยสีหน้าที่แตกตื่น สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก
"คุณแคเซียร์ใจเย็นๆก่อนนะครับ ดูเหมือนคาตันจะไข้ขึ้นนะครับ พวกผมกำลังเช็ดตัวให้เขาอยู่" อาเพนเห็นท่าทางของแคเซียร์จึงรีบอธิบายสถานการณ์ให้เธอเข้าใจ
"พ พี่ ผ ผมกลัว กลัวมากเลย"เสียงคาตันละเมอออกมาด้วยสีหน้าที่ดูทรมาน และใบหน้าที่เริ่มแดงระรื่นขึ้นมา
แคเซียร์รีบนั่งลงบนพื้นข้างโซฟา พร้อมกับเอามือทั้งสองกุมมือข้างหนึ่งของคาตันไว้อย่างแน่น ด้วยสีหน้าที่วิตก
"คาตัน พี่อยู่นี่"
"คุณแคเซียร์ครับเดียวพวกผมดูแลตรงนี้ให้เอง คุณรีบไปทำโพชั่นดีกว่านะครับ"
แคเซียร์ทำหน้าเหมือนพึ่งนึกได้ เธอมัวแต่เป็ห่วงผู้เป็น้องชายจนลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ไป
"คุณไลล่าค่ะ ขอยืมใช้ห้องหน่อยนะคะ"
"ได้เลยค่ะ"เมื่อไลล่าพูดจบ แคเซียร์เธอก็วิ่งไปที่ห้องทดลองของไลล่าโดยถือตระกล้าสมุนไพรไปด้วย และเธอก็เริ่มทำโพชั่นทันที
ผ่านไปประมาณ 30 นาที แคเซียร์ เธอก็ถือขวดแก้วขวดหนึ่งออกมา ภายในบรรจุของเหลวสีม่วงทอประกาย เธอรีบเดินไปหาคาตันที่นอนอยู่บนโซฟา แล้วประคองคาตันให้นั่งขึ้นมาอย่างช้าๆ จากนั้นเธอก็ป้อนโพชั่นที่เธอถือมาให้ผู้เป็น้องชายดื่ม
คาตันดื่มไปได้เพียงครึ่งขวด ก็เกิดสำลักขึ้นมา"แคกๆ"
"คาตัน!"แคเซียร์รีบวางโพชั่นในมือลงแล้วรีบดูอาการของผู้เป็น้องชาย จับดูอย่างเร่งรีบ พอมั้นใจว่าไม่เป็อะไรเธอก็สวมกอดคาตันอย่างคนที่เหมือนว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอกันอีกอย่างไรอย่างนั้น และน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอาบแก้มด้วยความทรมานใจที่ไม่สามารถปกป้องผู้เป็น้องชายเพียงคนเดียวของเธอได้ ช่างเป็ภาพที่มองแล้วชวนให้หดหู่ยิ่งนัก
"คาตัน พี่ขอโทษ ถ้าหากวันนั้นพี่ไปได้เร็วกว่านี้ น้องก็คงไม่ต้องทุกข์ทรมานอย่างนี้"
บรรยากาศภายในห้องตอนนี้จึงเป็บรรยากาศที่น่าอึดอัดเป็อย่างมาก ทุกคนภายในห้องไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว
จนแคเซียร์เริ่มใจเย็นลง และวางคาตันลง อาเพนจึงเริ่มพูดขึ้นมา
"ตอนนี้เขาไม่เป็อะไรแล้วใช่ไหมครับ"
แคเซียร์เงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับไป"ใช่ค่ะ เข้าจะตื่นมาเป็ปกติ แต่โพชั่นมันช่วยระงับไม่ให้เขาคลุ้มคลั่งได้ชั่วคราวเท่านั้นค่ะ"
"ได้นานเท่าไหร่ละ"เดเมียนที่ยืนฟังทุกอย่างอยู่ ถามขึ้นมา
แคเซียร์หันไปมองเดเมียนที่ถามอย่างช้าๆ แล้วจึงตอบกลับไป"นานสุดก็ได้ ประมาณ 3 ปีค่ะเร็วสุดก็ 3 เดือนค่ะทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวคาตันเองค่ะ"
"่ที่ฉันโดนขังอยู่ไม่รู้ว่าเขาใช้ชีวิตมายังไงนะคะ"แคเซียร์มองไปที่คาตันที่กำลังหลับอยู๋หลังจากได้โพชั่นเข้าไป ก็ดูเหมือนจะดีขึ้น ด้วยรอยยิ้มที่ภูมิใจในน้องชายของตน
ทุกคนมองแคเซียร์เป็สายตาเดียวกัน ผู้หญิงคนนี้ช่างน่านับถือยิ่งนัก ไม่เคยเป็ห่วงตัวเองเลยแม้เพียงลมหายใจเป็ห่วงแต่เพียงผู้ที่ถูกเรียกว่าครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอเท่านั้น หากให้เลือกระหว่างชีวิตของเธอกับน้องชายเธอ เธอคงจะเลือกชีวิตของน้องชายโดยไม่ลังเลเป็แน่
"เด็กคนนั้นเป็ใครหรือคะ"แคเซียร์พึ่งสังเกตเห็นเด็กสาวดวงตาสีดำประกายที่นั่งโซฟาตรงข้ามโซฟาของเธอ เพราะเธอมัวแต่ยุ่งอยู่กับการรักษาน้องชายของเธอจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเธอเท่าไหร่นัก
"อ๋อ เด็กคนนี้ฉันพบที่ตลาดนะ เห็นกำลังตามหาเธออยู่นะ"อาเพนเอ่ย
แคเซียร์ทำหน้างง "ตามหาฉัน?"
"คุณคือคนที่อยู่ในรูปหรอคะ"เด็กสาวถามขึ้นมาด้วยหน้าตาใสซื่อ
อาเพนลูบหัวของเด็กก่อนจะตอบกลับไป"ใช่ครับ"
เมื่อเด็กสาวได้ยินอย่างนั้นดวงตาที่ใสซื่อก็เริ่มมีน้ำตาซึมออกมา และเริ่มไหลอาบแก้ม เธอจึงนำมือทั้งสองข้างขึ้นมาเพื่อปาดน้ำตา แต่น้ำตาของเธอก็ยังไม่หยุดไหล ทุกคนที่กำลังมองเด็กสาวอยู่ถึงกับชะงักไปด้วยความใ
"ฮือ ฮืออออ คุณๆ ช่วยพ่อกับแม่ของหนูด้วยนะคะ"
จบ บทที่ 18 พี่ขอโทษ
โปรดติดตามต่อไป
2K
