“ท่านอาหนิงเอ๋อ ดูเหมือนวันนี้ท่านจะอารมณ์ไม่ดีนะเ้าคะ ท่านถูกคนที่บ้านรังแกมาอีกแล้วหรือ” มู่หรงฝูเยว่ถามหยุนหนิงเอ๋อ วันนี้นางสังเกตว่าท่านอาหนิงเอ๋อไม่ค่อยสดใสเหมือนเดิม ทั้งหน้าตายังบึ้งตึงมากด้วย และก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินลี่จิงจิงเล่าให้ฟังว่าคนที่บ้านของท่านอาหนิงเอ๋อนั้นไม่ใช่คนดี นางจึงคิดว่าอีกฝ่ายต้องถูกที่บ้านรังแกมาแน่
“ทำไมเ้าถึงคิดว่าข้าถูกคนที่บ้านรังแกมากันล่ะ ไม่คิดว่าข้าจะเป็ฝ่ายไปรังแกพวกเขาก่อนหรือ” หยุนหนิงเอ๋อยิ้มถาม
“คนไม่ดีที่ชอบรังแกคนอื่น หากทำการสำเร็จย่อมต้องมีสีหน้าดีใจ แต่หน้าตาของท่านเวลานี้ไม่เป็เช่นนั้น หรือว่า...ท่านไปรังแกคนอื่นมาแล้วไม่สำเร็จก็เลยโมโหอย่างนั้นหรือเ้าคะ”
“ข้าไม่ใช่คนที่ชอบไปรังแกคนอื่นและก็ไม่ชอบให้คนอื่นมารังแกข้าได้เหมือนกัน แต่ว่าเื่นี้ข้าเล่าให้เ้าฟังไม่ได้หรอก รู้แค่ว่าไม่ใช่เื่ที่ข้าไปรังแกคนอื่นอย่างแน่นอน” หยุนหนิงเอ๋อยิ้ม “วันนี้ข้ารู้สึกอารมณ์ไม่ดี เช่นนั้นข้าจะทำขนมอร่อยๆ ให้พวกเ้ากินดีไหม”
“แล้วมันจะช่วยท่านให้หายโมโหไหมเ้าคะ”
“หายสิ การทำอาหารก็เป็การบำบัดอารมณ์ของเราอย่างหนึ่ง ยิ่งถ้ามีคนชมว่าฝีมือของเราดีและกินอาหารที่เราทำอย่างเอร็ดอร่อย อย่างนั้นยิ่งจะทำให้ข้าอารมณ์ดีขึ้นไปอีก เอาเป็ว่าเ้าอยากกินอะไรเป็พิเศษไหม”
“ท่านพ่อบอกว่ากินขนมหวานมากไม่ดี นอกจากฟันไม่สวยแล้วจะทำให้ร่างกายเราอ้วนขึ้นด้วยเ้าค่ะ”
“ท่านพ่อของเ้าบอกอย่างนั้นหรือ ท่านก็มีความคิดทันสมัยเหมือนกันนะมู่หรงเฉิน” หยุนหนิงเอ๋อลูบคางอย่างใช้ความคิด “แต่ตอนนี้เพิ่งอยู่ใน่กลางวัน เ้าจะกินเยอะหน่อยก็ไม่เป็ไร เพราะเรายังมีเวลาย่อย เอาเป็ว่าวันนี้ข้าจะทำแพนเค้กลายการ์ตูนให้พวกเ้ากินก็แล้วกัน”
“ลายการ์ตูนคืออะไรหรือเ้าคะ” มู่หรงฝูเยว่ถามอย่างสงสัย หลายครั้งที่ท่านอาหนิงเอ๋อมักจะพูดคำแปลกๆ ที่นางไม่เข้าใจออกมา นางเคยเอาบางคำไปถามท่านพ่อ แต่ท่านพ่อก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
“เดี๋ยวข้าจะวาดให้ดู พวกเ้าทั้งสี่คนเข้ามาเลือกลายที่ชอบพร้อมกันเลยก็แล้วกัน” พูดเสร็จ หยุนหนิงเอ๋อก็ล้วงเข้าไปในตะกร้าสะพายหลังคู่ใจ แล้วหยิบเอากระดาษขาวกับดินสอออกมาหนึ่งแท่ง นางเริ่มวาดรูปหมี กระต่าย ผีเสื้อ เต่า แมว ดอกไม้ และการ์ตูนลิขสิทธิ์ของค่ายต่างๆ ออกมาอีกหลายรูป ซึ่งเด็กๆ ก็เลือกการ์ตูนลายลิขสิทธิ์กันทุกคน แฝดหญิงทั้งสามล้วนเลือกลายเ้าหญิงไม่ซ้ำกัน และมู่หรงเฉิงเยี่ยนเลือกการ์ตูนฮีโร่อย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อเด็กๆ เลือกลายการ์ตูนที่ตัวเอง้า พวกเขาก็นั่งมองหยุนหนิงเอ๋อเริ่มผสมแป้งแพนเค้กไว้หลายสี เพื่อที่จะได้วาดการ์ตูนออกมาให้เหมือนต้นฉบับมากที่สุด อีกอย่างหยุนหนิงเอ๋อคิดว่าการเล่นสีสันบนขนมคงจะถูกใจเด็กๆ หลังจากที่เตรียมแป้งเสร็จ นางตั้งกะทะก้นแบนไว้บนเตา เมื่อกระทะเริ่มร้อน นางก็บีบแป้งลงกระทะเพื่อวาดเป็ลายการ์ตูนอย่างที่เด็กๆ เลือกไว้ จากนั้นนางก็เอาไม้ไผ่ขนาดเล็กที่เหลาเอาไว้ทำเป็ไม้ถือวางไปบนแป้งก่อนที่มันจะสุก รอเมื่อแป้งด้านหนึ่งสุกดีก็พลิกอีกด้านหนึ่งขึ้นมา ทำอย่างนี้จนแป้งสุกทั้งสองด้าน แพนเค้กรูปการ์ตูนพร้อมไม้ถือก็เป็อันเสร็จเรียบร้อย
เมื่อเด็กๆ เห็นขนมรูปตัวการ์ตูนที่ตัวเองเลือกทำเสร็จก็ดีใจกันยกใหญ่ โดยเฉพาะมู่หรงเฉิงเยี่ยนที่ชอบลายการ์ตูนของตัวเองยิ่งนัก แต่เขาทำได้เพียงยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะวิ่งหายไปพร้อมกับขนมของตน เขาให้หยุนหนิงเอ๋อเห็นสีหน้าที่พึงพอใจของเขาไม่ได้หรอก ทำอย่างนั้นนางก็จะรู้ว่าเขาชอบขนมนี้มากน่ะสิ
หยุนหนิงเอ๋อไม่ได้สนใจมู่หรงเฉิงเยี่ยนมากนัก แต่นางรู้ว่าเขาถูกใจขนมชิ้นนี้มาก เพียงแต่เขายังไม่อยากแสดงออกให้นางเห็นเท่านั้น และนางก็รู้ด้วยว่าที่เขาปิดบังความรู้สึกไว้เพราะอะไร
มู่หรงฝูเยว่กับมู่หรงฮุ่ยชิวก็ถือแพนเค้กรูปเ้าหญิงของตนอย่างดีใจ มีเพียงมู่หรงเข่อชิงที่ทำท่าทางคิดหนัก
“เ้าไม่ชอบขนมชิ้นนี้หรือเข่อชิง” หยุนหนิงเอ๋อยิ้มถาม “ให้ข้าทำเป็ลายอื่นให้ไหม”
“ไม่ใช่อย่างนั้นเ้าค่ะ ข้าชอบขนมชิ้นนี้มาก เพียงแต่...” มู่หรงเข่อชิงไม่กล้าพูดต่อ ท่าทางของนางทำให้มู่หรงฝูเยว่กับมู่หรงฮุ่ยชิวอดที่จะสงสัยไม่ได้เหมือนกัน
แต่หยุนหนิงเอ๋อกลับนึกออก “เดี๋ยวข้าจะทำขนมให้ท่านพ่อของเ้าด้วย เอาเป็ลายพระจันทร์ยิ้มก็แล้วกัน จากนั้นข้าจะราดน้ำผึ้งแล้วก็หั่นกล้วยหอมใส่จานเข้าไปด้วย เพราะน้ำผึ้งกับกล้วยหอมดีต่อสุขภาพมาก พวกเ้าคิดว่ายังไง”
“ดีเ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านพ่อได้กินขนมอร่อยเหมือนเรา แล้วก็อยากให้ท่านพ่อได้บำรุงร่างกายด้วย” มู่หรงเข่อชิงยิ้มออก
“ท่านอาหนิงเอ๋อทำขนมเผื่อท่านอาเจี้ยนจงกับท่านอาจิงจิงด้วยได้หรือไม่เ้าคะ ถ้าพวกเราได้กินขนมกันหมดแต่ท่านอาทั้งสองไม่ได้กิน ข้ากลัวว่าพวกเขาจะเสียใจ” มู่หรงฝูเยว่บอก
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ท่านอาเจี้ยนจงกับท่านอาจิงจิงทำงานหนักเพื่อพวกเรา ข้าอยากให้พวกเขาได้กินของอร่อยด้วย” มู่หรงฮุ่ยชิวรีบสนับสนุน
“พวกเ้าห่วงแต่คนอื่นแต่ไม่เห็นจะถามข้าบ้างเลยว่าข้าอยากกินขนมกับพวกเ้าไหม” หยุนหนิงเอ๋อทำหน้าน้อยใจ
มู่หรงฝูเยว่เห็นอย่างนั้นก็วางขนมของตนเองลงแล้วรีบวิ่งไปในห้องครัว แต่พอถึงห้องครัวกลับมีมือหนึ่งยื่นถ้วยใส่น้ำผสมน้ำตาลมาให้นางเสียก่อน นางยิ้มแล้วรับถ้วยไปให้หยุนหนิงเอ๋อดื่ม ซึ่งหยุนหนิงเอ๋อก็รับมาดื่มอย่างดีใจ โดยที่นางไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าใครเป็คนทำน้ำหวานถ้วยนี้มาให้
จากนั้นหยุนหนิงเอ๋อก็เริ่มทำแพนเค้กให้มู่หรงเฉิน ตามด้วยแพนเค้กเสียบไม้รูปดอกไม้สวยงามให้ลี่จิงจิง และแพนเค้กรูปหน้าเด็กผู้ชายขมวดคิ้วให้ลี่เจี้ยนจง พอเด็กๆ เห็นแพนเค้กของลี่เจี้ยนจงก็ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง ไม่เว้นแม้แต่มู่หรงเฉิงเยี่ยนที่พยายามตีหน้าขรึมอยู่ ก็รูปเด็กผู้ชายขมวดคิ้วคนนั้นช่างหน้าตาเหมือนกับท่านอาเจี้ยนจงยิ่งนัก
มู่หรงเฉินที่ฟังเสียงหัวเราะของเด็กๆ แล้วกินแพนเค้กไปด้วยก็ต้องแปลกใจ ‘แป้งทั้งนุ่มทั้งหอมนี้นางทำได้ยังไงกัน มิน่าเด็กๆ ถึงได้ชอบกันนัก แต่เอ...แป้งนุ่มๆ นี้มันจะนุ่มเหมือนแก้มของนางหรือเปล่านะ เฮ้ย...เอาอีกแล้วมู่หรงเฉิน เ้าเลิกคิดบ้าๆ กับนางเสียที’
“ท่านปู่หม่า ท่านอยู่บ้านหรือเปล่าขอรับ” หยุนไป๋ะโ
“ใครมันมาขัดขวางความสุขของข้ากัน” ตาเฒ่าหม่าเดินออกจากบ้านมาอย่างอารมณ์เสีย เสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ไม่มีความเรียบร้อยเลยสักนิด จากนั้นก็มีแม่นางน้อยคนหนึ่งเดินตามออกมา ซึ่งสภาพของนางก็ไม่ต่างกับตาเฒ่าหม่าสักเท่าไหร่
“เอ่อ...ข้าเองขอรับท่านปู่ ข้าคือหยุนไป๋” หยุนไป๋ก้มหน้าลงอย่างกระดาก เขาเลือกเวลามาไม่ถูกหรืออย่างไรถึงต้องมาเจอกับสองคนในสภาพนี้ แต่นี่มันเวลากลางวันนะ ท่านปู่หม่าช่างหาความสุขได้ทุกเวลาเสียจริง
หยุนไป๋สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น แต่ตรงหน้าเขาเวลานี้กลับเป็หญิงสาวนางนั้นที่ยืนอยู่ สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของนางพอดี ใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาใกับปฏิกิริยาของตัวเองจึงรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สายตาของเขากลับตกไปที่เนินเนื้อขาวอวบ นอกจากจะใจเต้นแรงแล้ว ส่วนที่ไม่ควรเต้นกลับกำลังต่อสู้ขึ้นมาอีกด้วย
แม่นางน้อยคนนั้นเห็นท่าทางของหยุนไป๋ก็จงใจเดินเฉียดเขาไปอีกครั้ง หยุนไป๋แทบเืกำเดาไหลเมื่อัักับแขนนุ่มๆ ของนาง แต่เขายังไม่ลืมจุดประสงค์ที่เขาต้องมาบ้านตาเฒ่าหม่าในครั้งนี้ เมื่อสงบอารมณ์ของตนเองลงได้บ้าง เขาจึงพูดขึ้น
“เื่ที่ท่านเสนอมา ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ปฏิเสธขอรับ”
ตาเฒ่าหม่าหัวเราะออกมาอย่างพอใจ “ข้าว่าแล้ว…เงินตั้งห้าตำลึงมีหรือที่พ่อกับแม่ของเ้าจะปฏิเสธ เช่นนั้นข้าจะไปบอกแม่สื่อให้รีบไปจัดการงานแต่งก็แล้วกัน แต่งานแต่งข้าไม่จัดให้ใหญ่โตหรอกนะมันสิ้นเปลือง ข้าจะเก็บเงินไว้ซื้ออาหารดีๆ กับเสื้อผ้าสวยๆ ให้แม่หนูหนิงเอ๋อใส่”
“ความจริงท่านไม่จำเป็ต้องจัดงานแต่งด้วยซ้ำ บ้านข้าไม่ถือกับเื่นั้นหรอก แต่ว่าท่านปู่หม่า ท่านยังฟังคำของข้าไม่จบเลยนะขอรับ”
“เ้ายังมีอะไรที่้าพูดอีกล่ะ” ตาเฒ่าหม่ายิ้มอย่างรู้ทัน ‘เหอะ...้าเรียกเงินจากข้าเพิ่มล่ะสิ’
“ถึงแม้เื่นี้ท่านพ่อกับท่านแม่จะยินยอม แต่หนิงเอ๋อกลับไม่ยอมขอรับ ข้าก็เลยคิดว่าท่านไม่จำเป็ต้องจัดงานแต่ง รอข้าจับนางมัดมาส่งท่านเลยจะดีกว่า เพียงแต่วิธีนี้มันก็จะเหนื่อยอยู่สักหน่อย”
“เ้าอยากเรียกเงินเพิ่มก็ไม่ต้องมาพูดให้มากความ ข้าจะให้เงินเพิ่มอีกสองตำลึงก็ได้ แต่พวกเ้าต้องเขียนหนังสือตัดสัมพันธ์กับนางมาให้ข้าด้วย ทำอย่างนี้ข้าถึงจะมั่นใจได้ว่าพวกเ้าจะไม่มาเล่ห์เหลี่ยมและคิดที่จะรับนางกลับไป บอกตามตรงข้ากลัวพวกเ้าจะผิดคำพูดเหมือนคราวที่แล้ว” ตาเฒ่าหม่ายื่นเงื่อนไข
“เช่นนั้นท่านต้องเพิ่มเงินมาอีกสองตำลึง แล้วหลังจากนี้หยุนหนิงเอ๋อจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเราอีก นางจะเป็จะตายยังไงพวกเราก็จะไม่มาเรียกร้องกับท่าน” หยุนไป๋เสนอกลับเช่นกัน ถ้าได้เงินเพิ่มมาอีกสี่ตำลึง เขากับบิดามารดาก็จะเอามาแบ่งกันได้ เพราะเงินก้อนนี้คงปิดบังมารดาไม่ได้แน่
ตาเฒ่าหม่ากัดฟันอย่างไม่พอใจ ก่อนหน้านี้เขาเสนอให้สินสอดไปห้าตำลึง หากวันนี้เขารับปากจะให้เงินเพิ่มอีกสี่ตำลึงก็เท่ากับเขาต้องเสียเงินไปทั้งหมดเก้าตำลึงเชียวนะ สำหรับแม่นางน้อยไม่มีประสบการณ์คนหนึ่งมันคุ้มไหม
แต่มาคิดอีกที ‘หงเอ๋อ’ ที่เพิ่งเสร็จกิจกับเขาไปเมื่อครู่ก็ได้รับเงินจากเขาครั้งละหนึ่งตำลึงแล้วไม่ใช่หรือ หากเขาจ่ายเงินเก้าตำลึงเพื่อแต่งหยุนหนิงเอ๋อเข้ามา หลังจากนี้เขาก็จะไม่ต้องไปเสียเงินให้กับหงเอ๋ออีก ตาเฒ่าหม่าตัดสินใจ “ตกลง ข้าจะเพิ่มเงินให้เ้าอีกสี่ตำลึง ข้าให้เวลาเ้าครึ่งเดือนเ้าต้องพาแม่หนูหนิงเอ๋อมาส่งให้ข้าถึงเรือน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าตาเฒ่าอย่างข้าใจร้าย”
หยุนไป๋รีบรับคำแล้วจากไป ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าตาเฒ่าหม่าเคยฆ่าคนตายมาก่อน เห็นท่าทางน่ากลัวของเขาเมื่อครู่แล้วหยุนไป๋ก็เชื่อข่าวลือทันที แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่นึกห่วงน้องสาวอยู่ดี มีแต่คิดว่าจะจับน้องสาวให้มาแต่งกับตาเฒ่าหม่าได้อย่างไร
6K
